رال وا 7 ست ها رک ۱ 1 ۳ 6 ارات ارشسران 11 فبررست مطالب مقدملا مصحح نه - و بیت هشت مقدم؟ مق ف ۳ یاب اول : فیذ کرالفر ج‌بعدالبوس [ والامتحان ] ۹ باب دوم : ...منذ کر الفر ج‌بعدا للاواء وما یتوصل‌به‌الی| لکشف منالبلاء ۵۴ باب سوم : فی‌من بشر بفر ج من نطق فا لو نجامن محنة بقول اودعاء اوابتهال ۱۰ باب چهادم : فی من استعطت بصادق لفظ او استدفع مکروهه بموقظ بیان‌ووعظ ۱۸۶ باب‌پنجم : فی من حر ج من حبس او اسر اواعتقال الی‌سراح وسلامة وحسن حال ۲۷۹ باب ششم : فی‌من فارق‌شدة الی‌رخاء بعدبشری منام ۱۵۶ توضیحات و تصحیحات ۵۵ ۵ بنام‌خداو ند بخشندة بخشایشگر . متن‌عربی الفر جحدآلشدة انز مو لف‌متن‌عربی«فر ج بعدا لشدة» ابوعلی محسن بن‌علی بن محمد بنابیالفهم داودین ابراهیم تنوعی» ونام اصلی کتاب(الفر ج بعدا لشده) است. پدر مو لف.قاضی ابوالقاسم علی تنوخی در ذیالحجة سنهةٌ ۲۸۷ هجری قمری در انطا کیه متو لد شد . در اوان جوانی به سال ۳۰۶ هجری به‌بغداد رفت و بر مدهب ابی حنیقه به تعلیم فقه پرداحت . سپس به سمت قاضی اهواز و نواحی اطراف آن منصوب . و مدتی نیز در کوفه و واسط و حمص و نواحی شام به شغل فضا مشغول شد . پس‌از حندی به نزد سیت الدو له حمدانی رفت و سیف السدوله او را مورد اعزاز وا کرام قر ار داد. درد بیعالاول سال ۸۳۴۲ دد بصر ه در گذشت و در مر بد مدفون گر دید : فاضی ابوالقا سم تنوخعی به قوةٌ حافظه شهرت داشت و پسرش ابوعلی محسن تنوخی (مو لف کتاب) روایت کرده است که وی‌گذشته از حفظ اشعارشاعران دورة جاهلی و مخضرمین. مسائل فقهی و حدیث و کلام‌ومنطق وهند سه وهشت. هفتصد قصیده از ابو تمام و بحتری از حفظ داشتبد . # - نقل از کعاب (تدوخی و نشواد المحاضرة) به تحقیق بددی محمد, ومقدمه (الفرج بعد| لشده) طمع قاهر ه ده الفر ح بعد | لشدة احوال و ز ند گانی مقلف ۱ : قاضی محسن تنوخی‌درشب یکشنبه۶ ۲ رییع‌الاول سال ۳۲۷ هجری‌در بصره تو لد و دراهواز نشو ونما یافت . مدتی در بغداد به‌سر برد (تاحدود ۳۵۱ هجری) و سیس عهده‌دارشغل قضا درعسکر مکر م (نزديك اهو از ) کُردید ۲ از آثار وی۲ چنین برمی‌آید که درسال ۳۵۴ دداهواز بوده است » زیر از ملاقات خحود با شاعر معروف عرب: متنبی در آن تادیخ خبرداده است . از احوال وی درفاصله سنوات ۳۵۰ تا ۳۶۰ اطلا ع روشنی دددست ندار یم ۱ ظاه را درد سال ۳ عهده‌دارمنصب قضای واسط شده و تاسال ۳۶۵ هجری دراین سمت‌باقی بوده است . درسال ۳۶۶ عهده‌دار کتابت قاضی|لفضاة ابی‌العباس بنابی‌الشوادب در بغداد گردید و از این تادیخ است که دورة زندگانی جدید وی آغاز می‌شود . درعهد خلیفه! لطائع لله » تنوخی به وی پیوست و درسلك‌ندیمان و مصاحبان او در آمد. درسال ۳۷۱ برای دومین بار با عضدالدو له دیامی به همدان دفت . بعداز وفات عضدا لدو له درسنه ۳۷۲۳ به بغداد بر کشت ودر آنجا اقامت کرد. دراین احوال پدرش وفات رد و او دجار سختی و تنگدستی شد . احتما لا* درهمین‌ایام ید تالف کتابهای( الفر ج بعدالشد:ة )۰ و (نشوارالمحاضرة) پرداخته است۲ . سرانجام در روز دوشنبه بیست‌وپنجم ماه‌محرم سال ۳۸۴ درسن پنجاه وشش سالکی در بغداد در گذشت. استادان سوحجی حانو اده تنوخی اهل علم و ادب بوده‌اند » و بدرش مخستین معلم او بود و بدین سیب است که می‌بینيم در کتا بهايش مطالبی از او روایت می کند . وی ار دوتن از معلمانش به نامهای : ابی‌جعفر و محمد بن| لفضل بن حمید.- الصیمری نام برده است . اما استادان و شیوخ وی عبار تنداز : ۱ - و اهب بن یحییالمازنی ۱ نقل از کتاب ( تدوخی و نشواداامحاضر: ) :]لیف بدری محمد. الفرج بعد أ لشده طیم 8اه . ۲- الفرج بمدالشدة , و شواداله‌حاضره ۳- تنوخی و نشواد المحاضرة , دزی میدمد مق مه . یازده ۲ - حسن بن محمد بن‌عثمان| لنسوی ۳ - ابوالباس‌الاثرم (ازاهالی بصره) ۴ - محمد ین بحبی‌الصو لی ۵ - ابو بکر بن داسةالتمارا لبصری (متوفی ۳۲۰ هجری) ۶ - | حمدبن‌عبیدا لصفار ۱ ۱ ۲ ۷ - محمدینا لسن بن‌جمهودا لکاتب که تنوخی او دا جزوشیوخ امل ادب در بصره ذ کر کرده است . از میان کسانی که تنوخی دربغداد از آنان استماع اخباد کرده ابوالفر ج اصفهانی صاحب کتاب اغانی است . تنوخی دد کتابهای خود : (الفر ج بعدالشدة) » (نشو اد المحاضرة) و ( لمستجادمن‌فعلات الاجواد) از وی روایات بسیاری نمقل کرده است. . ۱ ۱ در آثاد تنوخحی تأثر مذهب نفی و عفا ید معتز له به‌حو بی مشاهده می‌شود . آثار وی : ۱ - المستجاد من‌فعلات‌الاجواد ۱ . ظاهراً کو چکتر ین کتاب اوست (بجز دیوان شعرش ۰ که مقدار اشعار آن برما معلوم نیست) . دراین کتاب چنانکه‌ازاسمش بیدا ست در بارة بخشند گانو کر یمان عصر جاهلی و ادواد بعد تا روزگار م لف سخن دفته است . آنچه این کتاب دا از دیگر آ ار تتوخحی متمایز می‌سازد آاست که در آن بر علاف (نشو ار) و (فر ج) کمتر لغات عاميانه به کار رفته است. ۲- القر ج بعدا لشدة کتا یی است که از حیث حجم بن نشو ار و مستجاد فر ار دارد و ددباب آن بتفصیل سخن خواهد دفت . ۳ تشوار المحاضرة (واخبارالمدا کرة) که جامع‌التو ادیخ نیز حو | نده می‌شود . نشوار از واژهُ فارسی (نشخوار) گرفته شده و تنوخحی آنرابه معنی حدیث آورده است . برخی از ادبا و مورخان مانند یاقوت حموی نام اين کتاب دا به‌همین صورت (نشو ارا لمحاضرة) ضبط کرده‌اند. جماعتی‌دیگر از ادباونو یسندگان نام آنرا تحر یف کرده و به‌صورت (نشوان‌المحاضرة) نوشته‌اند (ازقبیل ابن‌خلکان » دمیری » یافعی» سیوطی» حاح‌خلیفه و دیگران) . - این کات به‌تصحیم محمد کرد علی دردمشق چاپ شده است (۱۹۷۰) این کتاب ازحیث کمیت وحجم بزر گترین اثر تنونعی.محسوب می‌شود. وی تا لف این کتاب را درسال ۰ ۳۶ هجری: آغاز و بعداز سال ۳۷۳ به پایان برده است. دداین کتاب مطا لب گونا گو نی اذقبیل : وصف مر احل‌حیات انسان احلاق‌قضات جودبرامکه . املاصوفه » حکایات خلفا و امرا و وزرا و ادبا و فقها و تجاروعیاران و ساير طبقات اجتماع آمده است.مو لف دراین کتاب ازاشعارشاعر ان‌معر وفی جون. ابوالقا سم عبدا لله‌بن محمدا لصوری (شاعر شام) » ابوالفر ح‌عبدا لو احد بن نصر المخزومی معروف به (الببغا) (از شاعران عهد سیت‌الدو له حمدانی) » ابوفر اس‌الحارث حمدانی » ابو ا لفضل محمد بن‌عبدالله‌بن المرر بان لکاتب‌الشیرازی وا بو | لحسن محمد بن‌غسان بن عبدا لجباد بن | حمدا لداری» استفاده کرده و یت ۳ ابیا تی از آنان رادر کتات نمل نمو ده‌است. تنو ی گذشته ار مشاهدات و روایات شفاهی » درتاً لیف کتاب از برحی آئاد نیز سودحسته است‌مانند: آثاد وهب‌بن‌منبه » اغانی ابوالفر ح‌اصفهانی ودواوین‌شاعران . وی ایسن کتاب را براساس مسموعات و مشاهدات ومدا کرات خود بادیگران (ما نندفضات ۰ نو یسند کان وشعر | وسایر طقات مردم) تا لیف نمو ده و به‌علت ورود دده‌سائل کوا کون آنرا به با بهای معینی‌منقسم ومرتب نکرده است . قاضی تنوخی گاه‌هنگام نقل اشعار به‌نقد آنها می‌پردازد وددنشر نیز همین شیوه دا مرعی وملحوظ مید ارد . اصناف و طبقا تی که دداین کتاب ذکری از آنان به‌میانآمده یا حکایتی از ایشان نقل‌شده است عبار تندار : خلفا مانند : دشید.مآمون مستعین» مقتدر» معتصم متو کل» مهدی ووائق . امراوسردادانما نند: سبکتکین»عضدا لدو له عمادا لدو له» معزا لدو له.ایتا خ. ناصر | لدو له وغیره وردا» مانند: حسن‌بن‌سهل» جعفر بن‌یحیی برمکی» فضل بند بیع» ابن‌مقله وغیره. فقضات. از قبیل: ابا لهاسم تتوعی(پدرمو لف)» ابن‌ابی‌دواد وابو یوسف‌انصاری (قاضی بغد اد درعهد مهدی وهادی ورشید.) ۱ امم وقبایل‌مختلف, مانند: بصریون» برامکه, بنی‌هاشم خوارج» اهل‌روم و مد مه سیزده ز نگث»شعو بیه صو فیه.عیارانءقر امطد» مجوسمعتز له؛ نصاری‌وغیر ه. اما کن‌مختلت‌ما نند:ا ند لس»انطا کیه اهو از بصره بغد اد» حلب. خر اسان بیت| لمقدس.دمشق؛ ری.سجستان شیر از عمان.فادسقزو ین کو فه.صر موصل. نهرو ان.همدان»هندویمن. فرهنک‌وعلوم گو ناگوان مانند: تار بخ حکیم.خحازن» خراج. دارا لفرب؛ درهم دینار؛ دیوان؛سلطان»شطر نجءطب.عا مل اعلو م.فقه» فلسفهقا ند قاضی القضاة کا تب کلام محتسب» مغنی» ندیمء وزارت.ورین و کیل» با قو ت‌اصفر وغیر ه 3۶ . تر جمة فر ج بعدازشدت ( کتاب‌حاضر ) نخستین بارسد یدا لدین۱ محمد بن‌محمدعوفی کتاب (الفر حبعدا لشدة) تاألیف قاضی تنوخی رابه پارسی در آورد ودراین‌باده در باب‌هفتم از قسم چهارم جو امع| لحکایات گفته است : «وقاضی‌محسن تنوخی کتاب الفر ح‌بعدالشدة داتألیف کرده است انددین ۱ معنی‌و آن کتا بی مرغو بست وه لف(یعنی‌عوفی) آن کتاب را به لغت پادسی تر جمه کرده است و بیشتر حکایات در ین‌مجمو ع‌مسطور است» 1 همچنا نکه‌عو فی خود گفته است بیشتر حکایات! لفر ج بعدا لشدة ددجو امع| لحکا یات نقل شدهو لی‌متأسفا نه آن‌تر جمة او بالاستقلال باقی نما نده‌است؟" . ۱ (هرمان‌انه) درفهر ست‌نامةٌ حودحدس زده است که ترجمة حسین بن اسعدمقدم بر ترجمه عوفی است . از مدمه تر جمةً حسین بن اسعد چنین برمی آید که وی‌زمانی که‌منشی مخصو عز| لد ین بن‌طاهر زنگیا لفر یومدی که ازجا نب امیر ارغو ان بهحکمر انی خر اسان‌منصوب شده بود این کتاب دا تر جمه و به‌وی اهدا کرده‌است( بین‌سالهای۱ ۶۵ و۰ ۶۶هجری). باوصت این مسلم است که حسین بن اسعد حداقل سی‌سال بعداز عوفی‌فر ج‌بعدا لشدة را مس درحی ۳ درف جرد اه هستو وی در دار وخ گز دده لقب |و ۳ نودالدین فوشته اند ( مقدمه‌جوامعا لسکا مات ۹۳-۹ اول از فسم سنو 6 ره تصدوع ۳۹ دم د کتر کر دمی «مصفا» ) » از انعشادات بدیاد فرهنگ ایران ۹ گدحینه سدن » ۹۳ او ل ۳ ارف اسعاد معددر 6 افای ۳ ذ دمح اللّه صها ۱ / مدمه 5 بت ( چهارده ۱ ۰ الفرح بعدالشدة ترجمه کرده است" . دهستانی دومین کسی است که کتاب مذ کور رابه‌پادسی در آورد. وی کتاب خود را (جامع! لخکایات) نا میدوهمچنانکه اشاره‌شد این تر جمه‌دا به عزا لدین‌طاهر بن زنکی فریومدی تقدیم داشته»و بعد ازشر ح‌مستوفائی که‌در بادة (دستوراعظم صاحبالسیف و القلم... طاهر بنزنگیالفر یومدی) داده‌نوشته است که چون‌اهل‌زمانة او که به‌شدت و بلا مبتلی بودند دد کنف‌عنایت وحمایت وزیرمد کود ازمصائب نجات يافته به دولت و فراغت و آسایش رسیده‌اند » دای ار باب‌واصحاب‌هنر بر آن‌قر اد گرفت تا مجموعه‌یی از نظم و نش پردا حته گر دد« تأاددمستقبل روز کار کسانی که به‌محنتی وشد تی گُذ شته‌و قوف يا پند وثوق ایشان به کر م ایز د سبحانهو تعا لیس درامید کشا یش آن‌شدت مضاعف شو د». پس به | تفاق تا لیف چنین کتا بی را به( حسین بن اسعد بن | لحسین| لدهستانی | لمو یدی) حوالت کردند و اوبرای‌تهیهٌ مطالبی که شايستة چنین تا یی باشدمد تی‌د نج برد تاددائنای این جستجو بر مجموعه‌ای به لغت‌عرب تصنیف ابو | لحسن‌علی بن‌محمدا لمداینی که مجموعاًاز پنج‌ودگ بیش نبود دست‌یافت» موضو ع آن کتاب احوال کسانی بود که «به‌شدت و بلائی مبتلی بو ده! ند و بعداز آن آن‌غم به‌شادما نی‌و آن‌سختی به آ سانی بدل گشته است» »واسم آن مجموعه(ا لفر حبعدا لشدةو ا لضیقه) بود ء وعلاوه‌براین به کتا بهای‌متفرق‌دیگری که‌دارای مطا لبی ازهمین‌قبرل بود مر اجعه‌و حکایا تی بر آن‌اضافه کرد و آنچه‌از کتب‌متفرقه دد توادیخ بات شمان سر ماه به‌فارسی نقل کرد و ازخودنیز ابیا تی بر آنهاافزود ودد آخر هر حکایت یز نتیجه‌ای دا که از آن به‌دست‌می آمد اضافه کرد واشعارعر بیه و فادسی از گفته‌های‌حو دملایم آن‌فصل ثبت کر دو این مجمو عه‌را «جامع| لحکایات‌فی تر جمةا لفر ح- بعدا لشدةو | لضیقه نام‌نهاد.» از گفتاد دهستانی چنین برمی آید که‌یااو به کتاب‌فاضی تنوخحی دست‌نیافت ویا همان کتاب‌را که تنها(پنج‌ورق) از آنرایافته‌بود بها بوا لحسن‌المدائنی نسبت داد وسپس از کتب متفرق‌دیگر حکایا تی را درهمان‌زمینه برمطا لب‌پنج‌ودقمذ کور افزود" . 4 تاد بخ ادبیات ابران نالرت آاقای د کون ذ یح الله صفا ؛ جلد سوم ( دش دوم ) ‌ مقد مه جو آمع العکادات ( بنیاد فرهدگک ابران) ۳ دار بخ اد بیات‌دد ابر ان؛ ۴ لیف استعا 3 دانشمند‌جنات آقای د کتر ذ بیح الله صرما ۰ جلدسوم ( بنشی دوم) مقدمه . . ۱ با نز ده به نظر استاد دانشمند جناب آقای د کترذبیح| له صفا: : ازمیان‌این« کتب متفر قه» بت با یدهمان تر جمةًپادسی‌نودا لدین(سدیدا لدین) محمدعوفی از الفنر ح بعدا لشدة باشد که علی| لظاهر دهستانی قسمتها یی از آثر ا برداشته و به کتاب خود آودده و حقیقت حال را از خواننده‌پنهان‌داشته است! . شادروان ملكا لشعر ای‌بهار می‌نو یسد ؟ : «تا لیف دیگر او(عوفی) ترجمةٌ 2 کتاب الفر ج بعدا لشدة است تاألیف قاضی محسن تنو حی که قسمتی از آنرامو لف جوامعا لحکایات در باب‌هفتم از قسم چهارمو سایر ابواب آورده آتتیت ولی‌سخهآن کتاب هنوز به نظر حقیر نرسیده است و گمان دارم در تهران ددیکی از کتابخانه‌های شخصی موجود باشد » و ددست معلوم شنت کنات لفر ج بدا (شدة که به پارسی‌مو جو دمی با شدومتر جم آن حسین بن اسعد ین | لحسین| لم یدی- لدهستانی است انتحال آن کتا بست یا ترجمه‌ایست‌جدا گانه؟» شادروان استادسعید نفیسی نوشته است : «اين حسین بن‌اسعد که در نسخه‌های حطی مر او نسبش را الویزی نوشته‌اند و درچاب آنرا به (المیدی) تحریف کرده‌اند پیداست که از مردم الویز دهی بوده است که هنوز درشهر یار معروفست و کتاب فر ج بعدالشدة قاضی‌ابوعلی محسن بن‌علی تنو خی را درحدود ۶۷۰ دجری به فارسی تر جده کرده و ددین تسر جمه گاهی ازین‌عبادت پرداژیها دارد» ۳ متن‌عر بی فر ح بعدا لشدة مجموعه‌ای ازداستان است ددچهادده باب‌باعناوین مختلف که همه برمحوراصلی فر جح پس‌از شدت قراد گرفته است. قبل ازقاضی تنوعی؛ اپوالحسن علی‌بن محمدمداینی کتایی ددپنج‌باشش صفحه برای‌گثایش وفرجودهائی بند گان خدا از چنگال‌هم وغم - ذراحوال و اخبار کسانی که به‌سختی مبتلا بودند و در آخر به راحت دسیدند: جمع آورد و نام آترا (فر ج بعدا لشدةو ا لضیق) نهاد . همچنین محمذبن ابیا لد نیا بهچمع احبارو احادیث درد تو کل و صبر بر بلاو مواظبت بردعا و نظائر آن همت گماشت و بست‌صفحه ازاین‌دست کرد آورد . کار بزر گت تک ۱ ۲- سيك شناسی: جلد نوم ۳- مقدمهٌ شاهکادهای نثرفادسی معاصن. بر گزیده‌ترین آثاد طالب ادف .۰ علی| کبر دهخذا (تألیف وتدوین استاد سعید نفیسی) ون تست شتسه سس رب سید بو و۳ درو ۳ ۳ یتست تست و اس من ۳۹ ۳0 مج مت ما تست بویت سس ببس ی ی ات ساب تست سس وس ی بخ سس بت تنونحی درفر ح بعدالشدة گردآوری داستانهای تساریخی است . او درایسن داستانها جزئات دوره زوال خلافت عباسی را برای ما به شیرینی تمام مجسم مسی‌سازد و حصو صبات اجتماع زمان خودرا که لبریز از کینه » حسادت ونمك‌شناسی وساسیاسی است قاشی می کند۱ صحنةً وقوع بیشتر حوادث ؛ بغداده کوفه » بصره اهواز و مسراکز مهم دیگر است . درفاصلهً سی‌واندسال دو ترجمه از (فر ح‌بعدالشده) به فادسی به تحر یر در آمد که اولی متعلق به‌سدیدا لد ین‌محمدعوفی است (در تاریخ ۱ ۷۲هجری) ْ ودودمی منسوب به حسین بن | سعد | لدهستا نی الم یدی (بین سالهای ۶۵۱ -۰ ۶۶۰هجری) . از تر جمهٌ عوفی‌هنور نسخه کال و مر تبی به‌دست‌نیامده است . آمرحوم قزوینی می‌نویسد : «معلوم نیست ترجمهً کتاب الفر ج بعدالشدة حسین بن | سعد بن | لحسین | لدهستانی که امرور دردست است مقدم یا مو خر بر تر جمهة نو یسنده العوفی باشد چون به‌طود قطع نمی توان‌گفت که حسین بن‌اسعد در چهزمانی می‌ز یسته امست»۲ هر مان اته در کتاب (تادیخ ادییات فارسی) خود آورده است : «قد یمتر ین‌این‌نو ع(داستانها )هما نار کتابا لفر ج بعدا لشدة»است که آنر احسین بن اسعددهستا نی‌از(فر ج)عر بی| لعباده تا لیف بو علی! لمحسن ملقب بهقاضی! لتنو حی(متوفی ۴هجری) به‌فاارسی نقل کردو به نام‌وز یرعزا لدین‌طاهر بنز نگی فر یومدی( جو ار سبزواد) کر د.عز ا لدین‌طاهرهما نست که بعد ازوقو ع‌جنگها ئی‌موطن حودر اسکو نت و امان بخشیده بود.ا تحافاین کتاب به‌نام‌وزیرمذ کور اواسط‌قرن‌ششم هجری به‌عمل آمدو آن‌مر کب‌از ۳ فصل با منتخبات فراوانی است از حکایات . تحر یر جدیدی از آن کتاب یا شاید ترجمه جدیدی از اصل عربی - به‌امر تاصرالدین قباجه سلطان سند (۲۲۸ ۱۲۱۰-۰۱ هجری) از طرف‌نا شنا سی تهیه‌شده. به‌زعم بعضیها محمدعوفی »و لف تذ کرة آباب‌الا لباب هم در زمان حکومت اوبود چنانکه آن کتاب را به‌نام عینالملك حسین الاشعریوذ یر او کروا:"ابرف دیگر که به‌مثا به لاحقه‌ای به کتاب مز بور است و ظاهر أ اصل آن از منابع هندی است کتا یست به نام ( کشا یشنامه) که با همکاری خواجهراجکر انو بکر ان ت مدمه چو اهع| لحکایات جلداول ده نیح خ] دم و ۳ نومصفا( کر یی ) ۳ مدمه مر ر | محمدخان بر لماب‌الا لماب عو فی. لد اول فده کد ( ره دقل ارمقدمهٌ جوامم‌الحکایات خانم دکتر کردمی. جلد اول. طبع نماد فر‌هنگ ابر ان) مقد مه همد ه خایث (در ۱۱۰۱ هجری) تا لیف یافته و به‌حکم نسخهةٌ موجود ددایندیاافیس (شمادة ۷ حاوی‌هقت‌حکایت است که باشیوةٌ بلیغ نوشته‌شده. و لی‌نسخة موزة بریتانی (ضميمهة ۵ ۸۳۹/۲ )فتط شش حکایت‌دارد» ۱ . مر حوم‌نظام| لد ین دو نسخه خحطی از قسمت آ خر تر جمه‌عوفی راکه در کتا بخانه (ایندیاافیس) مو جوداست‌دیدهو ضمن‌شر ح و تفصیل از این‌دوفسمت می نو بسد. «عوفی در ۲۱ ۶ که در کنبا یت بر مسندقضانشسته بوداین کتاب‌را به‌نام‌ملك ناصر ا لدین‌قباجه تر جمه کرد» . ترجمهةً حسین بن اسعددهستانی مر تب و کامل به‌ما دسیده است. هر چند تا کنون ترجمةً عوفی به‌صورت مستقل و مرتبی به‌دست نیامده امابه‌طور تقریب سه چهادم از آن درجوامعالحکایات و درفصول آن زیرعناوین متعدد و مختلف آزادانه و بدون تو جه به‌طر ح تنوخحی پر ا کنده شده است؟ و از آن درقسم اول شش داستان" درقسم دوم دوارده داستان۴ درقسم سوم هفت‌دا ستان ۵ » ودرقسم چهادم شصت ودو داستان آمدهگ ومتعاقب آنها داستانهای دیکری هم به‌منا سبت ازسایر ما خذ نقل شده". نسخ ثر جمة فر ج بعد ازشدت سم اسخلا اساس ‏ که دراین کتاب از آن به (مج) باد می‌شو د۸ . این نسخه متعلق است به کتا بخانهة مجلس شودای‌ملی ودارای ۶۰۶ صفحه و به‌قطع ۱۵ < ۲۱ سانتی‌متر و تقریباً هرصفحه دادای ۱٩‏ سطر می‌باشد. ۱- تاد یخ‌ادبیات اته.تر جمهٌ شاددو اند کتر رضازذادهشفق, صفحات۰ ۳ ۲۳۱-۲ (چاپ نشنگاه تر‌جمه و نش کتاب) ۲- مقدمهٌ جوامع‌الحکادات جلداول به‌تصحیح خانم دکتر کر دمی:ایضا ححاه یغما , شُمادهٌ سوم خرداد ۵۱ مقاله خانم د کت کر دی ۳- بایهای ششم. بازدهم, هجدهم ۴- بابهای سوم چهادم, ششم. چهاددهم. هحدهم ودیست وسوم ۵- بابهای پنجم. پانزدهم و بیست ودیکم ۶ بایبهای اول, سوم تاسیژدهم ۷ مجله یغما, شمادهسوم. خرداد ۵۱ مقاله خانم دکتر بانو مصفا (کردمی) (فرج بعد ادشدت) ۸- گاه (مج) وگاه (اساص) آودده‌ام. هحد ه القر ج بعد | لشدة این نسخه‌تاریخ تحریر ندادد و لی ازظواهر چنین برمی آید که باید دداواخر قرن هفتم هجری‌یا اوایل قرن‌هشتم نوشته شدهباشد. مصحح به‌و سیلة استاد دانشمند گرانمایه جناب_ آقای‌مدرس‌دضوی. سلمه‌الله.- ازوجود این نسخه در کتا بخانة مجلس‌اطلاع حاصل کرد. برحی حصوصیات شیوة رسما لخط قدیم دراین نسخه دعایت‌شده است. ۲ سخلا(مجا) مضبوط در کتابخانهةٌ مجلس شودای‌ملی که دادای ۵۳۶ صفحه (ناقص) وبه‌قطع ۲۹/۵۰۲۱ سانتی‌متر و تقریباً هرصفحه دارای ۲۲ سطر می باشد. این سخه نیز تاد یخ تحر بر ندارد و لی از تسخه اساس جدیدتراست ی زا درقرن هشتم یا نهم نوشته شده است. دویهمرفته نسخه‌ای خوب وقابل‌استفاده است ولی در برخی‌مو ارد سقطات و کاستیها یی دارد. حصوصیات رسما لخط قدیم دراین‌نسخه حفظ ورعایت شده است اذقبیل: «کی» به‌جای «که» و «گردانیذ» و «فر ستاذ» به‌جای «گردانید» و «فرستاد» ( که‌کاتب رسم| لخطدال و ذال رابه‌شيوءة قدماملحو ظ داشته است). ۳ب نسخا (ت).محفو ظ دد کتابخانة موز (توبقاپوسرای) استانبول. این نسخه دارای ۲ ۲۶۹ صفحه و به‌قطع ۶۵ ۲۱ سانتی متر وهر صفحه بین ۲ سطرمی با شد. تاد یخ تحرير آن درپایان نسخه ۷۰۶ ضبط شده وعبارت‌ناسخ جنین است: «تم| لکتاب بعو ن‌الله... وفر غ من تحر بر ه یوم‌الائتین‌الرابع من‌شهر شو ال سنة‌ست وسبعماية وا لحمدلله دب‌العا لمین»(حاشیه): کتبةا لعبد حلالا لکا تب القزو بنی. اینجانب ددسال۰ ۱۳۵ شمسی وسلةً دوست دانشمند معظم جناب آقاید کتر محمد امین‌ریاحی ازوجود این نسخه دراستا نبول آکاهی یافت و دربهمن‌ماه همان‌سال که دراستانبول به‌تدریس زبان وادبیات فادسی دد (انستیتوی عالی اسلامی) اشتغال داشت- عکسی از آن تهیه نمود.چون‌تا آن تاریخ قسمت عمده‌یی از کتاب باسایرنسخ مقا بله و تصحیح شده بود مجدداً مطا لب را بااين سحه مقابله و اعتلافات را یادداشت کرد ددمجمو ع» آين سخه یکی | ر‌ نسخ کامل و بسیاد ارزنده است. این نسخه نیز دادای کلية حصوصیات رسما لخطی قدیم‌است ازقبیل صور تهای: «کی» به‌جای « که»» «چی» به‌جای «چه»» «آنك» به‌جای «آنکه» و مانند اینها. ۴ اسخاً (م) متعلق به‌استاد دا نشمند معظم جناب آقای مجتبی‌مینوی. قطع این نسخه ۲۹/۵۰۲۱ سانتی‌متر و دادای ۳۰۸ صفحاً تقریباً سی‌سطری است. معد مه نو زده نسخه تاریخ تحر یر ندارد و لی احتمالا" درفرن دهم یا یاردهم هجری کتا بت شده است. این نسخه‌اشعار عربی و گاه پاده‌ای از ابیات فادسی‌دا ندارد. ۵ نسخا (مل).متعلق به کتا بخانهةٌ ملی تهر ان که شمارهٌ صفحات آن ۳۹۲ و قطع آن ۰ ۵ سانتی‌متر و هرصفحه داردای ۲۳ سطر می‌باشد. این نسخه سبة" مغلوط و مطالب آن ناقص است. ابیات عربی و برخی از اشعاد فساردسی را در بر ندارد. تاریخ تحریر آن ۱۰۸۹ هجری است. وب نسخ (د ).متعلق به‌دوست دا نشمندجناب آقاید کتر محمد امین‌ریاحی» که از راه لطت تا پایان کار تصحیح آنرا دراختیاد این‌جانب قراردادند. تعداد صفحات آن ۵۱۶ و قطع آن ۱۶ ۲۸/۵۰ سانتی‌متر و هرصفحه دادای ۲۱ یبا ۲۲ سطر است. این نسخه نیز ابیات عربی وپاده‌ای از ابیات فادسی را ندارد واز افتادگی و برخی غلطهای املائی خالی نیست با این‌همه از آن استفاده‌ها برده‌ام ودرحل‌مشکلات.- درمو ارد بسیار- از آن مدد جسته‌ام. برخود فرض می‌دانم که دراینجا نیز یکبار دیگر از گشاده‌طبعی وجوانمردی جناب دکتر ریاحی اظهار امتنان وسپاسگزادی نمایم. این نسخه نیز تادیخ تحریر ندارد ولی از قرائن برمی آید که قبل از قرن یازدهم هجری نوشته نشده است. ۷- نسخ (مش). مضبوط در کتابخانة دانشکدةالهیات مشهد که دارای ۲ صفحه و به قطع ۱۴/۵۰ ۲۰/۵۰ سانتی‌متر و مرصفحه دارای ۱۵ سطر می‌باشد.اين نسخه را نیز استاد دانشمند نحریر حضرت آقای مدرس رضوی معرفی نمودند و اینجاب به‌هنگام شر کت در کنکرة تحققات ایرانی مشهد در شهر یودماه ۱۳۵۰ عکسی از آن تهیه نمود. این نسخه به‌حط سیة" دیز و در دییع‌الثانی ۲ ۱۰ هجری نوشته شده وفاقد ایبات عربی و برخی اشعار فارسی ومطالب دیکر است. مب نسخا (۵) متعلق به کتا بخانةٌ مر کزی دانشگاه تهر آن.این نسخه منتخبی است از کتاب فر ج بعد از شدت و تنها برعی حکایات دا شامل است و از اغلاط و افتادگیها خحالی نیست. تعد‌اد صفحات آن ۰ ۲۵ و به‌قطع ۰ ۵ 6 ۰ سانتیمتر و هر صفحه دارای ۱۸ سطر می‌باشد. باس نسخاجابی تهر ان (چا). ازاتشارات کتا بخانة اسلامیه به تصحیح آقای علی| کبر غفاری که‌باعنوان: (جامعالحکایات‌ترجمة فرج بعدازشدت تالف حسین‌بن سعد بن | لحسین...) به‌جاب رسیده است (۱۳۴۵ شمسی) ۳ ۰ ۲ چا ۱ ۰ -- نسخها چاپ بمیئی (چب) . که درسال۱۲۷۶ هجری مطا بق ۱۸۵۹ مسیحی به کو شش محمد حسین خحلف حاجی محمدمهدی کاشا نی و به‌دست میر زامحمد- علی شیر ازی‌الشهیر به کشکول به‌طبع رسیده است. سخه‌های خحطی دیگری یز از اين کتاب در کتا بخانه‌های (ایند یا آفیس) و (مورة بریتانیا) و (دامپود) و ( کتا بخانة وریری یزد) و برحعی کتا بخانه‌های عمو می ِثِ- و حصوصی دیگر موجود است که بیشتر آنها جدید ومر بوط به‌قرون متأخر می‌باشد. ۳ : چا ی مره : ه سح ۳ ۲ ۱ ت‌‌ 6 0 که 1 بت یک کیب بات رتاش معا نیت دنت دیف کد ‏ ی اس که ادیومنت عها ون مض تضلن و بعر 9 کزان واهرلویا: سب جرا ات ساراست وبا طز |ورابسو محر مزبیم تس رمنورخکگ را نید تتاف واکت سا رم وه اف درجاب بویت وغاب م5 ی تک از ناک اتف وت وانسا ,رده 4 رن اتکی نت رانجم ۳ :نز مت دا موی جوا ی ش ام ۳ وی ان ر فصو ماتاا کی رود 1 1 ‌ تا ود نت4 ۳۹ ی وه برس تما س‌ها تب سجردای ۳ ک 5 ات وحوزگترطنتا» رباعم رسای نومیم رسطت مضا یل رد 0( م ای" ی ِ 7 .درا اک نار نی ی ایا وت هواسطه ع<: تراسا یمامت : ن . ۹ 3 ن و مب ار سود بصلا وان اکوا نت ریات رشتهات نت ی بر عیسو آزامی ز بو وربور سم شرب الا وسگلد بل : اطته ی ۳ 7 ی رید شاد وفزرگ(صر ود ۳9 مد ستش هشال کارش بات وب ] اه ارازداعت ی و اوزوتر 2 دارد جری‌زیمبت 2 ۱ 7 ‌ 0 ِ 1 ه‌ و ر : س رک ۳ ۳ 2 ِِ بات ون اه بت تب ص ۱ را دسا پرضلواتاتوو: : صفحه اولن از نسخه اساس یل ریت الماطین نب + ۳ ما مین لپا کون من ان درز 2 عرند مس مزالء هسال| از ای بط کرک ضرت اور وادی مک ترصن ۱ اهاست / الم ایا اسا ی رشیما بیس سوم دکی من بیط ۱ تن وتان منم خورتاض در بر ی و رون ود بو ۳ ۱ مج انوا نا ت ات11 یبال تیه نیو نکاما علی‌صل 1 نام دس شکلاس اممام ما زا ماللخاه و ۳۳9 وپان ات ما مان من دازا ی ریا ت_ ۱ | طلجبیّهسرت‌اسبای: ایحا ون سب زج ابب عتآل رگ رشن مین توف بای ‌حندجناک‌ی: ار عمط مسب فاعی( ‏ مغ ۱ ره و ریت تیا سپ ۱ ۱ ۲ ماطاین امش ای : وا مس وا اب ۳ 9 رم بصف ای | ۱ ٍ تأن الاب نی | . - ورم , ناد 1 ۱ : / | ابیت ۱ ۱ 2 سس 0 1 ۳ ]مربب مج | صفحهة دوم از نسخهة اساس و شین خی ررنت ردیر 1 ی سك تا "فات درداوده م_نابات‌صن زر راد عااظا هرسشم. دز روز : ات ات اف رز دی دیف ان یفن نب سز شاد ناج وا [ ۳ پللمل 27 ز لیات را بطم وانتلاادم اف ِ مه کرادم مرو _ دایز الاضازاورهعفسه 2 ۳ محر ین وتان دنه از ی آنا یب وط یازا .وخ رواررا زباوارشاد وان یازا اس فرناا خلا ی 9 و تسد رنه وت ای زیرود لا و جب کیت و رز ,جر رورا از درسالت اس ینام ابشاز ره 2 جبین + واما نبا این ادبم رش ازج رشاض اتید را تحایا امسر سیه ای له رازبازای بکزر سبزا هلا از اند ۳ بو حود | ار ممبو ام + سردا ریش ول و زر لو دردین در راجت وا | بزمترکٌدا برد ور رس او او؟ مسج مر دنت سب طاهره اطزع ایا ابضا »زر بات وازشاره هرز و ی و ایند ,لو( ادشتا نج وسرا: عاب یس مر زیت وریان زد 2 0 اع هت خ نموت زک اش دارم از راز جر را و۳0 واه دزن شین رل 7۳ رم ین وج بس ی و رک یه _ بالط سین ز‌خایبازازم! 1 دص جاک رهاط ما صدارلماقکری مارم ال و تم ۱ ۳ ی از واطس مد زد حور دوخ ماواپ . یدیمح ی ۳ ۱ 1 "ود رن سال ط آب حد بنمزتی ۹ به( صفحهً اولاز سخه (مجا) تاد لنوت ین اوه 3 پوامر رت مت ,صوب از ات اس ی مر ِِ ۱ ۳ ی رو 2 وطایبکواند وی ۲ ۱ ززاششبتوکرویت بزدودنروشرورانا نما وج 2 1 7۳۹ ۱ ِ 1 اسانه زیت خرالان فا ی 1 ۱ خیم دنا مرت الاح 7 ژ مایت یرودلا لات لا محکللست نود میز : 35 ع ك 3 7 و رت وکا و ووفوح ۱۹ ما ۱ ِ 5 نبا )نالا ناس اجب ونورای ز ساياست وازضلالت 2 دب 5 4 شکور ماه مر " تم )ید ان لاک درب راون وگن رن مت و بئی‌توجی رد وسور ‌ ی ۱ وان اولقاب اضر برعت ۳ بنرکان‌سفاء ۱ 93 ِ 3 در رنه ۰ ی مه دک اف لا تفه هرک شم 1 و 3 دی کازت کف ۰ 7 وجای و ما ۴ ْ ۷ را رارکت رتیت بات ده ات و مر بل‌زب ۶ کت کون مت النزسبت نان +عْب مین برّزبان وبان لو" اک مج و ی رجفرت اواودا وادی ‏ راز تیان انان 0 ۳۹٩ "یه جح وه ث 5 : ۳ ۳ ۰ صفحهٌ اول از نسخهً (ت) هه ی ی ۱ حیر وتناق‌موی راک ظرعمزل 2 ‌ مه د‌ ات +جوت " وحون ایاته عشورانجاد انیم ؛ | 9 هقی رک پدجوب یوم توریت در ۱۳| پا ! #خهویاواشما مر راون رت «واسج واوا ی کر مر و طت را ور 9 رن سك ک 3 وج وذیبا یروا بنای لیامت ط- ۳ .ی داز شک پات نموت ۱ حووجلت عت ویعنتکیت,سویست دروانن وی لته داش ۷ بان ال مود ما و ارادابناياشییات وم مراد نحی نت دیاز رک جّمب وکبیرت رل برد متفه ق ۳ مور لبت‌وها بیش د رلومت سید از مام توس ز.وها ین لیا بوک این عب‌داله ؛ ۳ 1 العف اصاوزت دنه ویسلاب علیه؛ ایند ترآ بل ۱ ۱ الطلبان‌ه تما ‌عمورمب 3 خی کیزوم هرا نت 5 هر ده لت تعکر ستافرمیدوص نکن رز یحو | که مد صود اوه رود وش دناوت وی پوت یامرس رکزدا رون وس( و وزیا و ,و 9.۳ پخلن: یا ۱ کرادت بان سیم دیهان رات المیره یش داب سنوی ۱ وه رطیطان صدجحی رییس تمد رباند نالم تکریاد له بادسعنات دی عمتکرات معا ولا سوت و 1 « اهنت وسرهان‌زیود یا دطلء و و ۱ ‌ 4 و * عم 4 _ و 9 انیس لک هروا طنشک مدق ریقیث سل عزو از تالک و هه هرقن ۱ وحبای‌دگروید وحّفا «ناژالمت‌رور وهدی ور للومنیت ِ_ ناظ رمعا یا مسیممت یقاس . ۳ | کرت ساطیناست چناکوزبعدو زر یبد لیلحت دلب روصم عرک توس .. 1" کیت حرف میت جاسمموت هک هی بلئه! متس میک ‌جرفیت: ید ینار 1 بای ی مه سپ سس گر رخ بت سس وج : "۳ صفحه اول از سمخ )( چگو نگی تنصحیح کتاب ومقابلاً نسخ درکاد تصحیح این کتاب» مصححچنانکه قبلا اشاره‌شد- نسخهةٌقدیم‌مجلس شورای‌ملی (مج سح اساس) دا اساس قرارداد و اختلاف سایرنسخ دابا آن درپاودقی ضبط نمود. در آغاز کار کليةٌ نسخ رابا اساس مقابله و احتلافاتدا درپاودقی نقل کرد ( تا حدودصفحه . ۰ ۲ لی بعدآبه تدر یج در ضمن تصحیحمتو جه‌شد که پاره‌ای‌از نسخ بسار مغلوط وفاقد ارزش است و حتی در بعضی مو ارد هه‌تنها به‌حل مشکلی کمك نمی کنند بلکه‌مشکلات خو اننده‌را نیز چند برابر می‌نمایند. ازاینرو ازصفحةً ۲۰۰ به‌بعدفقط ب‌ضبط اختلافات چهار نسخه قد یمتر یعنی( مج-مجات.ع) مبادرت نمود و تنهادرمو ارد استثنائی ووجود اختلافات فاحشء ضبط سایرنسخ خحطی و گاه‌نسخه‌های چاپی دا نیز به‌دست داد تاشاید خوانند گان دا سودمند افتد. ا بات عر یی واسامی واعلام تار یخی وجغرافیائی رابامر اجعه با نسخ جاپی عر بی‌فر ح بعد ا لشدةو کتا بهای‌دیگر تنوحی:ا لمستجادمن فعلات‌الاجو ادو نشوارا لمحاضرة.و نیز کتب‌مر جعو تار یخ و ادب‌عر بی‌و فادسی اذقبیل: خر یدةا ل2صر عماداصفها نی»معجم‌الادبای يا قوت‌حموی یتیمها لدهر معا لبی» اغانی ابوالفر حاصفها نی» معاهدا لتصیص‌عبدالر حیم عباسی» الوزداء وا لکتاب‌جهشیاری»دیوان المعانی ی جو امعالحکایات عوفی ویر عی کتب دیگر تصحیح نمود. مصحح‌هنو ز یقین ند ارد که صو رت منقو ل پاده‌ای اسامی و واژه‌ها وایات عریی درست باشد. امیداست درپایان جلددوم نکارندهٌ اين سطود بتواند فهرستهای مختلف تر تیب دهد وضمن بحث ددسبك کتاب وفواید لغوی ودستوری آن» صورت مقد مه بست‌وهفعت در ست کلمات مشکو له و اببات عر بی؛ تصحیحات و مستدر کات رانقل کند تااند کی از می‌کلات کاسته شود. دراین مجلد تنها بهذ کر جند استدراله و تذ کر وتهیة صوابنامه و مقد مه‌ای کو تاه بسنده کرد. باشد نا درچاپ بعد و نیز درمجلد دوم جبران این نقیصه بشود و با تذ کر ات‌سودمند استادان ومحققان‌ودوستان فاضلی اين کتاب به‌صود تی‌هر چه بهتر ودقیفتر ب‌زیور طبع آداسته گردد. در خا تمه لازم می‌داند سپاس و تشکر بی‌پایان خود را به حضود استادان معظم و دوستان‌گرامی که هريك به‌نحوی این بنده دا دراین کار خحطیریادی کرده‌اند تقد یم نماید : تخستب استاد داانشمند گر امی جات آفای د کتر خا نلری دبیر کل و مدیرعامل محترم بنیادفرهنگگ ایران که با چاپ این کتاب‌درجزو انتشارات بنیاد فرهنگث موافقت و تسهیلات فراوانی ددامر تهیة نسخ عکسی فر اهم نمو دند. دیکر - استاد دانشمندمعظم جناب آقای مجتبی مینوی که بنده دادد تصحیح این متن ارزنده تشو یق نمودند وشخصاً ازداه بزر گو اری ونها یت جوانمردی تسخه حطی تجو درا دراعتیار بنباد فرهنکگث ايران قر اردادند تا عکسی از آن تهیه و دراختاد اینجانب قرارداده شود. دیکر - استاد داشمند مهر بان جناب آقای مدرس رضوی که ضمن معرفی حند سخه پرادزش از تشویق وراهنمائیهای سودمند مضایقه نفرموده‌اند. دیگر دوست دانشمند گرانقدر جناب آقای د کترمحمد امین دیاحی که با نها یت جوانمردی ازراه لطت وبزر گواری سخهٌ خطی خودرا دداختیار این‌جانب قر ازدادند واورا به‌سخه موزة تو بقا یو سرای درهنمون کشتند. دیکر. دوست فاضل معظم جناب آقای دکتر علی‌فاضل که درامر تهيةً نسخ عکسی وایجاد تسهیلات فر اوان‌اين بنده دا مرهون الطاف وعنایات‌خویش ساخته‌اند. دیگر- دوست وهمکارفاضل دانشمند جناب آقای دکتر مظاهر مصفا وهمسر گرامیشان سرکار خحانم دکتر بانو مصفا ( کریمی) که اطلاعات سودمندی در اختیار اینجانب قرار دادند و مقالات و نوشته‌های خوددا در بارةٌ فرح بعد ازشدت و آثاد عوفی- ونیز کتاب بسیار ادزندة مرحوم نظاما لدین" را ازراه! طت برای مد تی به بنده امانت دادند. ۶ م1 - بانا3۸۲۸/۲ ۲38 ۲۵0 همتمن1۵۳08 . - 1 ۷۱۳۵۲۳۵0960, ۸۷۲1 ۰. 0 : 1۰ 11280۳170 - (11, 0 9 )681۳۳۲ 19080۲۳181 ۲۵۷ 567166.( بست‌وهشت الفر جح بعدالشده دیگر دوست فافّل و کار دانشمند حتاب آفای حسین سخاو تی که راهتماشهای ارز نده‌ای کردها ند.و نموانه‌های‌جاپی رااز راه‌لطت مطا لحه نمودهو ند کر ات س دمندی دادها ند و درمتتدر کات چند تصحیح مهنم و مند به‌ناح ابمنان آهنده است - و گذشته از این. محبتها به باره‌ان کتبت مهام عر یی رهدمون شده و خود کتاب ارزنده (قاضی تتو خی و نشوارا لمحاضرة) تا لیف بددی‌محمد: دابر ای‌مد تی. طولانی به‌رسم امانت بهبنده مر حمت کردها ند. همچنین. بر حود فرض می‌داند که از زحمات و داهنمائیهای استادان وّهمکاران دانشمند مخصوصاً آقایان: دکتر سبدعلی موسوی بهبهانی, و دکثر مرادیان ودکتر فیروز حریرچی مپاسگزاری نماید . چنانکه اشاره‌شد نسخةٌ (د). توسطدوست دانشمند جناب آقای دکترریاحی در اختیار ایئجخانب قسر ارداده" شد و سنخه (ت) را نیز شخصاً ازموزة تویقا پوسرای استانبول تهیه کرده‌ام. بقيةٌ نسخ وسیلهٌ‌بنیاد فرهنکث‌ایر ان تهیه ودراختیار بنده قرارداده شده است. در خا تجه یا د آ زر می‌شو د که صفغخه اول نسحه (مخ - اساس )و بخشی از ضفحة اول نستنةً (ر) باسا یز نسنخ خطی «چاپی تقاوت دارد. آغاز سخهً مج چنین است: «سزاو ار ترین چیزی که زبان‌گوینده بدان مشعوت باشدوعنان جو ینده‌بدان مفظوزف. حمدوثنای حضرت‌باری جلت قدر ته وعلت کلمه است که آذمی را به مز یت عقل وفضیلت قضل مخضوص گردانید...» به نار مخ ششي د ماه ۱۳۵۳۴ شمسی آسنماعیل حاکمی علامتهای اخ:صادی که‌دد این کتاب به کار رقته است. د له : رجوع کنید (م:) : متوفی مج( اساس): نسخه اساس (مجلس شورای‌ملی) : . سخهة دوم مجلس نسخة توپقاپوسرای سخه استادمینوی تاک ناه سل سخه آقای دکترریاحی نسخه دانشکده الهیات مشهد نسخهّ دانشگاه‌تهران ( کتا بخانةً مر کزی) نسخه چاب تهر ان تسیر متن عربی کناب ظاهر أ » ددع ۲ ؟ ‏ هب مقن کتاب بسم‌الله ال حمن الرحیم حمد وئنا فیومی را که عجز عتول ذریات آدم از ادر ال کنه ذات بی چون اوچون آیات صنعش در ایجاد عالم ظاهر است و شکر وسپاس آن قدیمی! را که بسراوجوت؟" ار لت او ۴ آثار قدرت در تکوین مکو نات برهانی* شاهر* ودلیلی‌باهراست. آن‌حکیمی که ارواح مقدس را با اشباح" مسس‌بر کون وفساد امتزاج‌دادآن خالقی که به‌يك امر(کن)* نور وظلمت را در درترتیب تر کیب کن* رو حانسانی ازدواح پذیرانید وابنای آدم را به خلعت کرامت و لَقدکرمنا نی آدم#*مشرف گردانید و کمال ایشان*را در معرفت ر بو بت ووحدانیت خودب جلت عظمته وعلت کلمته -پیوست»و توفیق ۱ مجا : قیومی. د: قدودسی ۲ ۳ محا: وحود . مش جا.حب: وحدت ۴ م : و ۵- مجا؛ ت. مش : برهان ۵ مش ۰ حا 2ب ند‌ارد. د: ماهر ۷سا بت : باشباح از هو مج هت م : اسان (#) سوره یس أيهٌ ۸۳ (انما امره اذا اداد شیثاً ان یقول له کن فیکون) (#) سود ۰۱۷ آأَیة ۷۳ توجه‌به کمالرفیق‌طابفه‌ای کردانید که‌مستعدان‌حال و طالبان‌اقبال" بودند» و از برای ارشاد ابنای انسان" انبیای مررسل فرستاد تا خلق از ظلمت؟ [جهل وتنگنای طبیعت به بسطت انوارعلوم وفسحت عالم ملکوت هدایت کردند ودلهای عالمیان را به‌صیقّل‌یقین]* ازز نگ شبهت و کدورت شرله بزدودند وسرور ایشان در رسالت وخاتم ایشان درنبوت سیدالمرسلین و امام‌المتقین وقاید الغرالمحجلین ابوالقاسم محمدین عبدالمطاب‌بن هاشم‌ین عبدمناف العر بی را صلوات‌الله وسلامه علیه- ازبرای زیورنبوت وتاج رسالت از میان خلق" بر کگزبد و معجزات قاهره۲ و دلالات ظاهره" کرامت فرمود و صحن گیتی را به وجود او که مقصود آفرینش بود وتشریف لولالد" درشأن اودرست" "وبربالای اوچیست می آمدمنور گردانیدو به نورعلم ووفورحلم‌او که(وا نك لعلی خلق عظیم**) آفاق"ارا موشح کرد" تابدان‌سبب‌ظاهرو | اس 6 مش : توحه کمال ۰ حا : بوحه کمال محا : آن حال و طالب آن اقیال. ۶ کلمهُحال دا ندارد. ۳۳ محا: و انیاء ابشان ۳.۴ ۳ حق از طلمت باطل و بعین از ... مش ۰ حك چب یا تودحق ازطلمت باطل و نفس كٍٍِِ ‌‌ ۵ ات : ندارد . ۶ ت : حلایق ۷ ت ومجا : قاهر . حا: باهر ه ۸ ت ومجا ظاهر . -٩‏ مش .جا» جب: اولاك لما خلفعتالافارك مش : اوست رو ۲ مجا : ندارد . ت : آفاق‌عال‌را . ۰۶-۰ مش: آفاقعالم ۳-م: گردا نید ۴ جچت: شور دنت (#) عبارت میان دوقلاب ددنسخه‌های ۶ ومش نیست. ( 33۴ ) قر آن‌کر یم سوده ۸ يد ۴ معدمه ۵ غرور شیطانی" به ضوء توحید وسرور تأیید ربانی دلالت کرد و مجادله با دشمنان دین و منکران اصحاب یقین به تیغ بران حجت و برهان فرمود که (وجاد لهم با لتی‌هی1 حسن )"و جهت‌دفع مر ضکفر و بدعت‌بند گان‌وشفای"دل محبان قر آن مجید راکه ظاهرو باطنش محض صدق ویقین است - لقو له" عز اسمه(ذ دات) لعتاب لاریب ٩.‏ هدی لدمدفین) ِ" وجابی‌دیکر فر موده است که (وشفاء لمافیالصدور وهدی ور<ه4 !1و منین) ۹*۶ ومبانیالفاظو معانی‌اين سبع مثانی بر انو اراسر ارحکمت رب‌العالمین است‌چنانکه فر موده است(واده لعنز دل رب) (عا لمین‌درل به) لر و ح الامین علی قلبك لععون من المنترین بلسان‌عربی‌مبین) ۰0۰۰ برز باتو بیان او بهنعلق‌فر ستاداز*بحورعلمی که به‌نزديك حضرت‌او بودو ادبیی *به بند گان‌عودارزانی داشت تا نهال‌شجره ایمان ایشان" را درخعشك سال‌طبیعت به آب‌حیات علم زندکیی؛ و طراوتی بدید آ بد وئمره دوحة عمل ایشان" درشورستان دنیا که سورستان"" می‌نماید وبه حقیقت شورستانست حلاوتی گیرد. وچون به و اسطهً ظلمات شب جهل شبه۱"شبها ت۱۲ اهل بدعت را از دررنکات ۲" مبینان۴ حقیقت‌فرق کر دن‌متعذر بود انوار بینات آبات قر آن را که معین حلال وحرام ومبین براهین حکمت*۱ ۳ مسسست سس مس ۱-مجا: شیطان ۲- چا: دفع ۳-ت: صفای ۴ ت : کقو له. ۵- بجز مج ومحا درسایر نسح : بل که از ۶ دشحی ۷ 2 اسان ۸- ت: ندارد. سای نسحه‌ها: زندگانی ۵ م: انسان ۰ م: خودستانی . مش: شودستانی. حاء. چب : سودستانی ۱-- جب: شبهه ۲ ت: شهاب ۳ ۵ ومش: مدر کات. حا: در کان مر جچب : در کات ۴ اذمج‌ومجا. (سایر نسخ: مبینات) ۵- ۴.مش:مبینات ۶ -م: ندارد (#) قر آن کر یم سودة ۱۶ یه ۱۲۷ (44) قر آن‌کریم سود؛ بقره» ی ۲ (3۲)سو دهیو نس » ید۵۸ (3۷3۲9۲3۲) سورة الشعراء. أَيةٌ ۱۸۱ ۲ فرج بعدآذشدت و قوانین احکام است برای هدایت انام وحل" مشکلات اوهام ۲ بدیشان فرستاد کماقال جلذکره : هدی لدناس وبینات من الدی وا لفر فان" و جایدیگر فر مود: قدجا عکم‌درهان من ربعم وائز لنا الستم دور اً مسیناً ۰۹٩)‏ و نندگان حضرت" اور | حون؟ در تبه‌حیرت؟ نامتناهی بیم‌تباهی بو د از [عنایت بی تناهی حود"] تتیع قر آن مجید فرمود تابه سیب هدات آن ازمناهی دورباشند وبدین توفیق مباهی کرد ند جنانکه می‌فرماید: (وان هذا صراطی مستقیه] ف قابعوه)*۹* . وسیاحان عالم معرفت و غو اصان دریای اصحاب کسرام سید الا نبا ۲ وعلمای اسلام و اتقیا را ازمتابعت شیاطین به حکمت تعویت بقینایشان" و تربیت دین‌خود صیانت کردچنانکه می‌گویم*: (ا لعر بیة)۱۰ فحمد!۱۱ للدی من البر انا بخلفهم و انسواع العطا با واعطی۱ لابن آدم احتصاصاً بانوارالد راية والمزادا و شرفهم بوصف النطق لطفاً و کرمهم بحسان" السجایا* وزین بعضهم لرشاد؟* بعضص با کلیل الرسالة و السنایا* ۱ م.جب : محل ۲ جاء چب : ندادد. ۳ ت :با حیرت ۴ مج: که ۵ ب: حصرت. م: حا. جب: مصرت ۴۲ مج: عبارت همان دوولات را ندارد ۷( سید انبیا ۰ جا 2ب سمد! نام سس ۶نسان ۹ مج : می‌فررها ید . م: میفرماید مصئف این کتاب. حاء چت : می گو ید مصنف کتاب. ۰ مجء ۰۴ مش: شعر ۰۶-۱ مش : محمدا ۲ جا. حب: اعطا 0 مش : بحسبان س: :2 السحایا ۵ ۱- م۰ جا؛ حب:لارشاد ۶ والنسایا ( )اس قر آن کریم.سوره دمر ه؛ ۱۸ (#)- النساء ۰ ۱۷۴ (#د)- الانعام. ۱۵۴ مدمه ۷ وارسلهم لهدی" الخلق فضلا و تفریجا" لهم‌نصب؟ البلایا وصلی الله افضلهم کمالا زان واظهر دینه ابدا۲ و عرزاً باصحاب لکر ایم و الصفایا* الفاد سیبهه منت ایرد را که از صنعش و جود قی‌کتارت برعدم راجح" شد وتانید او دادش شات وز برای اعتصاص نور عاسم و معرفت بر گزید ابنای آدم را زکل کساینات از سر لطف و کرامت دادشان نطق و بیان وزعنایت نورعلم وحکمت وحسن‌صغات انبیا را از بسرای رشد" ابنای بشر رد اظهار و دلیل صدق ایشان معجزات صد درود از حضرتش بسراختیار مرسلین حاتم دعوت محمد آنکه بود اصل نجات باز" براصحاب؟ او آنها که از تأبیدشان رات اسلام ایمن شد ز نکس وانفیات"۲ ۱سمح : لحصب ۰ محا: بچست. بت ٩‏ چت : (هب ۲ب 6 جب : تفر بحا ۳ هج ؛ ماه ت‌‌ شصت . 1 شعت ۳ ت مح : ایتدا. محأء بت : ایدا.م:| ید ۵ : التر جمه. حب: تز جمه. ۶ :در اجع. 2-۷ :رشدو ۸- ازت, جاوجب (ددسایر نسخ باد) - محا و م: اولاد . مل بر : احیات ۰ اتها انقلات. مل و ر:مکر انقبات. حب: | نقلات پبپبپ۰ص۰ سكس 7۳77777777777777 س۳۳۳۳۳(-_.«ح_حسحح// ().- مل» : ابیات‌عر بی را ند‌ادد. مش : سه دست دارد. ۸ ور ج بمب از شدت حصن دین دایم مزین باد از ارباب علم زانکه بو دحرز بدیشان حل وعمد مش‌کلاری* و ذات جاد پرور دین را از ملك وجهان‌داری اساسی! متین و تقویتی مبین ارزانی داشت و هرد و را با یکدیگر به منزلت" روح و بدن گردانید و حیات ملك و زینت" اورا بدین بی‌رتبت؟ و تقویت آن متصل کرد که مقصو دمعمود از آفر بدن مکونات معر قت ذات او بود کماقال النبی- علیه لسلام رواية عن ربه : ( کنت کنزا مخفیا فاددت آن اعرق , فخلقت الخلق لکسی‌اعرف ٩)‏ .و حکم حکیم * و اقتضای قضای او ملك بارفعت را به صیانت دین از موت" جهل‌ومرض سستی به بقین حلاص داد و علت کفر ان به صیحجت ایمان مبدل کرد ۳ بند کان ی که به ردور مللک محلی۸ باشند و ایشان را درمیان خلایق محلی رفیع باشد نورلایح دین را به‌تقویت‌یقین در آفاق عالم شاییع ومستفیض کردانند؟ و نهال و شجرهة علم را تربیت"" دهند و به هروقت از روزگار توفیق این کرامت به‌بنده‌ای دیگر از بندگان حود ارزانی داشت۱۱ تا دراين عصر ابناء ادن عهد و حاضر ان ابن زمانه را به‌سا یه دولت و بیرابه تر یت خداوند دستور اعظم صاحب السیف و القلم ۳ مج ومحا: آ اتف 4 ۳ مج : هل ی ۳ مج : ددین نت حا و جچب: بدین‌تر بیت ۵- متن مطابق نسخ م مش است (مج ومجا: لییرف. ت : لاعرف. حا و جب: لان‌اعرف) ۳ <ر مج سای نسح ۳ حکم. ی 7 جا: هعرات. ۶ مش ؛ چجبت : معرقت : ۳ مش ۳ محلی ۲ 3 متحلی. ات مجا: گردانید . ۰ مج 4 محا: در ثم . ) مش : زینت. ۱ مج و محا: بعد ازداشت به‌خط درشت کلم( تخلص) افزوده‌است. (#)- نسحه مش ابیات فارسی را ندارد. عیادات بعدی نیز ددنسخ مل 3 زر دیست , معدمه ۵ وود الجود و الکرم » مالك رقاب الامم , مدرك" اسراردقایق العلوم » مهلك اشرار الخلایق والائوم» راکب مر کب" تر کیب مر کبات" جواهر البرال؟ » راتب مرتبة ثر یب مرتبات؟ مراب الاحسان» معدن العلم و العطا؛ مر کز العز والعلی* 6 عز الدنیا و الدین!۲ ۰ المخصوص بعنایة رب العا لمین طاهر بن زنگی الفر بو مدی اعلی| لله۸ - تعالی - رفعة درحه حلا له و دصر احباءه و کست؟ اعد ۵۱ مشرف ومفتخرومزین و مستظهر کردانید وضه‌فای اینای این عهدرا که روز کارغدار ازایشان بیزار گشته بود ودرمزرعهٌ معیشت ایشان تخم صبر کشته وزیب وبهای ۲ ایشان را به کسم بهایی بدل"" کرده وعزت نفوس ایشان را به فلوس نبهره مصحف غین ""دربها نهاده وایشان از اين فعال "۲ بازاری۱۲ شده بو اسطةً سعادت‌بنده نوازی و آفتاب نظر تربیت وعنات آن سیهر معالی۲ ابشان را از نحو ست‌مریخ ستم وزحل‌قبیح "شیم" صیانت کرد وذات مطهر او را که مر بی ذربات" است مجح صمات حمیده ومنبع حصال کر بده کر دانید تا از اهل زمانه به کمال دانش وعا-و درجه و حزم*۱موید"۲ وعزم مو کد ورای اقب وقضای صائب! اممتاز گشت جنانکه ۱- مج: کاثف . ۲ هش , جا. چب : مراک . ۳ محا : می کیان . ۴-:انسان تحت محا: مر تبان. #_ت,م:وا لمعلا ۰-۷ 2: (علاءا لاسلام والمسلمین) اضافه دارد. ۸-مج. مجا : اعلاه | لله . ت : اعلاانله سم : نکت. جا وجب : تکت. ۰-۰ ۶ : بها ننهاده. مش: و زیب بهانهاده . حا: تتوایبت بهای نهاده . ۱ ت: میدل . ۲ مج؛ مجاأ: عین. ۴ مش وجب: غیر . ۳ مج: افعال ۴ مجا : بازادی . ۵- مش:ممانی . ۶ست, چا. چب: قبح : فبح.ع: قبح‌زحل. ۷- مش: شنم. ۸ مش : درویشان. - ۰۶ مش : حزم . . ۲ ت :هو ید. ۱-مش : تاش ۱۰ فرج بعد آزشدت سس تتت 1 2 3 جهاندار دستور با داد و فر کریم جهان‌بخش خیر" بشر ملت‌سیرت‌وماكر ان؟ عزدین سپهر" | قتضا حا کم خیروشر فالی احتر امی که‌در حضر تش بمستند شا همان ۲ یه حعدمت کمر به جاییست قدر بلندش که‌هست زنعل سمندش بر افلاله اثر رف باد ذات ورا تا بو د زمان" را دوام‌ومکان را مقر و چون متفق جمهور حلایق ومصدق ارباب حقایق گشت که دست قضا رس ۸ سبع ظلم راکه چسون نقطةً ذنب محض نحوست است حمل صفت و ور آسا در ایام دولت او که عیداهل دین ووعید بد کیشان است‌جچون سرقربانی ازتن* مملکت جدا کرده است وملوله""وحکام دهرجوزا صفت کمر حدمت او برمیان جان بسته‌اند وجون سرطان بی آب حیات!الطاف او ز ندگی۱۲متعذرمی‌شمر ند و ازبد"" ابنای روز کا رکه‌چون‌اسد درعرین‌ناپال ۱۴ در کمین‌اند به ده" حمایت اوپناه کر فته‌اند و به باران*۲ عطای اودر کشتز ار دنیا (سنبلةً معیشت ایشان تربیت بافته است با آنکه در کفهً قبول میزان‌همت او گنجهای دنیا)۱۲ که بحقیقت‌هر يك‌عقر بیست. به‌يك بر گک کاهو بيك شاخ یت تاه و سس سس رس وه تم سم ( و محا: هی گوا ید ۲ب ۲ مش: دمت. حا: نظم . ۳ ۵ ده خجا: خیم وشن : ۴- مج: ملك‌دان. م: ملك دا عزودین. ۵- مل: سر . ۶- ملء ند فان 2 زیان. نت حاوحت: این کلمه دا ندارد. هس 6+ مش احت: صن دحا : بیکن: - ت: مملو ل. ۱- مج» مجا, ت: حیوة ۰ ۲ ۰۶ مش: زند گانی. ۱۳-مجا: دن ۴ جا: اسد ناشتاب و ۵ 0-۱: بسد. مش : ددسد ۶-مج<ا: وبنا بر ان. ۷-عبادت مان دور انتز در نسح ۰ مش ؛ حا <ب تمست . ممدمه ۷۱۱ کیاه وزن نداردا ‏ و خاطر عقده کشای معجزه نمای" او را بدین هیچ‌التقات نباشد.ابلق‌توسن ایام که‌هلال قوس آساگوشه‌نعل زرین ویست. درزیرزین" حکم وفرمان آن حارس؟ مملکت چون جدی‌معلم رام و با آرام* است خزانة امنیت" اهل هنر را که پیش زاین از تصحیف" جاه جون دلوتهی جزباد پیمودن نصیب ایشان نیفتاده* بود* و چون حوت برخشکی درتیه نامر ادی مضطرب گشته بودند به يك اشارت از ""جوهر مقصود ومراد ممتلی گردانیده است ویمین ایشانر! ازمال ومکنت"۱۲ بسار"" داده ذکر سب تصنیف ین کتاب رای۱۴ ارباب مععی و اصحابت هن ۱۵ حنان اقتضا کرد دربن معمی که از د س‌حانه وتعالی ت اهل این زمانه را بعد از آنکه به #دت وبلا و محنت وعنا مبتلابودند وبه سبب سعادت*"عنایت وتربیت آن دستورصاحب قران به دولت فراغت"۱ و رفاهیت رسیدند و از آن شدت فرح بافتند ۷ تار یخی بر روی روز کار بافی ماند وازشر ح احوال کسانی که در قدیم الابام ره بلائی تلا بودها ند وبه محن‌ی درمانده شده و بعد از آن عفی‌الا لطاف‌به اس مش: نیارد. 19 نیادند. ۲ ب: این کلمه دا ندارد یت 92۵ ادف رش یاهع 2 دقن ز هرن : حأ وحب: وبردهی دمین. ۴ محا:خاد.ت.م, مش حا و جب: حان. ات ۰ ویآرام. مت ۰۴ مش : خر اثه | ست. ۷- جرمح ومحا سای نسخ: مصحف . #4 محا: افتاده 4 ومش: باشد. ۰ ت: اشارتاواز.مج ومجا: اشارت اودا. مش: اشاده اژ. ۱- حاأ: عین ۲ هج ومحا: مملکت تا فتتتعا و ۴ مجا ت: آرای ید ۶ مجا: این کلمه دا ندادد ۷ ت م: مش: و فراغت ۵-۸ مشی» چب افزوده : وازآن مضیق مخرج ارذانی داشته است. .۰ ی فرج بعداذشدت لطیفه‌ای از لطابف خود ایشان را از آن بلا فر ح واز آن مضیق مخر ح‌ارزانی داشته است مجموعه‌ای ازنظم و نثر پرداخته‌گردد تا در مستقبل روزگار کسانی که به محنتی وشدتی فرومانده" باشند و به ظلم ظالمی کر فتار گشته جون مضمون این محموعه را مطالعه کنند و بر احو ال کگذشته و قوف بابند وئوق ایشان به کرم ایزد- سبحانه وتعالی- درامید گشایش آن‌شدت مضاعف شود و به اتفاق تألیف این تاریخ و تصنیف این مجموعه را به منشی ابسن کلمات حسین‌ین اسعدین" حسین؟ المو بدی الرهبانی" حوالت کردند. هر چند خحود را درین" مقصرمی‌شمردم وازقبول چنین مهمی نازلك* بنابر آنکه گفته‌اند:من صنف فقد استهدف؟ احتر ازمی کردم» چون اشارت ودرخو است امل هنر "۲ برین جمله‌بود اجابت آن دعوت ازفرایض دانستم وبدان مقدار که توانستم ۱ درشر ح این احوال وجمع ابن تار یخ شرو ع کردم (وا لحمد لله حق حمده و الصلوة علی ننبه۱۲) . شر حآغاز کتاب۱۳ جون؟" به يكك اشارت ودو کلمه که از اهل هنرد۲ و اقران"" عهد۱۷ ات محا: محمو عه آن ه محاأ تب ددما تشه ۳ مش » چب 4 ط ان محثت وشدت گذشته وفو ف بایند. ۳- مج ر. مل.<ا مب سعل ۴ج چب افز وده: الدهستانی مل : مو ید , 2 : | لمو بد. مش : !لموحدی #۶ ازمج, مجاور .مل :دساییت : الدهستا نی. سایر نسخ: دهستا نیم۰ مش‌و حادددنبا له افز وده است. اسکنها لاه بحبو حةا لجنانو . . .جب: اسکنه لجج الجنان وتواترعلیه تحف التَحية والرضوان ۷ ت: ددین یاب. د: ددین معدمه ۴-۸ حت: ناذل.مل. ر. جا تاره 4 مل. د: استهز ا. مش: اشهد ۰ ملل؛ د: منی . محا: این کلمه را ندادد. ۱- محأ: دا نستم ۲ ۰6 مش‌افز وده: محمد و له و صحیه. ت: عبارت مبان مر‌انتز را ندارد. هک حا: فصل ۴ م۰ حا: خود ۵- مل. حا: هنرودان. د: مسرودات ۶- مج: او ان ۷ ۰۴ مش چا دچب: عص مفمة ۱۳ صادر گشت بنابرسه عادت۱ خود که آن" موافقت‌اخوان" وملازمت؟ احسان ومرافقت اقران است* پنج حس وشش جهت خود رادرهفت ستاره وقت؟ به معاو نت هشت چر خ و نه فلك دو ار وتوفیق کردکار درابدا۲۶ کشت (و) ابتدای جمع کردن این کتاب وشر ح دادن ایسن معنی" وانشا" وتألیف این مجموعه صرف کردم و از جوانب ۱ طریق آن می‌جستم و کتب تواریخ می‌دیدم و از اقران وامثال خود می‌پرسیدم تا اساس این تألیف برچه طریق نهم و در ین تصنیت اقتباس از نورسخن کدام صاحب طریقت کنم»صبح مقصود ازهیچ طرف روی نمی‌نمود وتیر سوّال بر هدف جواب"" نمی آمد وهر جند کتب متقدمان مطالعه می کردم و طریقت هريك می‌دیبدم و بعضی از آن می‌گزیدم چون بر نقاد خاطر عرضه می کردم اکشر آن قلب می آمد و در شهرستان قلب هیچ رواج نمی‌یافت تا درائنای این حالت دروقتی که طاقت طاق کشته بود و ابوب صبریعتوب وار آوای"" وا اسفاه بر کشیده و ندای (مسنیا لضر)* در داده وقوف یافتم بر مجموعه‌ای به لغت عرب تصنیف ابو الحسن علی‌بن محمدالمدائنی»عدد اوراق آن مجموعه‌پنج" ورق بیش نبود» احوال کسانی که به شدت و بلامبتلابوده‌اند و بعداز آن غم‌به شادمانی ۱ مجء مل. د: سعادت ۲ مج؛ مل» مش؛ د؛ حب: از. ۳- مش» د: اخوان و دقت به. م, مل, حا: اخوان فقت. ۴ مل, ر.جا: معاو نت ۵- حا افزوده: (حهادعنصر و) ۶ ۶ مش مل؛ د: شبانر وز. ت. حب: شبانروز وقت. حا: شبانه روز ۷- محا: ابتداء. د: میداء ۸ مج ومجا: آن مین ٩-م:‏ اسناد ۰ چاء چب: هرجوانب ۰2-۱ ۰۶ مش: مقصود. مل ود: جواب مقصود ۲- متن مطابق ۶ است (مج» محأ ت مش » چت؛ اسف . ملل : 3 حجا: ناله) ۹۳ مل؛ د, حا: پنجاه (#)- ۰۳۲۱ آیه ۸۳ تست سس سس سس ۱ فقرج بعدآزشدت و آن سختی به آسانی بدل گشته است شر ح داده و آن مجموعهرا ( الفر ج بعدالشدة و الضیقة) نام نهاده ودربعضی ازتواریخ متفرق و کتبی که‌تصدیق مضمون آن کتب! محقق" بود حکابات جماعتی که در اول عهد در رنج ومحنت بو ده‌اند وبه آ خر به‌رفاهیت و دو لت رسمده بو دند معلوم گشت. بعد. از این حالت که دراین مقالت شر ح داده آمدبه توفیق کرد کار روی به جمح کردن این اخبار وتواریخ آوردم و آنچه ابوالحسن علی‌بن محمدالمداثنی درمجموعةً حود ازحکابات آورده بود» و آنچه از کتب متفرق" درتواریخ بافتم تر حمه آن حکابات؟ به پارسی درعبارت ود شرح دادم ودر بعصی ازحکابات که‌از اشعارعربی اند کی بوده است ترجمهٌ آن‌به پارسی نظم کردم وا کر اشعارعر بی و پارسی که درمتن حکابات اشارت به خود کرده‌ام از کفة من است ودرره آن منظومات سفتهً الماس فکرت‌من؟ ودر آخر هرحکایت فصلی چنانکه لایق ومو افق آن حکایت ومبین اعتباربدان روایت" باشدبیان کرده‌ام و دراشعارعربی وپارسی از گفته‌های خودملایم آن فصل ثبت کرده واین مجموعه را(ترجمهٌالفر ج بعدالشدة والضیقة) نام نهاده* ومجمو عاین ترحمه حنددن باب است" : ۳ اه چیه سس تس تست تس بت این کلمه را ندارد ۲ب مج محا: متحعق . مش : مسحق . ۳ بت مقر ق است. مل» مش نز حأ جب: متفر فه سا حکات ۰۵-۵ مل امش د ؛ حاأ ردجب: در تن 4 من و ده. ۶ » مل؛ رجا وجب :من نود ۷ مج » محأ ۶ مش : ددایت ۸ست 6 حجبت: نهاد. اه مل ۰ حا: نهادم. ر : نهادهام (6 مش "ملد . حاوحجب افز وده است : بر آن امید که آخر هر شد‌نی دافرحی و نهابت هر‌مضیفی دا محرحی میسر باشدان‌شاءعا له تعالی وحده). ۵- ت :سبز ده تست تم مس مه | «قهر ست الا بو اب» باب اول : دراذ کر فر ح‌بعد الشدة در آیات" قر آنی "و کلام ربانی که به‌بر کات آن از ورطه‌های خحطر ناگ حلاص افته‌اند وبه یمن آن ازمعرض خوف و هلا کت به مقاصد و امانی رسیده ومقصود به‌حصول پیوسته" . باب دوم : دربیان آثاره وشر ح‌اخبار که مشتمل‌است برذ کر جماعتی که محنت و بلا کشید ندوعاقبت به نعمت و آسانی رسیدند وحکایت سه‌مرد؟ از حضرت مصطفوی که درغاری بماندند۲ درعهد بنی‌اسر ائیل» و به بر کات آنکه هر بك راستی بگفتند حلاص بافتند. باب سوم : درحکایات‌حال جماعتی که‌به فال نيك يا به دعای حوب يا به‌سخن عوش شدت ایشان به فر ج انجامید ومحنت ایشان به نعمت بدل گشت؛" و این باب مشتمل است برچهل وسه حکایت . باب چهارم : درحکابت‌حال کسانی که پادشاهانرا با ایشان غضب بودو به‌سخن راست که گفتند پادشاهانر! با سرعاطفت وشفقت آوردند وبلیت ومکروهی ۱ محجأء ت: از ۲ مل, د: در روایات ۳- مج محاء ت: قرآن ۴ مجا. ت. مل» د: عبارت (دمقصودبه حصول پیوسته) دا ندارد. مل افزوده است: حنانکه بروجه تفصیل مسطور است. ۵- مل. د:آیات ۶ مجا: سه بفر‌مود. ت: سه نفرمرد ۷- مل. د: که در عهد حصرت‌مصطفوی درغادی بماند ند ۸- ملي: د: میدل شد ۶ فرج بعد‌آزشدت تست با نخس رس سس سس که بدیشان خحو است رسیدن به تصیحت و وعظ ازص‌ویشتن دفع! کردند و این‌باب مشتمل است بر بیست ويك حکایت. باب پنجم : درحال جماعتی که به حبس وز ندان کر فتار بودندخدای تعالی‌حبس و اعتقال ایشان" به حسن حال بدل کُردانید واز آن ورطه رهایش و از آن قید کشایش بافتند و اين باب مشتمل است بربیست ويك" حکابت؟* . باب ششم : دراحوال کسانی که به شدت ومحنت مبتلابودند و ازروح وراحت جدا؟ به رو بای صادق وخواب نك آن غم به شادی و آن‌بند کی به آز ادی بدل کشت واین باب مشتمل است بر هژده حکایت. باب هفتم: درحکایت حال جماعتی که در حادثه‌ای سخت و واقعه‌ای سهمناك گرفتارشدند يا به درویشی وفقرمبتلاگشتند وخدای-تعالی-بردست کسی که ازو بترسیدند! و ازجاب ی که چشم نداشتند ابشان را از آن ورطه حلاص و از آن مضیق! مناص‌ارزانی داشت ودراین باب چهل وهشت‌حکایت است. باب هشتم: در حال کسانی که به کشتن نزديك شده بودند نجات بافتند ومرگک ۳ حود مقرر کرده حبات دندید و این باب مشتمل است بر بانزده‌حکایت. و تس ی ۸ د: دقع . ۲- تصحیح از دوی متن عربی است. مج مجا. ت, حفظ اعتقاد ايشان. مل. د: حبس ایشانرا. م: آنرا. ۳ ت: بپیست وس . عم جا. حب: بیست وهشت. ۴ ت افزوده است: ان‌شاءالله که گفته شود ۵- مج؛ مل ود: دور. مه ت. محا: بند ۷ حاء جب: نیندیشیدند. مل» 3 میتّر سید ثد , با لیو شید ند (ظ : ثبیو سید ند) ات مصیق قفر . باب نهم : درحکابات حال" جماعتی که به ملاقات حیوانی مهلاك ام‌دازصات ببریدند وبه سببی از اسباب نجات بافتند وبه مراد ومقصود" رسیدند واین باب مشتمل است بر دو ازده حکایدت. باب دهم : درحکایت جماعتی که به علت عسرو بیماری سخت مبتلاشدند و بعد از آنکه ازحات نومید" گشتند؟ به لطیفه‌ای از لطابف صنع باری تعالی نا گاه شفا بافتند و این باب مشتمل است برهشت حکابت. باب یاز دهم : ۱ درحکایت حال‌جماعتی که به استیلای لو ص‌دسراق و قطاع| لطر یق‌مغلو ب گشتند و اموال و مواشی ابشان منهوب ومسلوب* شد و بعد از آن به لطلف وصنع‌باری_تعا لیس و کمال رحمت؟ او حلاص ایافتندو این‌باب مشتمل‌است برده حکایت. باب دو از دهم : درحکایت حال جماعتی که به حوف و استتار" مبتلاشدند وعاقیت آن" خحوف و استتاربه امن ومسار"" مبدل کشت" واين باب مشتمل است بر ده ازده"" حکایت. ۱ ت: ددحال. 0 درد کر ۲ب ت ومجا: کلمه معصو د دا ندادد 1۳ مل: ر: نا امید ۴ میحا: سد زین ۵ - ۸ : مهوت دمسلو ك. حا: تلف سط , کلمت مل؛ ر: درد حمت بی‌نها یت 1 ۷ لس : احلاص م#- مل ,۰ رز : استاد - ملد : از ۰ 1 مل» كت دمساز ۳ مل.د: گشتند ۲ جب: بازده. تحت تس رت تست تست سوت روت و میم تست :بت سا ۱۸ فرج بعدآزذشدت باب سیزدهم: درحکایت" حال‌جماعتی که مدتی ر نج ومحنت وشدت عشق کشیدند وعاقت در کامر انی وشادمایی به مراد" دل رسیدند واین باب مشتمل است سس 8 جا؛ حب: حکابات. ر : ذ کر احوال. #ت بمر اد ومعصو د الباب الاول فی ذکر الفرج بعدا لبقس [والامتحان] در آنچه‌باری"- تعالی و تقدس- در مصحف مجید و کلام مقدس" حوو۴ اعبار فر موده است از طابفه‌ای که به یلا مبتلا بو ده‌اند و به‌محنتی درمانده‌شده* و بعد از آن از رحمت بعمال و لطف بیز و ال او از آن ورطه محر ح واز آن اندو ه فر ج بافته‌اند و سختی به آسانی و عم به‌شادمانی بدل سیر هه کشته" ووثوق تمام و بقین بی‌شبهت حاصل است که چون ابتدا و افتتاح به‌نام مهدس ومعظم و کلام همین ۲ بیز ال ومحکم؛ آن کوینده بی کام وزبان» که زبان موحدان در کام جوز به کام او تجنسده باشد به همه حال در اتمام آنحه مرا مست توفیق رفیق گرداند جنانکه می گویم : العر بیة" . ۱ هچ محا: کلمه مبان دو لاب زا تانق د» مش : عنو آن ژد‌ادد ۲ مل, د :حصرات بادی 0 محا: در کلام معدس ودذمصحف محجید ۴ هج؛ محا : و در. مل؛ ان ۵ - مج مجا ندادد . د» مل : درماند هاند تم کشت مل؛ ن میدل کشته ۷ 2: مین اک ند بی‌ذلال محکم نت مج : ند‌ادد. 5 ۲ فر ج بعداز شدت حیر الکلام کلام الله دی معن ود سواء ۳ هادباً حیرالا نام ره کلامه عودنی | ۱ مهلکة اصون نهسی عن‌جر ح! لکلام به به اقتتعت ک ۳ رب و فءنی علی احتتام مها ۳ و الختام ره و کماقال تعالی وهو اصدق القائلینو قو له الحقالبقین؟: جسم‌اللّه ال حمنالرحیم | لم‌دشرح لك‌صد رد الی آ خر ه۳. این‌سوره از اول‌تا آخرمنبی "است‌ومفصحه که دایتعا لی‌مصطفای "معلیر اف مو ده‌است کهاز حضرت‌عزت بدانمخصو ص وممتاز است که دلو صدر آن‌صدر آفرینش بعد ازدلتنگی ۲جنا نکه‌مذ کور است فی‌قوله تعالی: (ولقد دعلم ادك یضیق صدرد دما جقو لو ن3۳)» وفر ح۸ وسبکباری؟ او از بار گناه که‌به‌انقاض ۱ مفضی ‏ بودورفع ذ کرو اعلاء درجه‌او بدان حد که‌بعد از آن ازمرتبهةً ادنی"جنانکه به‌بتیمی ابوطالب ومزدوری۱۳ حدیجه معروف و مشهور بود ودرزبان خحلایق بدان مد کورء» بلندی نام و رفعت ذ کرش بدان درجه رسید که بانام حدای هم‌طو بله ۱۴ وبا ذکرحق هم سلك کشت‌تاا کر هر ار بار کلمه‌لاالهالاللهبرز بان رانند تامحمد رسول‌الله(ص) باوی نءاشد نام گو ینده درجریدةه ابمان‌ثت نیفتد ودر آخراین‌سوره بشارت داده است‌امتحمد(ص) را که هیچ‌دشو اری تباشد که دو آسانی داوی نبود ۱-ابیات عر بی‌فعط‌ددمج. فتجا فا ات | مت اتات ۲- مج» مجا:المبین ۳ حجا؛ جب: تا آخرسوره دا نقل‌کرده نت هل و عبت ی موضح. مل: مفتح ء پجز ت دمل سایر نسخ: مصطفی ۷ ت, م. حا جب: تنگ دلی ۸- مج مجاء مل: فرح ۵ ت: سیکساری ۰ -م: انقباش. حب: انسقیاضی ۱ جبت: متفضی تا دالیه سین ۳ جب: شاگردی ۴-مل: هم جریده. چاو جب: هم شان ۳۳۲ ی ۰۰ س۰۱پ۰پ۰ب۰بب-۰بح-۰ضححح ۳ () الانشی :۲-۱ (##) - الححر» یه ٩۷‏ باب‌اول ۳-۱ ار به‌عبادت خحدای رغیت نمایند و عمل خحود را به‌احلاص بارایند؛ و حلی بن ابی‌طا لب و عبداللهدن مسعود رضی‌الله عنهما] چین گفتند ۰ که هر گز دلگ دشو اری بردو آسانی غالب نبا ید و بددن آن حو استند که دردن اه (فا 0 مع العسر چسر آ» ( ن مع ۳ جسر اه )سر دوم عسر اول‌یکیست‌و پسر دوم دیگرست و دسر اول دیگن برای آنکه عسر اول جون به‌الف و لام است معر فه‌باشد وحون ذ کر معر فه اعادت کنند به ذ کردوم مر اد هم اول‌باشد چنانکه گویی: (جاءنی الرجل‌الذی تعرفه ب فاخبرنی الرجل بکذا۳ ) پارسیش آن‌باشد که (آن مرد آمد که میشناسی و آن مرد چنین گفت)) نش 0 مرد دوم هم مرداول باشد حون ره لو معر فه داد اما اکر به‌نکر ه باد کند کو بد: (جاء نی زر جل فاخس نی زر جل بکدا 6 و جاءنی ر جل فاخبر نی نکذا ۴ ( بارسیش آن باشد که (مردی آمد وچنین گفت و مردی آمد وجنین گفت). از اینجا این فهم میشود که مرد دومغیر مرد اول است»پس عسر را با الف ولام‌یاد کرد به‌طر بق معر فه ویسررابه‌طریق نکره جنانکه گفت: (فان مع العسر دسر آ ً ن مع العسر سرا ِِ) بس برمعتضای الن مدمه که تفر بررفت لازم آ بد که عسردوم‌همان عسراول بودو بسردوم غیریسر اول باشد» پس يك عسر بردو بسر هر گز غا لب‌نگردد. قال ارزه تعا لی:(سرجعل اه دعدتسریسر*۳۹) وعده داد جمعی را که بربلیت ودرویشی ورنجی مبتلا باشند بعنی زود باشد که حدای تعالی بعد از رنج» آسانی و بعداز غم شادی ارزانی‌دارد ( و من بتق اه ت: که ددین است. مج‌ومجا : ندادد. ۲ مجا: بعررفه ۳ جا؛ جرب : هکنا نت مج : ره ( بهحش اولراندادد) ی سس ی سر تابتع دز وتپ روز (#) - الانشراحآيةع وِ۷ ()- الا فشراح؛ ۶ ( دزد ) -| لصللاق» ۷ ۳ فرج بعدازشدت مر مر رز تم 6 ی 6 و و ۵ و نس ور ‏ بن ‏ مس دجعل له مخ رجا ویر ز قه من حرث لادحتسب ومن‌جتو کل علی‌انله فپ و حسبه )۱ هر که از حدای بترسد و تقوی را شعار و دار عود سازد" زود باشد که حدای_-تعالی اورااز آن بلافرجی و از آن مضیق مخرجی ارزانی دارد و از آنجا که درحسات ندارد ونسوسد" روزی؟ برساند وهر که تو کل بر حدای کنكت: دای آونز | بس داش . العر بية ۱ هو الله مغنی العالمین فضله و لم بفن عبدا قط بالجهد کسبه ففی کل ما ابغی علیه تسو کلی ومن بتخده موئلا" فهو حسبه و فال عز و جهه*:(و کالذی مر علی ق به وهی خاو بة علی عر وشهافال! نی بحبی‌هذه اه بعد مو تها اما تهانثه مائ‌عام نم بعثه قال کم لیشت قال لشت‌بوماً او بعض بوم قال بل لنشت مایة عام فا نظر الی‌طعامكت وشرادت لم یتسنه‌وانظرالی‌حداركد و لنجعنك علی کل شیءقد بر 4243 ). حکایت می کند حق ‏ جل وعلا".- از استبعادی که گذر ندو۸ بر آن دیه" رات وموضع‌بی آب که ال آن به کلی هلالء شده بودید »و دستات فر‌سوده فنا و بایمال بلا گشته می‌نمود*؟ که جمع اشتات انسن رمیم"" و بت هر حاوحجت اف وده‌است : ان‌الله بالغ امره وی حعل اله لکل‌شیه قدرٌ. ۲- محا: دازده ۳-مجا: سوشد. مج وسایر نسخ این کامه داندادد (ازدوی ت نو شته شد) ۴- مل: دوزی او . ۵ -, جا: قوله تعالی - مل: و قال‌اله تعالی و تقدس ۶ مل: حضرت حق ۷ ت: حل حالاله ات ات ان ان کر ها ده و 4- ت: ده. م: به دیه. حا: به ده ۰ -جب: نمی‌نمود- مل:د: می گذشت ومی گفت سمل : عظام‌دمیم 1 (#)- لاف ۲و۳ (#)- البقره ۲۶۱ باب‌اول ۳۳ رفات و احیاء این اموات جکو نه حواهد سود؟ این عظام و رفات لباس حیات جون ۱ پوشند و این کالبد همای بی‌جان شربت زندکانی جگونه نوشند؟ که (ادی‌بحبی هده انلهبعدمو تمافامانه‌الله ماقته عام*) ال ية. حدای معزوجل در حال جان از آن زنده باز گرفت وصد سال کالبدش بی‌جان بگذاشت. بعد از صد سال به‌قدرت کمال خحود جان با کالبد وی فرستاد و چنانکه" خفته‌ایبیدار گردد" ومستی هشیارشود» سر از خواب بر آورد و [و بعد از آن‌پرسنده‌ای"ازوی‌پرسید که( کم لمشت قال لمشت جوهاا وبعض‌یوم) و این قصه در کتب تفاسیر و تواربخ‌معروفست**] الی آخر القصه*. حاصل آنکه هیچ شدت سخت‌تر از موت وخحراب" وهیچ فر ج با فر حتر از حیات وعمارت نخواهد بود» واین به‌لطف شامل و فضل" کامل عزاسمه بیان فرمود تا هیچ صاحب بلیت ازخفایای لطف باریتعالی - در کشت بلیات نو میدنباشدودستگیریزمره‌ای که پایمال‌حوادث باشنددراعادت نعمت وازالت شدت مستبعد وغر یب ونادره" وعجیب نشناسند" "ودرموضعی دیگر فرمود که 0 لیسی ابنه بای عسده‌ویخو فو دك بالددن عن دو نه 4224 ( ومعنی آنستکه‌ا ی کسی که ترابه‌غیر عدای می‌ترسانند"۱ آنعر حدای بسنده نست تر | و باز دار نده نیست‌از تو مضار خحلادق. ودرین معنی میگو یم.شعر ۱۲: فرع ان ۲ رد حاء حنانچه ۳ مل: جفته دا تیار ونزق ۴- ۶: برسیده . مجا» مل: ندارد ۵ - ت. مل: آخره جا: آخر ۶ مل: خسادت.حاءحجب: حزازت ۷- مج » مح<ا : صد ی ۶ چا. چب: کامل خود ٩س‏ بجر مج مجأ م سأیر نسخ: نادد . ۰ - مل: نباشد ۱- مج» مل: می‌تر‌ساند. ت: می‌ترسانید ۳ ست : ألعی دية (#)- البقره» ۲۶۱ (6«۶+)- عبادت میان دوقلاب دد (مجا) نیست ( ۷6۷۷ ) - الز مر ۳۶ ۲ فرح بعداز شدت ۳ سس وا ات موی وت سوت وان سل یم - تسعی یقت خسس ی نهد ایض دس مت جامت. تسه تمسك بحبل‌اللّه و اقراً کلامه الیس بکاف عبده‌الله وحده اذا کنت تخشی محنة فاعتصم ره هو اللّه بالافضال بعصم عیده التر جمه": از کسی همچو خود چرا ترسد هر که او را عدای کس باشد گر جهان حمله بر ز فتنه شود عصمت ازدیت ببس باشد و هیچ دلیل براغائت ۲ فریساد خواهان و دستگیری پر گناهان " و رهانیدن درماندگان بیش از آن نیست که در آبات کر یم حود اعلام میکند از حال جمعی که به‌ضرورت و به‌نصرت او اعتصام۴ نمودند و علم او بدان شامل بود که چون آن*بلیت مکشوف واین شدت مرفو ع گردد ایشان جز به کفر ان نعمت و ناسپاسی و ناحق شناسی مشغول نباشند ومع هذا چون استغات" بدو کردند دستگیری نمود و جون استعانت" ازو خو استند نصرت فرمود جنان که چند جایگاه در تنزیل بیان فرموده است * کما قال‌الله تعالی واذامی‌الانسان الضردعا نالجنبه اوقاعدآاوقائما, فلماکشفناعنه ضردمر کان لممبدعنا السی‌ضر مسه‌کذ لكزین لامسرفین ماکا نوایعلمون*)/وجای دبگر گفت: (هو | لذی‌پسیر کم فی‌البر والبحرحتی اذاکنتم فی‌الفلكك و جر ین بهم بر بح طیبة و فرحو بها جاء تهار یح‌عاصف و جاء همالموج من کل مکان وظنوا انهم احیط بهمدعو انثه مخلصین له| لدین لئن | نجیتنامن‌هذه لنکو نن‌من| لشا کر ین فلماا نجیهم اذاهم یبغون فیالارض بغیر الحق, یاایهاا لناس انما بخیکم علی| نفسکم‌متاع| لحیوة] لد نیاالینا مر جعکم فینبشکم بما کنتم تعملون 4242 ) ودده و ضعید کر فر مود( قل‌من ینجیکم من‌ظلمات) ثبر سور سح مس ۱ ازت. م: ترح<مه ۳ بجزمج و ما سای نسح : اعافت ۳ات س کگناهان ۴ محا: به‌اعتصام او نصرت ۵- مج دمجا ندارد *- بجز مجا و حا سایر نسح : اسشتعا رش ۷ د» حا سا نا موه سح : اف رمضا تتهویب ها رت تردن (#) - قر آن کر یم» سور یونس أَیه۱۲ (3#) - پونس ۲۲۰ باب‌اول ۲۵ و ا لبحر تدعو نه تضر عو خفية لئن | نجینامن‌هذه لنکو نن‌من| لشاکر بن.قل الثه ینجیکم منها دمن کل کرب‌ثم انتم نشر کون). و چندین‌جای دیگر وعده‌فرموده‌است صریحأو مرموز آاجابت" جمعی که‌پناه‌بادر گاه‌ا و آر ند و دستگیری‌طایفه ایکه پای‌در حر یم استعصام و استعانت او نهند؟جنانکه میفر ماید: (وقال! لذین کفر و الر سلهم لنخر- جنکم من‌ارضنا او لتعودن‌فی ملتنا.فاوحی‌اليهم د بهم تنهلکن| لظا لمین: و لنسکننکم- الادرض من بعدهم ذ لك لمن خاف مقامی و خافو عید۲*) . وجنانکه‌بیان"میکند» قال‌انثه تعالی (و نریدان‌نمن عای) لذین استضعفوا فی‌الارض و نجعلهمائمة و نجعلهما لو ار ثین» و نمکن لهم‌فی‌الارض و نری فرعون و- هامانو جنو دهمامنهي‌ما کا نو ایحذرون۰۳)چنا نکه‌در م و ضعید بگر تقر بر می‌فر مابد: (امن بجیب المضطر اذا دعاه و یکثف‌السوء و بجعلکم خافاء الارضءا!4 م‌الثه قلبلاما تذ کر ون۰۴)و جابی‌دیگر میفر ما ید : (وقالد نکمادعو نی استجب لکمد«) (واذ) سا لك عبادی‌عنی‌فانی‌قر بب)جیب دعوةاذادعان‌فلیستجیبو! لو لیومنوابی تعلهم بر شدون<*)ومی فرمادد: (و لنبلو- نکم بشیء من| لخوف وا لجوع و نقص من‌الاموالو الانفس والثمر ات و بشر الصا بر ین ! لذین اذا اصابتهم مصيبة قالوا انایثه وانا الیه راجعسون, او لئلت عليهم صاو ات من‌ر بهمور حمة و او لئلك هم! لمهتدون۰۱) ۱ جاء حب؛ ددیاب احایت ۲ ت: بدو نهند. حا حت: نهادند. ملد : نهاده| ند ۳-میحا: وجنان بیان: مل : و جذا نکه بیمان می کند. م :وحن نکه میفر‌ماأید. حاء حجب: وحن نکه مان میفر ماد . ( ۴۱د)- الانعام ۴۱۶۳ ۶ (3۲)-سودهٌا بر اهیم آیه های ۱۳ و ۱۴ ۱ ۲۳ ) - القصص, آیه‌عیای ۵ و ۶ ۴ )ند الیل ی (#۵)-المومن ۶۰ ( ۶:«)-البقره: ۱۸۶ (۲۷)البقر ۵۵۰۰ ۱- ۱۵۸ وا ا فرح بدازشدت سم سس ۳۳ 7[ سوم و و همچنین بیان می‌کند ۰ آنجا که می‌فرماید : (الذین قال لهمالناس قسد جمعو | لکم فا خشو هم‌فز ادهم‌ایما نا. و ا لواحسبناا له و نسعم‌الو کیل. فا نقلبو بنعمة مسن‌الله ودفضسل لسم پمسهم‌سوء و آتبعوا ر ضوان‌الثه و انثه‌ذوفضل عسظیم) و از حسن دصری - قدس | له روحهالعز یز" روایت کر ده‌اند که کت : عجب دارم از کسی که به‌و اقعه‌ای‌درماند و به‌بلائی گرفتار شود که در طلب فرح و دفع حرح" از خواندن این آیات ۲ يا به آنچه ۲ حق ‏ عزاسمه - خوانندگان این آبسات را جون درمانده شوند وعده فرموده است» غافل ماند* . یکی این آیت ۳*: (و لنبلو نکم‌شیء الی- قو له - همالمهتدون ۲*) و دوماين آیت: (السذین قال لهم) لناس آنا لناس قدجمعو ٩۳۱‏ ) وسوم‌این کت (و افوض امریالی انثه‌ان‌انله بصیر ب‌العیباد۳۳) .و چهارم ( فوقبه‌الته سیئات‌ما مکر وا لاية ۳) .و پنجم ( وذاالنون‌اذ ذهصب‌مغاضبا فظن ان لسن نقدر علیه فنادی فیا لظلمات ان لاالهااانت سبحانك انی‌کنت من الظالمین فاستجبناله و نجیناه من‌الغم و کذ لك ننجی‌الم‌منین 0( وهم از حسن بصری - رحمهالله۸ روادت کرده‌اند که هر که‌حو اندن این آیات" "در بلیات و شداید عادت کند فا مت مس تست نت موصصمصحص. برع سی ‏ خا اس سس وی سس ] ۳ ۲ مج : قدس الله ر ۶ 42 . 6 ره حایجبت و از حسن دصری دوات کر دها ند. ۲ چا, چپ: مخرج. ‏ ۳-مج:ایت ‏ ۴ ت: یا آنچه. م, چا, چب: از خواندن این آیات با آنکه حق عز اسمه. ۵- جاء حب: غافلند وا ت: این یت کی سنا | تا کر ۸- محا مل: رحمه‌الله علیه. سایر نسخ ندارد. ۵- م: به‌خواندن ۰ جا. حب. این آیات را (#۴۱)-] لعمر آن ۱۷۴۵۱۷۳۰ (#۲)-البقر ۱۵۱۰۰ (۰۳)-آل عمران؛ ۱۷۳ ( ۴۴+ ) - المومن ۰ ۴۴ (#۵) - المومن ۰ ۴۵ ( ۴۶«)-الانبیاع ۰۷۸ باب‌اول ۳۷ حدای - تعالی - وی را حلاصی ۲ و مناصی و نجاحی و فلاحی" ارزانی دارد به‌سبب آنکه درین آیات وعده فرموده است" وحکم کرده به‌ثواب آن کس که این بخو اند و به‌همه حال حکم او از بطلان مبرا باشد و وعدة او از حلف معری؟ و باری - تعالی - در کلام بیزلل و قول بی‌خلل خود قصص اکابر انبیا وا کارم رسل و بلیات وشداید و مهالك و مضای ق که ایشان را بود و کشف و رفع*آن چکونه افتادبیان فرموده است و شرح داده که فر ج وتخفیف" ایشان به‌صنم لطیف؛ چگونه فرموده. واول ممتحنی ازانبیا که به‌قضای خحدای - تعالی -رضا داد و بل را عطا شمردآدم صفی بود". اول‌الناس و جوداً ابوالبشر- صلی‌اللّه علیه - تا باری- تعالی - اغائت او به‌صنم ۱ خفی و اعانت او به‌فرج قوی ارزانی داشت وذ کرمقامات"" ورفع درجات و کشف بلیات او درچندین موضع از مصحف مجید مذ کور گردانید. و چون او ۲۲ ازمادر (کن) متو لد کشت در مکتب وجودش به‌تعلم (وعلم آدم‌الاسماء کلها") مشغول"۱ گردانید ومسجود مقر بان حضرتش کرد و جنت عدن را بستان سرای تماشای اوساخعت؟۱ بعد از آن به‌افعالش مو‌اخذ کردانیدنده۱ و انگشت* بر حرف" نهادند که تست ۳۳ یکت 2-۱: خلاصی دهد. ۲- محا: فلاحی دخلاصی دنجاحی ومناصی ۳_ت: قر مو ده دو ده ات ۴- مل: این تن ت این آ یه . حاء سب : این آیات رأ. (ماسه بجر » مج ت سایر نسخ:معر | بت نسح جاپی :دفع فت مج محا؛ 2 یه حقیفت . مل ؛ رد : و بهحعیفت اشان جر داده #4 مج : بصنیع لطف. محا: بصنع و اطف ۵ و و نسخه‌های‌جایی (علبها لسلام) افز ده است ۰ ٌ- ۰ مل د و نسح جایی: لطف - مج؛ س: مفاستات ۲ دب مب حاحبت: وحود او. ی ۳ محا بت مشغو لش ۴ سب: | تا ‌ّ جاء حب: و حنت عدن را تماشاگه‌او گردا نید ۵ م۰ حا؛ نارگن دا زر مل و قانة ۶ مل: انگشت فدرت ۸-۷ مل: 9 حرف او (#) - ألبقر »۳۱۰ سس و ناساس ۲۸ فرج بعد‌آذشدت سم ی مس یواست (الم انهکما عن تلکما| لشجر 5؟)»پس از آ نکه به‌هشت‌بهشت! آسوده‌بودبه‌غرامت آن ترك به‌ضرورت بهشت» بهشت! و به‌عالك" دنیا مبوط کرد و به فراق جنت۲ و هجرحوا مبتلا گشت و به‌ححالت کناهکاری درمانده شد و دویست سال‌به‌نوحه و زاری (ربنا ظلمنا انفشنا**) روز کار گذاشت‌و هر لحظه دلش پرخون‌تر[و غمش‌افزونتر]* بود تا ارحم الراحمین بر تضر ع و دموع و استکانت و عشو ع "او بخشودو خلعت ( فتاب علیه انه‌هوالتواب الرحیم *8) در گردن اوانداعت ومحنتش به‌نعمت بدل گردانید و حوا را با او رسانید. پس آدم - علیه‌ا لسلام - اول کسی بود که دعا کرد واجابت افتاد و استعانت"۲ عواست واعانت بافت وغمش به‌شادمانی ومحنتش به آسانی بدل گشت و تجدید نعم و از الت نقم از حضرت قدم مخصوص و ممتاز شد. رحیمی* پادشاهی که چون از وی رحمت طلبند بخشایش فرماید و چون نعمت خحو اهند بخشش ‌ارزانی دارد ودرقر آن شر ح احوال وبان؟ او بیش از آنست که این مکان تحمل "۱ ذ کر آن تو اند کرد!". پس از آن شیخ الا نبیا ء نوح - علیه‌ا لسلام سکه!۱ مقاسات صحت سمل :در بهشت با کیزه سر‌شت.د : به بهشت با کیزه سرشت ۳-مل: به ضر ورت اور ااز بهشت ۳-ت.مل حاء حب: به‌خا کدان( نسخه عرربی جایی کداب: بعد آن اهبطه من‌الحنة الی‌الادض ) ۴ مج مجا: حبیب ها | 3 عصن افزو نتر ] اذت‌و نسحه‌های حایی افز وده‌شد ۶ ازمجا و م. درسایر نسخ: حضوع. دراصل‌عر بی کتاب: خشو ع ۷سمحا‌حا. حب؛ استغاات رسد افت: م۶ نما -ت: شرحو بنیان‌او سیار است واحوال .مجا: شرح و بیان احوال او.م : شرح و 2 بیان او ۰ : احتمال اک ۳ مل : داشته باشد ۲ محا (۲«)- الاعر اف,۲ ۲ («۲د) الاعر اف ۲۳ ( 3696۴ )سا لبق ۰۰ ۳۷ بات اول ۵ ۲ آن منکر ان کشید و به‌علاف خویش و پیوند وفرزندش! ممتحن گردید؟ و نهصد و پنجاه سال ابذایآن‌گمرامان کشید ومدتی سختی ر کوب سفینه و مشقتی که از لوازم آن باشد مشاهده کرد تا عاقبت از آن ورطه حلاص و از آن مشقّت ۲ مناص یافت و در بیشتر ۴ معانی آدم ثانی شد تا امروز هیچ فرزند از فرز ندان آدم نباشده الا که ۶ فرز ند نو ح بود وحدای_تعالی"- در حق او فرمود: (و لقد ناد بنا نوح‌فلنعم| لمجسون و نجیناهو اهاهمن| لکر ب) لعظيم. و جعلناذر بته هم لباقین. و تر کناعلیه فی‌الاخر یننه) ۱ و وصبه ابراهیم خلیل - صلو ات‌الله و سلامه علیه"- و ابتلای او به‌مجادله و حجت گُرفتن با قوم و خویش و کسر"" اصنام"" واجماع" آن زمره بر احراق او بدل گردانیدن باری - عزاسمه-آتش به‌گل و ریحان و جمره به‌ضیمر ان در کتات مجید و کلام باكه مد کور است. آنجا که می‌فر ماید"": (و لقدآ تینا ابر اهیم دشده من قبل و کنا به عالمین98) و تمامت ابن قصه‌مشر و حست‌در این آبت.قو له‌تعا لی:( قالو! حرقوه وا نصرو! لهتکم ان کنتم‌فاعلین. قلنابا نار کو نی بر دا و سلاماعای ابر اهيم و ارادواسه کیدا فجعلنا هم الاخسرین و نجیناه و لسوطا الی الارض التی بار کنافیها للعا لمین و وهنا ۱- مج مجأء ت» د: خویش پیو ند فسرزندش ۲ - مج» مجاء م. ات در دا تفای ۳ مل د: مقر ۴ م: بیشه ۵-م: نیست و ت: که الا ۷ مل: وحضرت خدای تبادك و تعالی حلح/اله. ر: و حضرت خدای تبارك و تعالی ۸ ر: فصیه 4 مل. حاء حب: علیها لسللام ۰ ت: کیر. حا: کسرت. حب: کثرت ۱ ملل: احتشام او ۲ مل؛ د: احتماع ۳ محا. ت: می گوید (۴«) - الصافات» ۷۸-۷۵ (#*) -الانبیاء, ۵۱ ۳۰ فرج بعدازشدت له‌اسحق و یعقوب نافلةو کلاجعلنا صالحین و جعلناهم ائمة بهدون بامر نا *) بعد از آن شغل اضر ام به بر د وسلام؟ مبدل کشت و او رابه‌مفارقت وطن و مهاجرت" مسکن مکلف گر دانیدند؟ وبه* بنای کعبه واسکان؟ اهل و و اد (بواد غمرذی ررع 8 ) مأمور گشت و ,بعداز آن به‌قر بان کردن وسر بر بدن جکّر گوشه و دلبندش" امتحان کردند وبعد از آنکه تسلیم کرده بود. به‌فدا و حلاص و تجاح و نحاتشه۸ از آن ورطه برهانیدند؟ جنانکه تمامت این قصه دراین آبت مد کوراست. و له‌تعالی: فلما بلغ معه‌السعی قال‌یابنی انی‌اری فی‌المنام انی اذ‌بحكت فا نظرماذا تری‌قال‌یا ابت افعل ماتومر‌ستجسدون ان شاءاینه می) لصا بر بن» فلما اسلما و تله للجین,و نادیناه ان با ابر اهیم‌قد صدقتالر و با انا کذ لك نجزیا لمحسنین, ان هذالهو ال,لاءالسین» وفدیناه بذیح عظیم و تر کنا علیه فیا لآ خر ين 4 22). پس هیچ بلاسخت‌تر از این باشد *" که شخص رامقید کنند در موضعی وجندین" ۱ هز ارخروار هیمه بسوزند" و او را درآنآ تش افکنند و بعداز آن به‌غربت وهجرت" که اشدالبلایا" آنست‌وقایم مقام‌عذاب عظیم است چنانکه ابن آیت منبی است از این که (وتنولا ان کتب‌الّه علبهم اس وس سپس وس سا ها ت ,اف وده مت #9 صمر وا ۲ هسج » میحا: سود و سلام. ۳ شغل رام نو ر آسلام تج هچ » محا: در مهاحرت ی ۳ ۴ جاء چس: گر دا نید وت مج ه ت : ندارد ات ق شدان, بت اهکان 2 22 جا؛ حبت: حگر گوشةه دلیندش سمج: وخلاص و نجاحش. ت: خلاص ونجاح و فلاحش. ۴: بحلاص و تجاح و 8احش . د: تقدیر حلاص شّد و تحاح فلاحش سم د : در ها نید ۵ تلع لب نباشه ۷ ٩‏ خه محأ بت حا؛ چت: بحندین 0۲ حا, جبت: سیو زا ند ۳ د: نفر بت هحجر 7 «لاهاست . جا, چجب : اشدالبلاء 0 ۳۳ ۱ مبئی (۴«)-الانبیاء ۸ ۷۲-۶ (۴#۴)-ا بر اهیم . ۰ ۴ ( ۲۲ )-الصافات ۱۰۸-۱۰۱ پاپ‌اول - << <<« ۲ سیب یت ود ۰ سست اس میس الجلاء لعذبهم فی‌الدنیاا*) امتحان کنندوپس از آن به‌ذبح فرزندش مأمور گردانند ۱ و اسماعیل را در آن مقّام به‌تسلیم و صبر امر باشد ۲ و خحدای- تعالی - برشدت آن بلاگواهی می‌دهد چنانکه می‌گوید : ( ان هذالهو البلاءالمبین۲ ) بی‌هیچ فریادرسی ودستگیری؛ورخحای بعد ازشدت" وعطای بعد از بلیت بیش از آن باشد؟ که آتش برروی‌گکل و ربحان‌گردانند و سرد با سلامت کنند که (یا نار کو نسی برد و سلاما علی ابر اهیم" ")و پسر را ازقتل و ذبح به‌فدای عظیم نجات ارزانی‌دارند که۵ (وف‌دیناه بدیح عظیم*") و از این جمله قصةّ لوط پیغامبر است - صلوات‌الله وسلامه علیه" ونهی اوقوم را۲ از فاحشه ومدارا نمودن با ایشان و تعدی که در طبع ابشان لازم بود و انهماك" وغروری که درعصیان داشتند وملاله و حتف: ۱ ادشان و یجان ۱۱ لوط جنانکه در چند موضع کلام عظیم و ذکرحکيم بدان ناطق است و از آن‌جمله یکی این است قو له‌تعالی:( و لوطا آتیناه‌حکماو علماً و نجیناه من) لقر بة التی کاذت تعملا لخبائث انهم کانوا وم سوء فاسقین. و ادخاناه فی ر حمتنا انه من الصا لحین ٩‏ ). ۱- محجا: گردا نید ت0۳ ر,جا چت؛ شّت 9.2 رخا و شدت. م, ر: ورحا بعد از شدت ۴ م: نیاشد ۵ -مج, مجا: ادزانی داردکه. د: داد که. ت: ندارد ۶ ۴ جا. حب: علیها لسلام ۷ و نوی او ووم او را #- محا؛ ت: مدار ات 4- محا: اتهال. ۴ جب: انهفتان ۰ ۱ ات حشف. جا. وب : حسف . ) ظ: <سف صحیح است. منن هر بی کتاب: قحسف الله تعالی دهم احمعین) . ۳ تحاح, (۱)-| لحش ۳۰ (#۲۲)-الصافات, ۱۰۶ (#۳)-الانبیاء ۰ ۸ ۲-۶ ۷ (۴د) -الصافات» ۱۰۷ (4۴۵)-الانبیاع ۷۴ ۳ فرج بعدازشدت مت لتتاست دا لیر طقس تسس مت مت متشه سس سس تست تست ات تحت سب صسحم و محن ۲ عقوت و بسوسف.فراق او و امتحان بوسف به‌حسد برادران و صبر او در بلیات جون ( والقوه" فی غیابتالجب"؟) و مد لت بندگی وتکلیف" سجن؟ و حلاص از این جمله و ابیضاض* عین یعتوب و رد بصر ورسیدن بوسف به‌پادشاهی وعفو از برادران حود درسورتی" تمام و بزرکت در کلام مخت هد کون است . ونهایت! بلای ابوت_ - صلو ات‌الله و سلامه علیه - و کشف آن بلا و بخشایشی ورحمتی؟ که حق - عزوعلا- درحق او میذول داشت در جند موضع ازقر آن مجید حصوصاً در این آیت؛ قوله‌تعالی : ( وایوب اذنادی ر به‌انی مسنی‌الضر و انت ارحم‌الراحمین. فاستجبناله‌فکشفناما به من ضر و اتیناه اهله‌ومثلهم معهم رحمة من عندنا وذکری للعا بدین *۴*) مشرو ح‌است . و استجایت دعای بونس - صلو ات‌الله وسلامه علیه - و نجات از ظطلمات و حلاص او به لطف ۳ از بطن ۱۰ ماهی در جندین موضح"" من کلام‌الله۱۳ لاسیما؟" در اين دو آیت مبین است ؛ قوله تعالسی: (وان‌یونی لمن) لمرسلین » اذابق‌الی‌الفلت المشصون شساهم فان من المسد حهین فالتقمه‌الحوت و صومليم فلولا انه کان من) لمسبحین, للث‌فی‌بطنه الی بوم مجح :۰8 جبت: سحن ۳ محا: القیا. ت: المَا. مل: القیناه . ر: القیاه ی تکلاف مت محا: سجن لم ات 206 ابیاض. مسل؛ ف انقباض کت مل؛ 0 صود نی ۵-۷ حاء چب: در کلام بی‌ذلل مس‌طو رز انیت رت : حاء جب : بهانه ۳9 ‌ّ جاء چبت: و کدف آن بلا و بخشایش ز جیمی .۰ و کف 0 ۱ و بخشایشی ۲ دجمی ۰ ۳ ۶ : کلمه بطن ۳ ند‌ادد ۱- ۶: دداین جند موضع ۲- مل: از کلام حق . د : از کلام‌الله ۳( این کلمه دا ندادد. () - یوسف۱۰۰ (#۴) - الانبیاع. ۸۳ باب اول ۱ ۳۳ 0[ مت حص مت :ی میت سین اد سس و اعوسات 2 ان متس اب و سس رت سس اس مت سس روص مت رت و ببعثون. فنبذ ناه با لعر آءو هوسقیم,وانبتنا علیه شجرة من‌بقطین و ارسلناه الی مائة الف او یز یدون*) وفی قو له: (وذاالنون اذذهب مغاضبا فظن ان ان نقدر علبه فناد‌ی فسی)لظامات ان ۷ صانت‌سبحا نك | نی کنت من) لظالمین» فاستجبنا له و نجیناه من‌الغم و کذ لك ننجی المقمنین ۳۳) و مرویست ۱ که هر که بر خواندن‌این آبت‌مداومت نماند در نماز و غیر نماز . خدای ستعالی - او را در هرواقعه‌ای که باشد فر ج بخشد؟. وفصهّ موسی وولادت او و محن و ابتلائی که بنی‌اسرائیل را از فرعون بود و الطاف باری - تعالی - به کرات و مرات درا حق مسوسی صاو ات‌اللّه علیه - ونگاه داشتن" از سوختن در تنور آتش وحفظ از غرق دو و بت. اول در طفولیت؟ و به آعرروشن گردانیدن چشم مادر هم در روز به‌دیدار او و نجات بنی اسر ائیل از دست فرعون و غرق او و اتبا ع او و مفاماته دیگر جنانکه مد کور ومشهور است و بیش از آنکه دراین موضع ابر اد توان کرد آبات بینات "یه ذکر آن‌ناطق» منها قو له تعءا لی : ( و اوحینا اس ام موسی‌ان ارضعیه فاذا خفت علیه کالقیه فی‌اليم و لاتخافی ولاتحزنی انا ر ادوه .اليك وجاعلوه من لمرسلین فا لتقطه‌ال فرعون لیکون لهم عدواآ وحز نان فرعون وهامان و جنودهما کا نوا خاطئین»وقالت امر ات فرعون قرت عین لی و لك لاتقتلوه عسی آن بنفعنا او نتخنه و دا وهملایشعرون»و اصبح فواد ام موسی فارغا ان‌کادت محا : زدارد ۳۳ 1۳-9 ت: آدد.م حا؛ حب: آورد ی ۹9 محا: نگه داشت. ت: نگاه داشت 7 محا. دراول طفو لیت. بت ۵ حا؛ حب : به‌اول طغو لیت ۵ - جاء جب, مقاسات ۶ م. چا, جب. آیات و بینات. (*) - الصافات ۱۴۸-۱۳۹ (#۴) -الانبیاء۰ ۸۷ ۳۴ فرج بعدآذشدت لتبدی هلو لاان ر بطناعلی‌قلبها لتکونمن) لمومنین» وقا لتلاخته صیه‌فبصرت به عن جنب و هملایشعرون و حرمنا علیها لمر اضع من‌قبل فقالت هل‌ادلکم علی اهل ببت یکفلو نه لکم وهم له ناصحون, فر ددناه الی امه کی تقر عینها و لا تحزن و لتعلم ان و عدالله حق و لکن اکثرهم لایعلمون * ). [و ] مماسات" سید کاینات وزبدة موجودات » محمد مصطفی -صلی الله‌علیه [و آ له آوسلم_-وابتدای"حالت ۲۵ اوو ابذائّی؟ که منکران درحق او * کردند» جنانکه فرمود؛ قوله - علیه| لسلام " : (ما اوذی نبی مثل ما او ذیت) ومعاسات شداید" بی‌شماروتحمل عنای* بسیار که درصدد؟ آن بود و انتها*۱ به‌فتح ونصرت و اتمام نعمت‌و اعلای کلمهً حق۱۲ حق و ظهوردین او بر جملة دینها ۲۲ و اتمام نور او. کما قسا لاله تعالی: (بر بدون لبطفة | نود الثه با فو اههم و ایثه مته‌م نوره 29 از آن معروف‌تر ومشهورتر است که به استشهادی حاجت افتد.و ابوذر غفاری روایت می کند که مصطفی - صلو ات‌الله علیه - این آیت برمن خحواندکه (‏ ومن بتق ال یجعل له مخرجاً و پرزقه من حیث لایحتسب,» ومن‌یتو کل 2 ترا : پس فرمود با اباذر ۱۳ اکر جملة آدمیان به‌قرائت بت ۳ کفانت کنتك:و. بدین کار .نید ۱0- مل : مقامات بت جا: 1 ت۶۸ ۱۳ حال ۴- مل: آزادی. رز ایرادی ها ۰6 جرا ؛ حجبت: وی ی وُو له تعالی . مل: قو له. ۶ج جب: علیه| ص92 | لسلام مر : ومعاسات وشدادد نت حا:عناد . ت: اعیای اب مل : صدر .م, حا.حب: که‌او کر د(ظ :صدر) 8 اس ها فا جاء حب: آیتها ات کلم دق . ر: و کلمه اعلای حق ۷۱۷ سین ۱۶ فتها: ۳ مل. د ونسخ جاپی: با ابادر ۴ جا؛ جت: ۳ رق این کفات کنتد ات یمتاح یت با تست تب سس ات تم (3۴)- القصص ۱۳-۷۰ (۳۴د) - الصف. بر ( ۲۴ )- | لطللاق, ۲ و۳ باب اول ۳۵ در شداید و بلبات! دما و آعرت اشان را بس باشد. و سعیدبن عنبسه۲ روایت کرد و گفت: روزی نشسته بودم ومردی با من نشسته بود و با سنگریزه ۳ باز ی میکرد» نا گاه سنکریزه‌ای در گوشش افتاد و به‌بسیار کوشش ۴ از گوشش بیرون نتوانستند آورده و دردی الیم و محنی عظیم ۲ به‌سیب آن به‌و ی رسبد و از زحمت آن سنگت توت کق۲ شلد وازدردگوش بیهوش ومدتها آن محنت می کشید و ندای فرجی به گوشش نمی‌رسید تا روزی که رنج سخت بود وامید جات سست* ودل شکسته و یقین به‌ملاله درست ۰۱ ناگاه شنبد که خواننده‌ای"" این ات می‌حو اند" : (| من ججیب المضطر | ذادعاه ویکذف السوء و ججعلکم خلفاء الارضء | له" مع الثه قدیلاماقد کرون *). گفت:«خدابا مجیب‌توئی۲"ومضطرمن»ا کرو قت آمد رحمت آر تن بر من ».این سجن هنوزدردهانش ۵ بود که آن ستگت بی کو شش از گوشش ۴ ببفتاد و آن در سته بی کشاینده‌ای ۲ بکشاد۱ و آن درد و کلفت و زایل ۷ شتا 2 اه 6: بلیت ۲ عشییه مل؛ د: عمبه جاأ جب: عیینه بت مج » ت:سنگر یز ه‌ای ۱ سیار گوفقی درد کر د. ی فتیا رن کوشش نمودند. جا. حب؛ و بسیاد کوشش کردند ند نو | نستند اذ دوش سر دن آورد ۶ د.چاء حب: ودودی عظیم ومحنتی الیم ۷- ت. د. مل:بی آدام ۸-ت, جاء حب افزدده: شد. مجا: گشت مل, د: گردید. 4- مل: نداشت ۰- مل» د: د یقین برهلاك نهاده ۱ مدل» د: کی ۲ 2: قوله تعالی ۳- ت: توی. (: این کلمه دا ندادد ۴- مل: فرست ۵- جز نسخد اساس ( مج ) سایر نسخ: ذبانش.. ۱۶ چا. چب: از گوشش کوش ۷- مدا : کشاینده و امن - محأ: تکلف ....ت؛ درد بی تکلف دوایی. جا جبت : و آن درد دا بی تکلف دوائی ۰ د: بیت. مل: قطعه. حب: نظم. سس تست تا میت سب و موم (#) - النمل» ۲ ۶ ات سس رت تست تور ورس تس تبرت بت سس 1 تمهت ات اس تست بووین تا سس و تا ۳۶ فر ج رعد از شدت میسن خر تسه یت سا تحص حرو #سسست ب خا حتا رنه صسیس ی تت ‏ اص ات رس وس ح ریخا مرس سس تاره سس وی سر مه ۸ یت ۰ - تست .. تخت سس تا یه تسه متیستض ند دحا مسرهم درد ها دا بخشد مر هم خحود جز از خحدا مطلب درد دل را" ز غابت انعلاص هیچ شافی به‌جز" دعا مطلب وعمر بن‌الخطاب" به‌امین امت ابوعبیدة جراح گفت» در بلیتی که بود:( مهما ینزل ۴ بامرء من شدة یجعل‌الله بعدها فر جاوانه لن یغلب عسر یسرینه) و انسه یقول: ( اصبروا وصابرواورابطو) وا تقواا نله لعلکم تفلحون*# ). ترجمه آنست که هر گاه که شدتی و بلیتی * به‌مردی نازل شود به‌همه حال آن‌بلار انهایتی‌و آن‌محن ت"ر اغایتی‌باشدو خدای_-تعالی- فر حومخر ج‌ارزانی دارد وهر گر يث دشو اری بردو آسانی غا لب نگردد.و به‌در ستی که خحدای تعالی در مصحف ۰ مجید فرمودکه در کارها صبر و شکیبابی سرمایةٌ حود ۱۱ سازید و تقوی و ور ع‌شعار ودثارعود" ۳ باشد که رستکاری یابید "۱ . شعر راست کارری ۳ ا گر کنزن عادت دس همه حال رستکار شو ی وی کت شود خحدا| بسه فرح کّ تو در صبر پایدار شوی ِ حکابت و از بزرگان بغداد شخصی که در سجن مصدی نود و ر استکوبی او محمفق ,۱۵ که ۶ در بعضی از ت خو اندم که جون کسی را تاج ماخ سرت نارس مسا بت س_ روا سوت تاجن رن رت مس وه خ رسمه ۱ محا: دل ها ۲ مجا: حز از ۳ - در مج و مجا محو و مخدوش است ۴ 2 تنزل ۵ مل» د: علی بسرین.جا: حب: بیسر ین ب م‌ جا؛ جب: شدت و بلیت ۷ درد ۸ - جا؛ جت: قر آن 4-مجا:خود دارید.ملد حا. حب:خود کنید ۰ ۵: بأشد ۱ م۰ تا مل : قطعه . مج ومحجا؛:عنو ان ندارد ۲ ر: دستگاری ۳ محا: و بایدادشود ۴سمج ومل ندارد ۷۵ سل ور استگو یومحتق 7۶ مج مل؛ ر: گفت ۹ (3) 9۹ عمر ان ۰ ۲ باب‌اول ۳۷ و اقعه‌ای سهمناك برسد " و بیم هلال باشد باید که جامةّ پاك بپوشد" و بر فراش پاله بخسید و چون بخواهد خفت سورة ( والضحی ) و سورة (وانلیل) هفت بار بخواند و پس بگوید : ( اللهم اجعل لی‌فرجاً دمخرجا من‌ا‌ری ) به‌همه حال در شب اول یا دوم يا سوم همچنین غایت تا شب هفتم ۲ در فر ح وحعلاص بروی؟ بگشایند و آنچه صلاح* او باشد بدو نمایند. پس از آن به‌سالها مرا واقعه‌ای افتاد* که محبوس"۲ کردند و آن حبس برمن دراز شد و این خبر برخحاطرمن بو شیده کشته بود* تا روزی مرااین خبر ۱۰ باد آمد شاد گشتم و آن شب ابن سورنها ۳ بخو اندم؛ همچنین تاشب چهارم"۱ به‌حو اب دیدم که گوینده‌ای با من گفت: حلاص نو بردست علی بن ابر اهیم است. بعد از دو روز جوانی نزديك " من آمد ۴ که من او را نمی‌شتاختم و گفت: ترا کفالت کرده‌ام* وضامن شده*" ودست من‌گرفت"۱ و ازحبس بیرون آورد. از اقربای خود پرسیدم که او کیست وسبب احسان او درحق من جیست؟ گفتند: جوانی است بز از از اهل"۲ اهو از و او را لوحت را خص سس سس خوب ساب سم وا ا دس سود ۸ سس مت سس 2 یط مت بات ۳۹۳ محا: سر سهمنا گ . بت مش ؛ حا؛ جب: سهمنا ك کیش | نت ۲- مل: ر : در بو شد نآ" 5 غایت شب هفتم . مل: غایتش 5 ششم و هفتم . و 5 شب پنجم و هفتم. جب (در حاشیه آورده است) ۴ د: بردوی ویک. ت» 6: در و ۵ تب ۴ جا؛ جچت: میم حلاص . محا: حلاص مل: بیش آ مد ۷- د: محیوسش ۸ مل» د: بطول انجامید مجا: بو شیده گشت ۰ م جاء جب: تا مرا روزی آن خبر. مج ومل: کلمهٌ خبر دا ندارد ۰۸-۱ ر: سوره‌هاأ. مل: سودها ۲- مش : حهادشنبه ۳ مل: نزد ۴-ت:در آمد 0-۵: که مهم ترا.... مل: ترا کفایت کرده‌ام, مش جاء جب: که مهم تو کفایت کرده‌ام ۶ ر: شده‌ام. چا حت: شدم ۷ مل: بس دست مرا گرفته ۸- ت: ندادد ۹- مجاء م. جا: ندادد. ۳۸ ۱ فرج بمدآزشدت [علی‌بن ابراهیم گویند و او را]" با آن شخص که ترا محبوس کرده بود حق صحبت و ممالحت ۲ بود از وی التماس کر دیم تاشفیع باشد۳. حون دست در وی زدیم پای" در میان نهاد و از سر فتوت و مروت؟ و اسطه شد تا این‌کار به‌اتمام‌رسانید", ۶ و هم در این معنی به‌روایتی دیگر: حکایت کرد امینی معتمد الثول ۲ مقبول الشهادة » گفت که: و وتی به دردی سخت گر فتار 9 گشتم و بیم آن نود که به هلا " انجامد. این سورت ها " هفت بار بدین ترتیب ۱۱ بخواندم و هم درشب اول دو شخص رابه خواب دیدم ۲ که به سر بالین من آمدند. یکی آن دیکری را فرمود که دست براعضای او نه و ببین که مادة علت کجاست و موجب الم از حه تصاتیت ی ۱۱ ابن‌شخص ره مالامسبه ۱۳ سرتابای من قزر تین ۱9 و بهحس ۷ج در ۴ » جا. چب سایر نسخ: ندادد مد مل نج محالست. هش : باری. ۳ مش: د: شد ۴ جا. حب: بای مردی ۰۶-۵ هش حاء حب: از مروت و فتوت. #- ر: رسید ۷- مسل: معتهدالقول. م هش» جاء حب: معتیر القول و هت مش جا» جب: هلا کت ۰ 0: این سوده تا. د, حب: سورها.جا: سوده‌ها تا ۶ جاء, جب: ترتیب که مذ‌کور است ۷۲ ت: در خواب دیدم دوشخص را ک ۲ هو جچب آن از حه حاست. مضص موجب الم او از چیست , ۳ از حه حو است ی 4 دهالا دمه ات 0 دیو لیث . مسل» ت ملاحظه کر د.همش: ثث ۵ . حا؛ کب : تما لین (3) ۸ 9 شسحه‌ه ی حاپی ( تهر آن ۳ دمیئی ) حکات به‌این صودت حنم مه شود و هن ادن این باب گفتهام: و للرحمن «ت‌ کشف البلایبا یات السه.واطف و اللطائف بزول فد کر 2 همی 2 ی دا حعلته خس اللطاف زلطف ایزد واز فسْل اوطلب ددمان بههر بلا 9 ذ هردنج اگرتوددمانی ا گرجه لطف خدا هست ظاهر وییدا هزاد حندان بیش است لطف پنهانی باب اول ۹ تسس اس سوت سیخ تست مس له ستاو وت ی بت سس مت پس سس ومس" اعضای من‌ ساوید ۲ حون به‌سر آمد" گفتی‌الم می‌به‌سر آمد *. از سر م انگشت*برموضعی نهاد و گفت: بر این موضع حجامت سلامت است اینجا را/حجامت فرمای وخون کم کن" و به‌عطمی بشوی تا ازین* صحت یابی. و بعد از آن گفت؟: این نبکوتر باشد که باخواندن این دوسوره"» شضورة والتین ۱۱ ضم کنی. چون بامداد شد آنچه فرموده بود به‌جای آوردم و صحت" یافتم.و پس از آن هیچکس نبود که براين قانون معالجه فرمود که سبب شفای اونگشت واين حدیث مرا ذخیره ایام بلا و روز کارعنا گشت. (ومن درین باب می گو یم "۱: العر بیة. و للرحمن فسی کشف البلایا خفیّات العواطف و اللطایف بزول بد کره همی و کر بی لدالك جعلتسه خیر الو ظابف شعر ۱۳۶ ز لطت ایزد وزفضل او طلب درمان به هربلا و به هرر نج اکر تودرمانی اکرجه لطف خدا هست ظاهر وپیدا هزارچندان بیش است اطف پنهانی مشوزرحمت او ناامید و خوشدل‌باش اکرجه جانی‌باشی و حادثه جانی*۶)۱ سب ۵ » حا چجبت: وبحس مس همه اعصای می |. ر : ویحس همه اعضای مو أ ۳ مل: سا ثیت, و نبا و فا حا بت : سائید ۳- مل ر: حون دست بسس من دسأنید ۴ ر: زسید. 1 ثرسید ۵- نسخه های جایی:و سرانگشت ۶ عم مش: این حای دا ۷ : وحلق بکن. حا؛ حت: وخلف مکن. ت: و حلق مکن (ددمتن عربی: ولاتحلقه) ۸- مل» د: آذین مرض. حا. حب:ازین دحع - مج مجا هن اه کته ۰ - مل؛, د: اگی بااین دوسوده ۱- مج» مل دجاپی: والشمس ۲ ۰۴ مش و جاپی: شفا ۳- مل» ر : گفتهام ۴ ت: شمرفارسی. مل: قطعه. د : بیت. مجاندارد سمل : اگر حه حالی باشی و حاد مه حوانفی. (۴«)- عبادات وابیات عربی وفادسی میان دوهلال درنسخ: م۰ مش جا و چبت مو‌ حود یتست , نسخ مل 2 د هم ابیات عربی دا ندارد. ۲ .۴ فرج بعدآذشدت 5 و امیرالمو منین معنصم روادت کند از معتمدی۱ که پیش اوحکات کرد 15 جماعتی ازتجارارتکات محظور (الر اکب فی) لسفینة کالساعی فی‌حتفه )۲ کرده بودند و خود را عسرضه " دسلا (الحرص توقع‌المرء فیالمهلکة") گردانیده و در مبان درب در وقتی که جون موّمن محق " مبان عوف و رحا بودند وجون متو کل مخلص همه اعتماد" بر خدا داشتند نا گاه آوازی ششندند که کمشنت که ده هر ار + دنار" زر بدهد تااو را کلماتی "۱ بیاموزم که درهرغم که بر نو اند۲۱ به‌شادی بدل گردد و از هر رنج که ردان مبتلا باشد آسانی با ید واگر بیم مر کت باشد حبات واکر برشرف هلالء باشد!" جات فیک از حملة اهل کشتی مردی بود که ده هر ار زنل دار مد داشت ؛ بر حاست"۱۴ و گفت: ر هاتف؟ من ان سر مابه را که تو می کوبی بدین رها حریدارم"" و اينك ثمن با خود دارم. آن هاتف آواز داد که اگرراست می کوبی دل از غم بپرداز و آن نقد را در آب انداز. آن مرد بدره‌ای از آن زر به‌ذره‌یی۱۲ نیندیشيد و به‌نیم جو از آن ده هزاردینارحساب برنگرفت 0 حا؛ جت: و امیر معتصم دوایت می کند ۷۱ مع‌دمدکا. ۳ : روایت کند معتمدی که. مش : حکابت کرد امیر هعتصم ازمعتمدی که بت هش : 4 بیش او بود ۳ مل: ۳ فی‌الدفینه. د: تالا قی دفینه ۵-۴: عررصد ۳۳ مج : الحوض بمو قع. . . مدا : ل(<وض بو فع. مل : الحوض موقم المرء و مد الحوض فی‌موقعالمر ء. و فی‌الهلکة #۲ مش » مل .رد » حاء جب : معحفق ۰۵-۷ مش ؛ حا؛ جچبت: امید پازرانشت ها هز اد. ات هل ؛ ك: ددهم ۰ ۱- مج».مل» ر: کلمه‌ای ۷ نت د : یحو اننه ۲ او حا؛ جب: 2 #۷ مشرف در هللا دو د. مل : وف بر هالال باشد ر : وا گر مشرف برمر گی باشد ۳ مل : دوهز اد 0 جت : بر حو است ۵ - مل و ر : ندارد ۶ ت: خریده‌اند. مل د: خریدم ۷- ت: آن مرد از آن دو بدده نیند‌يشد م۶ مرد بذرء از آن بدده... د: آن مرد آن زد دا دد آب انداخت. مش: آن مرد بدده دا در آب انداخت. حاء. حب: مرد بذره‌ای اذآن ده بدده فیئدیشید. باب اول ۳۱ و آن زرهای جون آتش در آب انداعت و دل از باد هوس آن خالء رنکین بپرداعت. آوازی" شنید که (چون ازسرزر برخاستی این جواهر رانگاه دار وجون نعمت بذل کردی" این حکمت راگوش کن"): هرگاه که درحادثه‌ای کارت به‌جان و کارد به‌استخوان رسد این آیت برخوان از سر صدق و صفا؟:( و من یتق اه یجعل لهمخر جاً و برزقه من حیثلایحتسب دمن یتو کل علیاللّه فهو حسبه ان‌الله بالغ امره قد جعل‌الله لکل شیء قسدرا *) . هر که در کشتی بودند ٩‏ گفتند: ای فلان به‌نادانی سرمایه از دست دادی و خود را از پای در افکندی و به‌جهل نندی که عمر در تحصیل آن برباد داده‌ای در آب انداعتی و به‌حا کساری* جان ود را در آتش ندامت بکداختی. آن مرد گفت": کلا وحاشا من این تجارت را غنیمت بارد می‌شناسم؛ واين آیت را بررسعادت ود حجتی وارد؟*. جون جند روز براین سخن بکگذشت نا گاه باد مخالک برخحاست وهوس "۲ همه بنشست ودریا دراضطر اب آمد وهبحان برض ۱۱ هرباف سا کن کشت و بحرمواح شد و هر بك به‌حرز؟" و عوذه" محتا ج کشتندو چون کشتی کشت جز آن شخص که آن درستها۱۴ بدل کرده ۱- مل. د: ناگاهآوازی ۲ جاء حب: بخشیدی ۳- مش: عیادت میان دوهلال را نداد ۴ د: واحخلاص. ۴. مش مل: ندارد ۵- عم مل» مش: بو د وا ت: خاکستری ۷- مش: او گفت 4ص عشفت می‌شناسم. ء. مل. د. جا. جب: غنیمت می‌شمادم مل. ر: ححتی دادم ۰-مجا: هوش ۱سمج: هنجار خوض. مجا: هیجان حوض. مل و مش:این عمارت دا نداد ۲ مل؛ د: حزیره ۳ ت: غوطه ۴- مل؛ ر: ددمها. جا» حب: درهم ها دا . م: که بذل مال کرده بود. ءعش: که مال بدل کر ده نو د. (د) - الطلاف. ۳و۴ ۴ فرج بعد آزشدت بود هیچ کس نرست که حدای - تعالی - این آیت را سبب نجات اوساعت و از دریا او را بر تخته‌ای به‌ساحل انداخعت!. وی چنین حکایت کرد که موج دریا مرا به‌جزیره‌ای افکند؟ که (برهرطرف ازوی روضه‌ای وغدیری و درهر ناحیت خورنفی و سدیری بود؛ خحاك او ۳ از هو ای عاشقان و آب آن کو ارنده‌تر؟ از ناز معشوقان» صحن‌او همچون جنت خوش وجون جوانی‌نزه و چوجان دلکش.* درمیانآن جزیره کوشکی دیدم چون همت پادشاهان بلند وچون دل کریمان فراخ وچون روی دلبران* آراسته. در آن کوشك رفتم انواع جواهر یافتم۲ که مثل آن هر گزندیده بودم و نشنیده*)» و زنی دیدم در غایت جمال و نهایت کمال» ازماه درست؟ منیرتر واز آفتاب درخشان: ۱ بی‌نظیرتر» صباحتی که یوسف درمصر جمال او !۲ عزیزننمودی"" و ملاحتی که لیلی را اکر نظر بروی افتادی مجنون کشتی ( ونرد" حسن ۳[ ۳ ‌ و وم سس وت سر ۱ ات: و ددیایر تخته اورا بساحل انداخت.م : و ددیا بر‌تخته‌ای‌او دا بر ساحل انداخت. مل: و ازددیا بر تخته نشانده ساحل انداخت. د: و اذ ددیا بر تخته نشاند و ساحل انداحت. حاء جچبت: و در با بر تحت باده‌ای او را ساحل انداحت. مش ۰ و در با در تحنه او را به‌ساحل [ نداحت ۳۳ ۰ مش : هموح در با مر انز در ه انداخت.مل, د: بحزیره‌ای, از حزایر دریا انداخت حزیره‌ای دیدم که هن کنو ره دو دم د تشنیده 6۶ ی در ۳ و محأ و2 ت در بقیه سح حطی 2 جاأپی : دلپذیر تر ۴ ت. 1 مش : خو شگو اد تر - درد سحه‌های حأپبی بصو دت ست بهآین شکل آسنخ است : صعجرن او همحجو صحجرن نت خوش حون حوانی دس ه حجو حان دلکش ۴ ت: عم حاأ وحجبت: نیکوان ۷- محا: بانواع حو اهر یافتم ارت عز ور عباردات مبان دو «لالر | نداد ۵ ب: ازماه تابان ددشب تثبره.مل ر۰ حاء وس - از ۳۹ نب حهارده. ۰ ند بت 1 3 مش ؛ جرا 6 2ب : در سین ۷ ۰ نت حا: بو سفب مصر در قبال او 0۳ محك ۰ شمو دی . مل تِ دمودی ۳سا ت: نود باب اول ۳ [۱۳۳ ا گر باعذرا باعتی۱ عذرا بردی وبا اوعذرا خود را وامق شمردی. از کمال حوبی او عجب بماندم "»(ماهذا جشرآ ان هذا | لامك کریم** ) برخو اندم و گفتم: ای در دلبری " از پری زیباتر پری از دیده مخفی باشد تو چنین ظاهر چرا شده‌ای" و ای آفتاب نورانی تو بر آسمان زیبنده‌تری * برزمین جه می کنی وای حور بهشت آرای ترا درفردوس وعده داده‌اند اینجا جون افتادی ۲ چنانکه می‌گو یم ۲: ای حور ز فردوس برین آمده‌ای با ترله حطائی که ز جین" آمده‌ای چون ماه ز آسمان فرو افتادی يا چون پری‌از زیر زمین آمده‌ای؟ از آن بستهٌ تن شکر ریزی؟ آغاز نهاد و از آن در ج لعل درفشان کشت. و گفت: پدر من بازر گانی بز رکث بود از اهل بصره با بصارتی "۲ تمام وشهامتی کامل» ومال بسیار ونعمت بی‌شمار داشتی و پیوسته سفرهای دراز کردی وطربقهای مخوف سهمناك مسلولك داشتی» ومرا ازغایت دوستی يك لحظه از ود جدا نداشتی۱۱. وقتی سفر دریا اختبار کرده بود و من با وی بودم. ناگاه ۲ کشتی در دربا غری شد و من بدین حزدره افتادم. و ۱- مجا: باختن. مل: بانی کردی ۲- مل: از حمال او دد تعجبت بماندم. ع: از کمال خوبی او متعحب بماندم. د: از کمال او دد عجب ماندم. ۳ جاء حب: ای دلربا دد دلبری. مش: ای دلربا تو اذ آفتاب نودانی‌تری برذمین حه مسی کنی ۴سد: تو چنین ظاهر بیدا شده‌ای هرب ملی 3:0 زیینده‌ای. حا.جب: ذییاتری #ت: افتاده‌ای ۷-ت:شعر .۰۶ مل:رباعی. جب: نظم ۸- غیر ازمج‌ومجا.سایر نسخ: و ز جین. 4 مج» مجاء ت: سر اه و هل فد سر ویر ۰ - مل: صارتی (بدون نعطه با) ۱- 2: نگذاشتی. د: نساختی ۲ ت. م, چجا. جب: که نا گاه سس سس ون و سس رتست رتست مت (3۴) - یوسف. ۳۲ سوسهد. سس مس مس ت-_ سته سس مت س ۴۴ فرح بعد از شدت شخصی ایند ددو ی‌از این‌در با رود می آ بد "و هفته‌ای" با من بازی می‌کند وبرمن‌طنازی می‌نماید و به‌هر بازی که مردان با زنان کنند از قبله و لمس و ملاعبه۳ مر | اید | می کند | لاه رد وطی و میاشر رت" مر | رسحمت نمی‌دهد .و هفت روز*به‌دریافر و" می‌رود وامروز وقت آمدن اوست.ازخدای - تعالی- بترس وبرتن‌خود ۲ رحمت نمای‌و پیش از آنکه او برسد ازین موضع یرود شو ودرخعون خحود سعی مکن! و برجان خود زنهار مخور!! که اکر نظر او بر تو افتد ارحان بی‌جان کرد ی ۱۳ و برحود بیجان و و آن سجن هنور در دهان داشت که عالم از طلمت او تاريك شد و جون کوهی بزرکک آن ملعون به‌من‌نزديك گشت . من‌حالی بر جان‌خود* بترسیدم۲۳ و (من‌یتق اللّه"5) بر خو اندم و بر حود دمیدم . هتوز ان تمام نکر ده بودم که جون کوهباره‌ای برزمین افتاد» اکرجه ازانشن فتنه اوعالم بردود بود تلی حا کسترش یافتم و از آن شادی کلاه بر آسمان انداعتم و سر به‌سجده شکر برزمین نهادم و ۹ و آن مسئو ره حدای را شکر ها گر ارد ۱و گفت: ای شخص ۲ همانا آبن امل هنز و هفنه‌ای یکیاد ۴- سب حا بت مطابه ‌ ملاعبه . مل » رز : ما مسة و مالا دید : مت ت: آید.م: آبدی. محا: آ مد - حاء جب‎ ٩ اند محا: اما. بت 1 مش : ۷۱ 2 ی ۳ مل : غیاطرات به‌وطی ۳۳ مش افزوده است: و الماس صدف شکاف ندادد دمن هنوز بکرم ۸- مل: و بعد از هفت روز 4- ج]؛ حجبت: فرود ۰ مل» د: و برمن‌ و حود ۱-- مش: از ایحا برو و در خون حود سعی منمای ۷۲۳ ت : زینهاد محود. حا؛حب :ز بنهار بخود .ملد : ببحشای تن تین او ۶-۴ ملد : ندارد ۵- ۴»جا. جب: ازحان خود. د: برحال و جان خود ۶- مل: می ترسیدم ۷ جا. جب: افزوده است: یجعل‌له محرحا . م:(یرزفه) هم به دنبال دارد ۱ ۵ جاء چبت: بر دمین زدم, مل » ر : سجده شکر گز اردم. مش: مخشوش است بت » حجب؛ د: گذادد. ۰ مل: ای دمی . و (۷) - الطللاق: ۲ باب اول ۴۵ فرشته‌ای! که چنان دیوی بردست توحلاك شد و به‌وجود تو خدا برمن منت نهاد و مرا از بلای او رهایی داد.پس برخاستم " و همه روز هرچه از آن جواهر ۲ آبدارتر بودواز آن لألی شاهوارتر ۴ می‌نمود به‌ساحل دریا نقل می کردم* و به‌شب" با قصر می‌رفتم " و در آن قصر از میوه‌هایی که در آن جزیره می‌نحاست؛ و ذخیره نهاده بود می‌خوردیم و به‌روزهم بر آن عادت با سر کار می‌شدیم. تا يك روز ازدور دردریا * کشتیی بدیدیم ۱ جامه‌ای بر سر چوبی کردیم‌تاایشان‌مار آبدیدندو کشتی به کناردر با بر اندند ۲۱ وما را با آن حجو اهرها ؟ در کشتی نشاندند و به‌سلامت به‌شهر بصره رسیدیم و با نعمتی۱۳ که کس اندازهٌ آن ندانست ۴" و ثروتی که هیچ آفریده حد آن نشناسده ومرا ۲ به‌عانةٌ حود نشان داد. به‌در خانة او رفتم و در بزدم و گفتم: رسول فلانه‌ام۲". هنوز نام فلانه به‌گوش ایشان نرسیده بود که فرباد و اویلاه"۱ ووامصیبتاه از آن خانه بر آمد ۲ بر آمد و کفتند: این کیست که مصیبت مسا تازه می کرداند و بسرمصیبت زدکان"" استهزا می‌نماید و دردمندان را افسوس می‌دارد؟من گفتم «حاش له عن‌الکذب؛ ابن سخن را"؟ ۱-مج: فر یشته‌ای 0-۲ جب : بر خو استم ۳ مل. د: حواهرات ۴- مج: شهو اد تر ۵ ت؛ م: می کر دیم . حأء جب: نمودیم ۶ محا: و به‌شب‌بادختش ۷-مجا.ت:: مي‌دفتيم حاءحب: میخواست. م: می‌بود. ها هل ی هی نوی 4 م: در روی دریا ۰ ۱- مش: تا دوذی کشتی از روی دریا نموداد شد ی د: یکنار آوددند ۲ محا : حوهر‌ها ۳ مش: با عیشی ۴ ت: ‏ مش و نسخ جأپی: نداند نم حدآن نتواندکرد. ر: حدآن تواند نمود. د: حدآن نشناخت. مش: که کس جندان نداشته ۳ ست: م ی : و دحتر مر ا. مل رء آن ضعقه مر ا ات مج » مل س: فلانم ۸ - مج : فر باد و و او بلاه ۵- ملل: بر‌خاست. ۳ ۴ب مصییت دوز گار.مجا؛ ده ر : ماتم زدگان. اک ۲۵ محا :مر |. بت م: ندادد مت تسس و مت یت سس رت تست مس وتات سل سس سیم ۴ فرج بعد از شدت مصدی دانید و این معنی محفق شمر ند » و ابشاد را با ود به نز درگ آن مستوره آوردم و وی را بدشان نمودم؛ خو استند که از شادی هلاه شو ند و آن فرح به‌تر ح انجامد" که (الفرح المفرط مهلك). این" حکایت به‌نقیر و قطمیر باادشان تقربر کردم" و او را به‌نکا ح درست وععقد شرعی به‌من دادند و ان جواهر را سر مایة حو د ساختم ودل از غم و محنت بپرداختم » و امروز توانی در اهل بصر ه منم و جند فرزند شایسته و خحلف بایسته مرا از آن زن حاصل امد. (شعر ۲): با حدا کن تجارت ای خو اجه که کسی از جدا * زبان نکند دفع محنت به جمله روی زمین جر خحداوند آسمان نکند التجا وف ۱۳ یود عاقل جنز ببه چبار غیت دان نکند انس‌جان سازذ کر * او که دو ات او کند؛ هیچ انس و جان نکند حسکابت - معلی بن ایو ب که در کتابت قدح معلی داشت چنین حکابت می‌ کند ۲ که در بعضی اسفار در صحبت فضل‌بن مروان بودم در حدمت المعتصم بالله وفضل‌بن مروان رابا من اندك غباری؟ بود و به‌هروفت تکلیفهای متعب؟ و باز خو استهای معتب"۱ می‌فرمود ومن پیوسته از شر او احتر از می کردم و نجات را انتهاز مسی‌نمودم" تا مك روز تکلیف فرمود مر | ره نوشتّن محاست همابی ۲ که در مدات متسد دد از آن فراغ حاصل ث 777 را > 1۱0111 ۱-مل, د: آن شدت به فرح انجامید 3 فیرن ]هر ۳ج فل + ود غرا کر دام ۴ مل» د: قطعه. حت: نخلم ۵- حا: دا خدا. ر" جب: باخدا. مج ت: برخدا #-د: باد ۷-د؛شخصی حکایت می کند. هل سامت رده ۸- مش: عغباد نقاری د: مصعت ۰ هش : عثیف ۱ مسل, ر : انهاز می‌بودم ۲ .. محا: محاسیها. مل ‌‌ محاسیاتی باب اول مرض آیدا» و روشن کردن معامله‌ای که تقربر آن را عهدی بعید باید» و از زبان معتصم جمعی را برمن ی کل کرد که مکذار ید که از جای برخیزد تا آن محاسبه و معامله محرر و مقررگرداند". از هیبت ان واقعه مدهوش و از صعوبت این حادثه ببهوش گشتم و گفتم: جسارت اوبرین تکلیف مالابطاق وتعنیف" بردن میثاق؟ جر آن نیست که ملاله مرا بهانه‌ای و از پای در آوردن مر ادست آوبزی می‌طابد و این کاربا معتصم تدبیر کرده است و آنچه‌مغیر ۵ رای اوباشد درحق من تقریر" کرده. متیقن به فنا" درفنای خحود نزول کردم وچون شب تاريك شد بفرمودم * تا مشاعل * برافروختند وهمه شب آتش همی سو ختند ومن جون آستانة ما زه ۱۰ سر بر کُردن۱۱ افتاده وچون‌کرد ران در بس زائو نشسته ودر کارخعود متفکر ودراحوال خحوو ۲۳ متد بر مانده؛ز نخ را از دست‌ستو نی‌ساخته""وسر از ضجرت در پیش انداخته۱۳»خو اب بر چشم من غلبه کر د»در خو اب‌دیدم که شخصی‌در پیش‌من بایستادیو این آیت بر خو اندی. و له‌تعالی :(قل‌من دجیعم من ظمات؟ لسروال-حرقدعونه‌تحضرعاو خفیبه لُن آنجینامن هده تنعو فن من الشا کردن گل‌انله جنجیتم منها و هن کل کر بت ۵ رت ۶ 6 ۳۹ دما متم قشر کون *)چون آن بشارت به گوش‌من آمد*" چشم باز کردم»روشنائی ۱- مل؛ زر : نشدی. مش ؛ چا؛ جب: نیا د ۲ هش؛ سجا. جت: ان محاسبه محردو آن معامله مقرد گر‌داند هل ۶ وتف ۴ مش: مشاقتب ۵- ت: معیر . مل: متعین. د: مستعین د: تعدیسن ۷ ات عنا جت مل؛ در بفر مود ات مش ۰ جاء مب مشعلها ۰ - محجا و جا: ندادد ۱- مل: سر‌گردان ۲- مل: احوال او ۳ مل؛ د: ساختم ۴ مل. د: | نداختم مت مج ؛ ت: بگوش آمد. (4۴) - الانعام۳۲۰ ۶۴۵۶ ۴۸ فرج بعد از شدت دیدم که از دور سوی من می آمد. جون نو ديلك سل صاحب الحرس! در پس آن روشنایی بود» ازدر گاه حلیفه مس آمد تا تفحص کند که موحب آن روشنابی و مشاعل که من افر و حته بو دم حیست؟ حال خود وی را معلوم گردانیدم.درحال باز گشت وهمان قدرو قفه افتاد که او به‌تعدمت امیر المومنین؟ رسید. رسولان امیرالمومنین " به‌طلب من متواتر گشتند و هم در حال مرا به حدمت او بسردند "و حال خود با وی مشروح و مبین تقریر کردم. امیرالمومنین از آن حال تعجب نمود و گفت: او را برتوچه دست؟؟تو کاتب منی همچنا نکه او هست؛ باز رد۲ و در سایة همای تربیت ما می‌باش و از آن بوم شوم بنجشکی حساب برمگیر؛ و زبان بدین ذکر* باکس مجنبان که زود باشد که به کام خویش" ۲ [اورا] در دهان کر کسان‌بینی.از آنجا ایمن با حایه۱۱ آمدم و بامداد بگاه به حد مت ۱۲ فضصل رفتم و ازرسم حدمت هیج کم نگردانیدم" تا آنگاه که حق تب تعالی - فر ج بخشید ۲ . شعر : کار چون سخت کشت بر بنده فضل ۱۵ حسق زود دستگیر شود بت مل ؛ لت - صاحبالحر مین ات 1 هش » حا؛ سب امیر . مل ؛ زر ۰ حلءفه ۰۳-۳ دش ٩‏ جا.جب: ی اد مل؛ د :رسولان معنصم ۴ هش جا. حجب؛ رسانیدند. ت: بخدمت او دسانید‌ند ۵-ت: با وی تقر بر کردم #. ت: حجه دست باشد. هل و: چه حکم بود. (. مش ۰ جأ؛ جت: چه دسترسش امتتت ۷-مش: بر در باز گرد ۸- محا: به بنحشکی .۰۰ .م»حاأ چت: حساب گنجشکی در فک مش : حساب بگنحشکی فر هک مل د: بگنحشکی حساب مگیر ۵-4 : و زبان این ذکر ۰ - مج ت: خودش. مج مل, ر: خود مجا: باز خانه. م: به‌خانه ۲ 0: بنزديك ۳ مجا:هیچ نگردانیده ۳ محاء ۱ حجاء جت: فررجآورد. مل و فر ج ادزانی داشت. مش : فر ج داد. ند ت: لطف. 5 باب اول ۴۹ جون ببرد طمع ز نصرت خلق ابزدش بی‌کمان نصیر شود چون کمان گر جه که نماید" کار هم ز اطف صدا حو یر شود گر چه باشد عنیر روز بلا زود بار در ۲ بسیر شود هر که گردداسیر " گوخوش‌باش که همو عاقیت امیر شود حکات 5 آورده‌اند که مىان دو شحص عداوتی سیخت افتاده بود ومخاصمتی شد‌ید رفته ۲ و بکی از ناجوانمردی ونابا کیه آن دیگر "می‌تر سید و پیوسته۲ ازین سبب حزین و درین حادثه غمکین می‌بود؛تا يك شب در خوات دید که گو بنده‌ای ۳ او گفت: هر روز در دك ر کعت از دو ر کعت!* بامداد سور (1 لم کر فعل رجك الی آخرالسوره** )برخوان. آن شخص حکایت کرد"۱ که بر نحو اندن این تق (دینی ۳۱ معسواظت نمودم» هنوز دك ماه نکدذشته بود که آفتاب سعادت از بر ج طالع من مشرق گشت و آن دشمن جون سایه صورت بی‌جان؟۲ ۱ و یلگ ذره از آن عم مردل من تماند و تا امروز همجنان بدان و طفه مداومت۱۳ می‌نمابد. شعر ۲۵ : در که امر وز(نیز از )۲۳ اعلاص بسه دل و جان بدان قیام کند ۱ مج: بماند ۲ ت: بادد که شود ۴ ت: افتاده هت او ار ها کر اس ده وی ۷ات مجاء ۴ مش جاء حب: همواده تا از دق ان تست رواد 4-ت:سورت 2-۰ : حنین‌حکایت کرد ۴۰2-۱ مش جاأ. حب‌افزوده: درد نماز رام‌داد جا؛ جچب : بیجان ۳ ت: گشت نز مش جا. حب: مواظبت. ۸-۵: دیاعی.مل: قطعه. مش: بیت. حب: نظم ۵۶ مل ِ#ثِ از سر . تست سس سس سوت مر وت بت تسم مت سس (+) - جا وحب: بیت جهارم راندادد () - الفیل ۶-۲ ۰ ۵ فرج بعد از شدت بسی‌شك و شبهتی مراد دلش حی به اسان حود تمام" کند حکاات ۳1 بکی از نیکمردان که ره بل ایام مىتلا بو د و از جور روز کار در عنا» روزی می‌رفت» به طریق تمنل؟ این بیت" از سر ضجرت و غادت حبرت برزباد می‌ر اند . اری الموت لمن آمسی علی الذل له اروح بر جمه: چون رود بر مراد دشمن کار مسر بهتر ز زینتن باشد هر که جون جامهٌ حلق شد خحو ار ۵ بهترین جامه‌اش کفن باشد چون این سخن* برزبان" راند آواز هاتفی شنید که می گفت". شعر : الایا ایب ائمر 1 الذی الم ده مرح 1 ) ذا ضاق بك الامر "۱ ففکر فیالم فشرح فعصت ات ود اذا فکرقه قسفرح ‏ التر جمه": مشو ز اطف خحدا و حلاص او نومید به‌هیچ وجه اکرچند سخت درمانی ۱ چا: قیام ۵-۲ در چا, چب: تمله ۳ مجا: این بیت شعر. جاء جب: این يك مصراع. م. مش: این مصراع ۰-۴ مش: مصراع ۵ ر: خوار شد بر خلق *- ت: بیت ۷ ت: زفان ۶-۸: هحأتفی شنید که می گفت. مش: شنیدم که هاتفی می‌گفت. مل, د: هاتفی ددآواز آمد و اذ آن هاتف بشنید که می گفت 4 مج » محاء ت: برج. اجب : الا یا اهاالمر عالذی :میم به سر جح ۰ 0- جا : ا لصدر ( کذا متن عر بی) 2 جا؛ جچب : بعد » ۲ ت . ترحمه آینست (2۴) ی 3 هش مل ك ابیات عر بی داندارد. باب‌اول ۵۱ اگر شوی متفکر تو در الم تشر ح ترا ز درد والم کی بود پریشانی؟ چو درمیان دو آسانیست!" دشواری ‏ عجب‌بود که شودچیره بردو آسانی واین ابیات نیز درین معانی نظم افتاد واين باب برین ختم کرده شد" . بو فیق الله. ای آنسکه گشته‌ای به غم و رنسج مبتلا اندر فرج میاش تسو نومید از خدا غم گرچه بی شمار بود شادی از پس است شدرت اک جه دیر بماند شود ِِ شب کُرجه دیر باز؟ بود هم رسد ب‌صیح ۰ روز ارچه میغ ناك " بود هم دهد ضیا آید ۲ شفا و صحت "اندر پس مبرضص باشد مهار رم اندر پس شتا بر هر صفت که هست. جهان را ثبات یست هر حال را که هست. بود در عقب فا شادی و غم عطا و بلاء صحت و مرض اقبال و مدیسری و کراهیت و رضا هريك به ضد * خویش شود عاقبت بدل هرحال را که هست بود بر پی ۲ انتها ۱۱ ۱- ت: د 9 آسایش است ۲- ت: ختم کردم ۳ حجا. جب: دحا ۴-مل,جا» جب: در باز ۵- مل: هم‌شود صباح ون ۷ جاء جبت: آمد ۸- مل: شفای صحتی 4- د: بقید هت ت,جاء جب: بی‌شك . مل» د: ددیی - مج: أینها. ۵ فرج بعد آذشدت در جیز را جو عاقفتش ضد آن شود عم به ز شادمانسی و درویشی از غنا از رنج و عم حدر کن در دولت ۱ و تشاط امد صرمی دار از " محنت و ببله ۲ آدم فرای حنت و حوا| کشید از آن ۴ مخصوص کشت زود به تشر یف اجتبا ۵ هر حند نو ح سوحه 2 ۱ مدنی وز " قوم خویش دید بسی رنج وابتلا» هم عافست به کام دل خو بششان یدید در آب غر فه کشته به این شده سر | نه ۲ بر خلیل آتش سوزان بهشت کشت بهر ذبیح ۵ ز. اهشت: آمد. آن::۱۵9؟ وس ده بطن ماهی ک مسیادد مدتی شد مستجابت دعوت و شد * حاجچتش روا دوسف به جاه و رندان ۳ خواربی ان مسر مت سس هت مس 1 مسلل؛ كِ از دولت 4 ۳ مل: سود از . 2 امید جرمی دداز ۲۳ هت حا وحجب: ان دست را ندارد ۴ جر محاأ.ت: از آ نك هت ی : بیش تو احتبا نت از بآ جا. چب . در سایر نسح : از ) لا ات اصل: و از ( ۹ ۳ 1 حا؛ بت نی . : ز سس خلیل #س <<ور ات 1 محأ وت سایر نسخ: نی . رز : هم 4- مجا: دعوة و هم. د: دعو ه هم (#۴) - جا وحب: بعد آذاین بیت را ندادد. پات ول ۳ موسی اکر گریخت ز فرعوند» عاقبت او را به آت یره قرو داد " با سیا ۲ او و هم ساخعت عاقت ز بر سدره متکا هم سر بریده بافتش آحر به کام حو بش هر حند رسج دید زر بسوجهل» مصطفا ۴ هر کس که رنج برد جزا باز یافت گنج ۵ هر کس که صبر گرد بلا شد برو عطا با عود کمان مبر که شود کوششت هدر زنهار ظن مدار که رنجت شود ها ۶ چشم از حعدای دار کرت درد چشم داد از پیش درد چشم مرول وراد تور نا هم عاقیت رضای و کردد فضای او + کر زانکه باشدت به #ضای دا رضا ۲ هح : قرو بر د. مل: قرو در ده ۳ ت: ناشتا. مل: ك باشنارظ :سیا) ی کت مل؛ ر: کسان مد مج » 2 مصصلقی جر ا یافت ناذو گنج. ۳ ژد حر ا دید زود گنج نت لس بود هیا . مل: 4 بختت شود دها. د: ز بختت شود دها ۷- محا: داشت ۸ مل: نو. الباب الثانی ما۰ جاء منالاثار ۲ من ذکر الفرج بعدا لاو ۲۱ وما بتوصل( بهالی) لکشف من لدلاءه باب دوم - در بیان آثار و شرح اخباری که‌مشتمل* است برذکر جماعتی که محنت و بلا کشیدند وعاقبت به‌نعمت و آسانی رسیدند: انم شوت وضو ال تفاي از تعا رصان ارت ار رسای علبه_ روابت کرد که‌او گفت": «سلو االله* - عز وجل- من فصله فانه بحب ان بسال و افصل العبادة انتظار ! لفر ج من‌الثه. تعالی.» الر جمه": حساجت از حضرت دای خسواهید " و نیاز بسر بی‌نیاز او عرضه"۱ کنید و ملتمس کرم از فضل او باشید"" که او خو استه ناخو استه ی رت سس ه. سس سس سس بت سس سس سس وت تست مس خو ‏ خصست تسس سس ۱- مج: فیما ۲- ددمتن‌عر بی :فی الا ثار ۳م,جاء حب: البلاء ۴ جاء جب: یتصل ۵ - تم حا جب: کشف الباا ۶ مل: ددبیان آیات و اخباد مشتمل ۸-۷: که فرمود که ۸ مل؛ جب: سئلوا. حا: اسئلو | ۵- ت: تر جمه اینست. م. حا: ترجمه آنست که ۰ ۵ حاأ جب: از خدای حصاحت خواهید ۱ مجأ: عرضش متا و خی وملتمس از فصل او باشید. مل, د: والتماس از کرم دفضل او کنید. سس سس وت باب دوم )ین سس سای رت 9 ۵ ۵ دهدا» حواسته رد نکند» خواهش‌خواهند کان دوست دارد و نیاز درماندکان را حربدار باشد. وفاضلترین عبادات انتظار فر ح؟ است و امد دفع حر جح از " دستگیری فضل پابدارش۴ و دشتکاری * لطف بی‌پابانش* انسه ولی التوفیق" و باجابة اسولة المحتاجین حقیق العر بیة۸: غیر رب الوری ولاتسأل اترم * مساترید من احد واسأل الّه غیسر مختیر الترجمه " حلق ار حاجت ت و کم شنوند از دا واه حاحتت که ححدا| دوست دارد 3 سوال کند ده نا ان ان نع فاال: کشا ۴ از امیر المو منین علی بن ابی‌طالب ص رضی الله 1۳۹ هم دردن معنی مرویست مسرفوعاً الی‌النبی - صلی‌الله علیه و ]له دسلم ۱۲ - انه قال: افضل اعمال امتی انتظار فرج) ۳۰ تعالی. و بعضی ازعلما گفتند۴" که حدای - عز وجل سم دمده را ده بلائی ممتلا کرداند ۳ آزکه ۵ او را دوست دارد ۳ ۷ شد ‌ جاء چبت : حو استه و ناخو استه ده ۰ او ره ار عبارت را ندارد ۲- مل: آنست که انتظاد فرحی بکشد ۳ محا: او ۵ , رد دستکادی ۴ب : نامد‌ارش ۶ مل و ر افزوده: داشته باشد ۷ ۵ اتضا ز رت تا اینحا دادد. مل د: عبارت عربی دا نداد ۸- از (ت). مج: شس 4- مج: لاتطلب و در حاشیه: لاترم ۰۰ از (ت). مج: سرجمه مل: فقطعه 0-۱: صلوات‌الله علیه. چا حب: علیها لسلام- مل: هم درین معنی مرویست از حضرت رسول - صلی‌الله علیه و ] له وسلم. د... عن‌حضرت‌النبی - صلی‌الله علیده | له وسلم قال ... ۲ مج ت: علیها لسلام ۴ هل :هراجا * حب ۶ الفر ح منا له ۴ مل, جاجب: گفتها ند ۵- جاء حب: تاآنکه. وا ایکا اس (3۴) سس مه حا: ابیات عر دی وفادسی را ندارد. مل: ابیات عر بی‌ر | ندارد. ۵۲ فرج بعدازشدت تضر ع او بشنود 2 اتکازت۱ او بسیند. وقال رسول‌الله - صلی‌الله علبه و آ له وسلم - لعبد الله " بن عباس - رضی‌الله عنه - الااعلمك یکلمات تنتفع۳۲بهن؟ قال: بلی با رسود‌الله. قال احفظانله بحفظك۴. احفظالله تجده ۵ امامت تعرف الی«الله فیالر خاء بعر فات فی| لشدة اذاساً لت فسال۲ا 4 واذا استعنت فاستعن بالله, جفالقلم بما هو کائن. فلو جهدالعباه ان ینفعوكٌ بمالم یکتبه! لله - عزو جل- لات۸ لم یقدرو اه علیه, فان۱۰ استطعت ان تعمل یله ۱۱- عز و جل- با لصدق والیقین"۱ فافعل‌و ان۱۳ لم تستطع۱۴ فاصیر, فان فیا لصبر علی‌ما تکره۱۵ خبر آ کثیر ا, و اعلم ان النصر مع الصبر» و انا لفرج مع‌السکرب , وان مع العسریسرآ زبدة خلایقومنبع حقایق محمد ۳ رسول‌الله - صلی‌الله علبه و آله وسلم حیر ۱۲ امت و در حکمت عبد | لله بن‌عباس +۱ رضی‌الله عنه- راسنین کَفت: ا لامك بکلمات؟۱ تنتفع۲۰ بهن:ای۲۱ بیاموزانم تسر | کلماتی که ترا در نعمت نافع و در بلات دافع بود؟ گفت:بلی‌بار سول الله. گفت۲۲:( احنظ الله بحفظك ): خحدای رانگاه دار تا دای ترا نگاه دارد. نگاه دارندةٌ زمین و آسمان در نکّه داشت بنده‌ای از بند ان نگنجد» معنی آن باشد؟۲ که به‌انقیاد و امتثال او امرونواهی او ر | محافظت کن ودرنگاه‌داشت جات دوستان و بندکان اومبا لغت نمای؟۲ عمعکت سند. سیم ات بت بت تج رت سره ی ماد مد بت ام کا نف محا: اسمت‌کازت و ی مت ۳ مل: بعیدا له ی ۳۳۳ جا:ینتفع ۴ مج: تحذخلك ۵ -م: بحجده وه حا: ندارد ۷ - مج یل ۸- محا: انك ۵- محا: تقدروا ۰ حجاء, حت: واذا ۱- مل؛ ر: یعمل‌الله تعالی عزفحل. م, چا: تعامل‌الله. جب: یعامل ۲- مل: وآلعین. ۳- <ا: فان ۴- مجاء مل. د.جب: یستطع ۴-۱۵ جا. جب: یکره ۶ مل: ژیده و خلاصه و منبع خلایق یعنی حضرت محمد. د: زیده خلاص دمنبع حقایق. جا, جب. زبد؛ خلایق دمنبم حدایق دحقایق ۷ از ت وحاء سایر نسخ: حیر ۸- مل: عبدالله بن مسعود - مج ؛ مجا: کلمات ۰ - مهجا: ینتفع» مل: تنفع . : منتقع ۱ حاأ چت : اعنی ۲ محك مل: ندادد ۳ ت: معنی آنکه ۴ جاأ. حب: مبالثه کن. پاب‌دوم ۱ «ِّ‌ ۵۷ به نظر عنایت و عاحذفت اوملحو ظ کردی". ودرلن معنی‌می گو بم : العر بية ۳. حافظ علی‌اللّه فی او امره بحفظك الله من لیات الله بحميك کیف تنحفظه بحفظك لاه حفظ طاعات*۵ التر جمه*: جانب حق نگاه دار به‌صدق تا ترا از بلا نسکه دارد پا" جو از معصیت کشیده کنی او به دست بسلات نسیارد احفظالله تجده امامك* خحدای رانگاه دارتا در پیش خحویش‌یابی» نکاه داشت خدا همانست که نهر بر رفت و در محافظت عبودیت به‌تحر بر یو ست.. اما گفته‌اند که در بیش خحوبش ی ۱ پمسشی نه ازراه حهت است۲ (و درین معنی می گویم):۱۱ مپندار حسق را تو اندر جهت جهت آفرین در جهت کسی بود؟ نه در۱۲شی بود کرچه ""خو انیش شی سدبمی که او مبد ع شی بود معنی آن بود که‌جون‌پس امراو روی ۴"هر کجا روی به رحمت و عصمت درپیش" تو بودکه (آمنما قولوا فذم‌وجه| لده* )۰ بیشی وپیشی ۱ مل» د: ندادد ۲۳ مل: خود دا ملحوظ گردانی ات هی کوا یی ۴ ازمجاوت. مج: شعر ۵- مل.ر.حاء حب:ابیات عر بی داندارد ۶ مل: قطعه ۷- مج: تا ۸- ت: انث. مل:اباتك 4- مل:اما | نجه گفته | ند که خدای عزوحل دا درییش خود یابی. د: اما آ نچه گفته| ند که خدا داددخویش بیش یابی . 0 اماکد کت که در بیش ‌خو یش‌یابی ۰ - بت ومحاافز وده‌است : تمالی الله عنه ۱ 2: شعی. مل: قطیه ۲- ت: نه حون ۳- مل: آنحه ۴- مل. د: یعنی | و اطاعت امر او کنی ات هل دش مر س و رت.: (#) - البفرء. ۱۰۵ ۵۸ فرج بعد ازشدت بر حفیفقت او راست. به‌قدمت بر ! همه پسس است و به‌رحمت از همه بیش: سفت زر حمتی غضبی " . در مو قف طاعت باز دس ما لت ۳ پیشش 9 و درمقام مجاهدت؟ کم مباش تا بیشش" یابی. ودرین معنی می گویم:" العر بیقه سل‌الله و احفظه فی امسره تنل ماترید و تدرلك مرامك اذا صرت معتدبا حکمة و صیرت عقاك فبه امامك و نحومراضیه وجهت قلبك تجده بحیث مشیت امامك التر جمة: هر که او را غنا نه افضل خحداست به حقیقت ز عقل درویش است کم ز هیچند جمله مظرقان ۱ لطف ایزد ز هستها"۲ بیش است جون رضای دا نسکه داری رخ به هرجا که آوری پیش است تعرف السی‌الله فسی‌الر خا۱۳ بعرفك فی‌الشدة۱۳» خحدای را در سرا پشناس تا خدا ترا در ضرا بشناسد » آن نیست ۲ که شناختن خحدای ترا برشنانعتن تسو خحدا را مو قوفست. تعالی‌الله عنه که هرچه از ازل ۲ تا ابد خواهد بود و هست و آنچه بخواهد!۱ بود اگر نبودی چون بودی"؟ سس وحم با سوم ات و بت مد سا سس ما و مت وت سوت و ام یز ۲- د:دحمت ععبی . مل: حمتی دغضمی 0 مه ست. ك: بأیست ۳۹ مل ق ۳ ی بت : تأبیشش نیئکی مج ؛ ب : مل : محاهده ۳۳ مل: بیش مانی . زر : بیشی و ات مل : گفته ام ۸- مج : شعر ساسا : الفار سیة. مل : قطیه ۰ ۱ محا: . مل: 2 ۱ محا: محلوفقات ۲ مل: ددا نها ۳ مل: د: فی‌الر حاء لعرفك جاء جب : تر حمه ایشست که «عر فت حوی با خدا دررخا تا خدای درشدت باتو معر قت 2و ید نت مل : معنی آن وت ۳ مج ؛ محا: اول ۲ سس بت حاء جب: نجو اهد . مل : خواهد ۸ ت: بودنی . مج ؛ محا: بو دی باب‌دوم ۵۹٩‏ علم شامل او به کیفیت و کمیت آن محیط است ودرعام او زیادت و نقصان! و کم و بیش تصو را نتو ان کرده اما معنی آنست که جون دو کس بایکدیگر معرفت جویند» معروف" ازهم" دریغ ندار ندو نکه داشت دوستان ومتعلقان و پیوستگان یکدیگر کنند و به‌نفایس و ظرایف* و تحف و لطایف دلداری بکدیگر به‌جای آرند و در نعمت با هم مساهمت و مشار کت" نمایند تا در بلیت از یکدیگر معاونت بینند". معرفت جستن تو باخدا در سرا آنست که شکر نعمت حیق بکزاری* و با بندگان و آفریدگان و دوستان او حسن معاشرت و مواسا * به جای آری» و نعمتی که حدای - تعالی - ترا بدان مخصوص وممتاز کردانیده است در مبر ات و خبرات وصدقات"۲ مصروف ۱ در حالت مسرت و شادمانی» احلاص در دعا و تهجد در .عیادت به‌جای آری تا در حالت شدت. خحدای - تعالی - حافظ ۲۲ و ناصر و پار و شعر ۱۴ تعرف الی اللّه فسی نعمة تنل منه۱۵ معروفه فی‌البلا ولاتنهرن ۲ بسلا سائشلا اذا انت لم ترض منهبلا۱۲ و ب-الحسنلاتفتخر معجباً و کن‌دا کر آحالةفی‌البلاه ۱- مل» ر: زیاده و کم و نقصان. جاء جچت: زیاده و نقصان ۲- مل: فصو د بو ۳ جاء 9 معر‌وقیت ۴ مل » و :. حبر ی از بکدیگر ۵- محا ت:طراف ر: مسامحت. مجا: مشار کت ومساهمت ۷- مل: جو اهند سس تا حا چبت : یگذادی 4- حا؛ چبت: مو اسات ۰ - محأ ت افز وده است : و مروات. حأ چجب: ومر‌ادات ۵ ۳۹ (0- معرودف کر ۲ مل: حافظ شادمانی ۳ ت: گردد ۴ ت: العر بية ۵- مج: فید ۶ ت: هون ۷- ت: البلا ۸- 2: ألبلی. وی تست توت روص سر سس سس وت خی مس سا تر حمه: به وقت نعمت با حق نو آشنائی جوی که تا نباشی ازو وقت ۲ رنج بیگانه به مال و نعمت غره مشو که زود کنند؟ نگون» چو پر شود از روز کار پیمانه ۴ سه روز محنت دحلی تمام کی به وفت نعمست ا کنو 8 شود دازه ۲ (اذا سألت فساأل‌انته۲): چون سوال حواهی کرد از خدا کن که هیچ سائلی از در گاه اوخایب؟ باز نگردد وهیج ملتمس از حضرت اوبی‌نصیب نماند. و (اذ) استعنت فاستعن بالله"۱): وجون یاری خواهی ازخدا خحواه که هر که نصرت ازو و است منصور گشت و هر که مستنصر ارو نبود معهور شود ۱۱ بی‌عون او فر عون را فروعون نماند و بی نصرت او رخت نذصر ِ ۱۳ را بخت ونصر "؟" نبود؟". (ودراین معنی می کویم؟*): شعر ۱ فان کنت لابد مستنصرأً من الله با لصدی فاستنصر ۱- مجا: الترجمه. مل: فکمه ۲ مل» ر: در وفت ۳- مج مل: کند ۴- ملل: نگون حجو بر توشود روز گاد «یمانه ها بت : کاسته #۵ مل ور: ابیات عربی را ندادد. حاو حت: اشماد عربی وفارسی دا ندارد شنت هچ » محا: الا لله. حأ چت : فاسئل‌الله اس کردن سب مل : خایب وخاسر ِ- حا چب افز وده: معفی ان بود که 7 حاء سجت : سن نت محا؛ مل» ر : بختا لص ۳ مل د: نصرات ۱ نمود. اساس: ونصرت او بخت‌نصر رابخت دنصر نمود ۵- مج: عبادت میان پرانتز داندارد 8 2 العر بية. باب دوم 7۱ و لانسالن معطیاً غیره وسله تفز ۱ غیر مستنکر التر حمة": از حدا جوی نصرت و باری تا شوی بر مراد دل منصور ور بود حاجتی هم ازوی خواه تا به ادراك آن شوی مسرور ( جف القلم بما هو کائن ۲): قلم حشك شد بر آنچه ۴ بودنی است بعنی آنچه در ازل تقربر* رفت از اعمار و ارزاق و آجال و احلاق وفقر و غنا و راحت وعدا تغییر و تبدیل و نمل و تحوبل از آن ممکن نست» ودرلن معنی می‌گویم: شعر ۲ کن ر اضياً فیما قضی ر بنا بعر وك منه راحة او الم لم یکن الامرعلی ماترید قد کتب الله و جف‌القلم التر جمة": ز سرنوشت خلایق قلم چو حشك" شدست از آنچه پیش برفت و از آنچه پس ماندست اگر به سر بروی چون قلم» نیفزائی بر آنکه ابزد در * لو ح بر" قلم راندست ([ فلسو جهد العباد ۱۱ آن ینفعولهٌ بما لسم یکتبه‌الله - عسزوجل - لم یقدر وا علیه۱): اکرجملهٌ عباد و اصناف خلایق هرجد وجهد"" که درحمز اس 2 زهد: ۲- مل: فطءه ۳ حا و چب افز وده است: معنی آن بود که 0 جا؛ حب: بدا نجه ۵- محا؛ مل: تقدس #ات: آألعر بية ۷- مل: دطعه ۸- مل: حه حشك و حه تشد تت: سس ان تا از بت محا:الناس ۳ جادجب افز وده: معنی آن رود که و هت جاء جب: <هدی . 2 فر ج مار شوت امکان کنجد به حای آرند و به‌اجتما ع ۳ یکدیکر 1 مطابق شو رد و به‌اتفای" باهم موافق" گردند و خواهند که مانع خیری * شو ند که درعلم خدا برتو مفر ر 2 ات۲ 3 دافه شری شو رد که در ار ل به حهت دو مقدر * است؛ ‌ نو انند و در این معنی می گو یم : شعر *۲ اذا کتب اللنه خیرا لنا و یدفعه الخلقلا ۲۲ یدفع ولسو ان ۳ اراد نا و کلهم النقع ایسنفح الثر جمه"۲: حدای - عزوجل - کر به‌ما نکوبی‌خو است سجه باك باشد اکر جمله خحلق بد خو اهند؟ و ۳ جنانکه ۳ بدی خحواست حمله عالم ای اه اقا شا ند ۲ دنست: کو ناهد همه به قیضه تقدیسر اسرد اسیر ار 4 غلام ضعیف و ۴ شا هند (فان استطعت ان تعمل !۱۵ - عزو جل - با لصدق والبقین فافعل۱۶):اگرمیتوانی که معبود بسزا و پادشاه روز جز!۱۲ را عبادتی کنی که به‌صدق محلی و از 0 حا؛ جبت: با هم ۲ حاء جبت: 2 ۳ رت و محا: مر افق ۴ م. مل. د»جاء حب: حیزی ۵- ملد : معدد ۵ فسنت ۷ ت: گردند ۷ از ت و چا. سار نسخ: اول یل د. حب: مقرد. جا: محرد سس ت: هی دید ۱- مجا: لم ۲- مل: قطعه ۳ مل؛ د: حنانحه ۴ مج: دسانید ۵ م. حا: تعامل! لله . سب بعامل . مل : سمل 68 حا چب از وده: در مه 1 نست که ۷- مل: بسزای بادشاه روز حزا. باب دوم 49 کذب معری باشد ۱ و به‌بندگی اقدام نمایی که به‌یقین از" شك و شبهت " حالی باشد و پرستشی آری که منبی۴ از احعلاص* و وفاق ومبنی* برتجرید از ربا ونفاق تمام شود فیا لها۷ من نعمة سنیة و عطیذهنینة وان لم تستطع؛ فان فی) لصبر علی‌ما تکره‌خیر آ کثیر آ واعلم‌ان النصرمع| لصبر و آنالفرج معالکرب وان مع المسر پسر آ٩‏ . و اکر این توفیق رفیق نمی‌گردد و این نو ع طاعت را استطاعت میسر نمی‌شود» صبوری رادرشداید پیرایه ساز "" وشکیبایی رادرنامرادی سرمایه کندان ؟ که صابر به‌همه ۲ حال برمراد قادر کردد و صبور به نتصرت ایزدی منصور شود ۱۳. و هر کیه در نامرادی شکیبایی کند عاقبت بر مراد بادشاهی یاید۱۳؛ که شادی در پی‌غمست و داد براثر ۲ ستم و نشاط برعقب اندوه ومحبوب برساقهة؟" مکروه و فر جح پس‌ر و۱۲ حرح و سر ردیف عسر و آسا ۳ دشو آری*۱ و شادما نی‌تابع عمخو اری. ودربن معنی‌میکو یم : شعر 0 معر | دو د. مل: میر [. د : مبری محا؛ ت؛: بیعین حالی و از. حا؛ جب: بیقین عالی و از ند حا, جچب: شبهت و شك. مل: شهه ۳ محا؛ مل: میغی ات سه: احلاگ. مل : حلاص بت محا: مذیی . مل: مبتنی. حاه حب: محتوی ۷ جاء حب: فمالها. مل: دمامن. د: ومالنا ات وسقط ع حاء چب افزوده: تمه ات وه ۱9 هل ۶ شا راد ۱ ۵ جاء حب: کن. مل د: گر داند ۷۲ حجأ چبب: در همه هل گر دد ۴- م: کند ۵ - حجا. جبت: در بر آبر ۶ مجا: سایه. ر: سیافت سا اف 29 ۸- ت: حا: مرید. ۰۴ جب: مرید ۹ ت: دشخو ادی. تسسس حصحت ال رتست سس ی وی ون نو رس #۴« فرج بعد از شدت فاو اهملک هم فانتظر فرجاً ونق سبه ائه لا بدان ۱ الر حمة؟: صبور باش که در کارها صبوری بسه به صبر» هرچه شود بسته» زود بگشاید عم ارچه دير بماند به عاقیت برود نشاط اکرجه برفتست زود باز آند حجو حال عالم» کردان و منقلب ۲ باشد نه آن ۴ بماند دير و نه اين* بسی باید به جهد و جد نبود نه غم و نه اسانی ۲ همان به است که عاقل ز کوشش آساید!۲ مجو نشاط که رنجیش بر ۳1 داشد ز‌ عم مترس که شادیش زود بزداید و ءعن انس بن مالك - رضی‌الله عنه - عن‌النبی - صلی‌الله علیه وسلم - انه قال: (انالمعو نقه من‌الله وان الصبریاتی علی‌قدرشدةا لبلاء )» معنی استت که عود و نصرت و تأدید و قوت * درهمه احوال ازباری- جلت قدر ته - باشد» و صبر و شکیباثی بر اندازه شدت و محنت و کرت" 9 بلیت"۱ دهد هرشخص ی را. وقال النبی- صلی‌الله علیه وسلم"" - : ( و من ستر مسلماً سترها لله سا ت: سری تن مل : وقطمه. ت: الفادسية ۳ مل : گردون منقلب 9 ۵ مل:آن و مل: به جد و جهد شود دوز غم به آسانی. رد : یه حجد وحجهد ثبو د و یه عم به‌آسانی ۷ مل : ز دفششی ایة: ز . به کوشش آید #4 مل : الملعو نة مج ر : ورورت ی مل»؛ ر: گردد و طبیعت» مل: طیب ۲- ت. مج م: شخص ۳ مجا: صلی‌الله علیه و علی آله وسلم. ت: علیها لسلام. باب دوم ۶۵ فی‌الد نیا و الاآخره و من فك عن مکروب! فك‌الله عنه کر بة من کرب یوم لقيامة, و من‌کان فی‌حاجة اخیه کان‌الله فی‌حاجته). معنی آنست که هر که از معایب و مثالب" برادر مسامان اغماض نماید واز کشف فضایح مسلمانان اعراض کند و ذیل ستر برعورت" باران مسدول" کرداندث حدای - عزوجل - او را از فضیحت روزفیامت سلامت کرامت کند و به‌عطای عفو » معرت ومعاصی" او را مستور دارد؛ و دردنیاش در پردة عصمت خود از رسوایی فضایح و و بینوایی قبایح به ستر جمیل خحویش مشمول گرداند. وهر که بردلداری دردمندان ودلجویی مستمندان اقدام نماید وغمی از دل اندوهکنی بردارد و اندوهی از سنهة محنت زده‌ای بر کیرد فردای قیامت در مجازات ۱ و مکافات آن؛» باری - تعالی۱- سخت‌ترین‌اندوهی ازاندوههای‌قیامت""بروی به‌شادی بدل گرداند. ( وهر که در معاونت"۲ و نصرت برادر مسلمان‌باشد و وسعی کند که حاجتی ازحاجات۱ موّمنی بهاسعاف مقرون گردانده") ابزد - تعالی - حوائج او مقضی گرداند ومرادات" او مبذول دارد وعون و نصرتو تأبید و عاطفت‌خود رادرحو ادث وملمات؟ ووفایع ومهمات حافظ و ۰0-۱ جا چبت افز وده: کر بة ۳ محا: مایت نِ ومعاتت و مشالت ۳ حاء حب: عورات ۴ تم د: میذول ۵-مل: کند ۶ مجاء جب: معره معاصی. جا: معرت معاصی. م دمل و د : کلمهٌ معره ندادد ۷ ت: اندهگنی. ۰۴ حب: اندوهگین. حا: اندوهگینی ۸ مل, جا. جب: بزداید ۴-۹ جاء حب: بردادد ۰ - مل؛ ره محاذات ۱- مل: حلت قدزته ۲ ت: روز قیاعت ۳ مل: معونت ۴ مل, د: حوائج ۵ ت. ( : عبادت میان دو برانتز دا ندارد ۶ مل افزوده؛ بفصل و کرم حود ۷ جا؛ حبت: منقضفی ۸ ۵: جاء حت: مراد ۵ حاأ؛ حب: ملامسات. مل: بلیات. و2 فرج بعد اذ شدت تصیر و کارساز و دستگیر او گرداند. و دردن معتی می کو دم : شعر استراخساك ولاتسفضح معایبه ۱ تکن جزاء لذا فی‌الحشر مستورا وفرح‌الکرب عن ذی"محنه و تش بتعمة‌الله فی الایام مسرو را وانصر حبيك اد تعروه " حادنهة علی المر اد تفز فی‌العز متصو ر | التر جمةه؟ : هر که چون صبح پرده در باشد عیش او یره همجو شام شود وانکه‌اوعیب‌یوش‌جون شامشت روز او ما حی ظلام شوه ۵ و انکه عم از دل کسی بزدود بسه مکافات شاد کام شود وانکه در عون عاجزان باشد کارش از عون حق تمام شود و هم درین معنی که معرر و محرر * کشت ۰۲ ابوهریره - رضی‌الله عنه - روایت می کند که سید * - صلی‌الله علیه وسلم - فرمود: ( من ستر اخاها لمسلم ستره‌الله یومالقيامة و من نفس عن اخیه‌کر بة من کرب‌الد نیأ؛ نفس‌الله - تعالی - عنه کر بة من کرب یوم لقيامة و الله تعا لی‌فی‌عون العبد ماکان لعبد فی‌عون اخیه) ۰ و چون در * الفاظ و معانی این حدیت را با حدیثی کسه ماقبل آن محرر و مقرر "۱ کشت ۱ مساوات حاصل است [و] تکرار ۱۲ اين معانی ومثنی کردانیدن شرح و بیان آن وجهی ندارد احتصار کرده شد. 20+ این 4 ۳۳ ت:عن‌الذی نت مجا: پعر وه ۹ مجاء ت: الفادسیه. ت افزوده است: ایضاً فی‌هذاالمعنی. مل: قطعه ۵- مل ود؛ این دمت را ندارد ۳ فك محر د ومعرد ۳ مج و محا افز وده: می گوید ۸- ملل: د: حصرت دسول 4- محا : درر ۰۰ محجا : مفرر و محر د . مل فعط (محرد) ۱ 2: گشتست.: کشته‌است ۲ ت: مکر ازین باب دوم ۷ وعنه - علیه| لسلامب انه قال:«( لاحول و لا قوع)لابالله ) دواء من تسعة و تسعین داء ایسرها الهم ». معنی آنست که گفت لاحول ولاقوة الا باللّه داروی نود ونه در دست که آساد‌ترین آن اندوه باشد!"» پس اندوه تباید داشت و اگرهمی روی نماید هم بدین دوا فرمود". الحکا بة - و ازسید ثقلین وسر ورخافقین "محمدرسول‌اللّه- صلی‌الله علیه و آله وسام - چنین حکایت ۴ کرده‌اند که او فرمود از نوادر اخبار بنی اسر اثیل وعجایب حوادث امم سالفهه که به‌الهام ربانی ووحی آسمانی بر آن مطلع بسود چنین تقریر * فرمود که سه شخص از بنی‌اسرائیل در طریقی" با یکدیگر رفیق بودند. و به‌مرافقت * و موافقت بکدیگر مستظهر و مفتخر » و راهی سخت و مقصدی دور فرا پیش گرفته بودند و به مسامرت؟ و مکالمت بکدیکر اعبای"۱ مشاق"۱ سفر را تخفیفی‌می نمودند و حصول مرادات و مقاصد!" را به لعل و عسی تسویف ۲ می‌فرموود. ۲۴ و فایده ( الرفیق ثم‌الطریق ) را تحقیق ۱ می‌گردانیدند که ناگاه ابری ون روز عساشقان سیاه و بادی چون دم مفلسان سرد بر حعاست ۰۲ ۱- جا: دادویی بوددردست کهآسانتر ازاندوهست. جب: دارویی نبود... مل: 45.۰.۰ بدترین اواندوه باشد. د: که‌بدتر ین آن اندوه باشدم: که‌بدترین آن اندو- هست (ات: انده ) ۲ ۶: مداوا میتوان فرمود. ت: دوایی هم فرمود. حا: فرموده‌اند. حب: دوای آن هم فرمود. د: هم دوا باید فر مود ۳ جا. حت: الخافتین. ۶, مل, د افزوده: ونورحدقین ۴-, چاء چب: دوایت ۵- ت۰ مش: سابقه ۶ مل, ر: این کلمه داندارد ۷ مش: طریق ۸ م, جاء حب: وبه‌مر اقبت مر افعت 4- مل: مصاهرت. د: مساهرت ۰ ۵ جاء حت: اعناق. مل» د : ندادد. مش: اعنای ۱ مل» د: میثاق ۲ ت: مقصد ۳ تم مش :تسویفی .جا؛جب: تشویفی ۴ ت»مل جاء چب : می‌فر مو د ند ۵ »مش »جح جب: محفق ۶ جب: حواست ۳۸ فر ج بعداز شدت سحاب ۱ چون دست کریمان» عالم را مستغرق احسان خحودگردانید" اما بر آن مسافران چون سین لگیمان تنکگ و تاريك کشت پناه با؟ غاری دادند؟ ( تا ازغارت باد) * که دستاربایی می کرد ایشان را حمایت کند* و التجا به کهفی کردند۲ تا از ورطه (پای لغز ان)۸ و وحل؟ کقش دزدان ۲ دستگیر ابشان شود و نمی‌دانستند که به‌سيك پابی"۱ از قضا نتوان۱۲ گربخت ۱۳ و به کر ان دستی ۱۳ با قدر در نتوان آویخت و بناه حز به‌در گاه دا مصحف پناه باشد*. و مرد زيرك اکر از قضا گر بزد" و ریز" جوید خود را باشکو نه ۳ ححو استه باشد ۱ لامر د لمّضاء الله و لامفر ۲۰من قدره" )۰ هنوزدر آن غار ننشسته بودند که قیامت برحعاست"" وهنوزازحر کت ساکن نشده بودند و از باران ایمن ۲۲ نگشته که کوه ثابت قدم که از ۲۳ اوتاد راسخات و رواسی شامخات بود ازز لو له جون دل حائنان ۲۴ در اضطر اب آمد واشان۲۵ م از از تبر باران محترز بودند» بارانی بود که کوه" از بار آن۲۲ چون دریا مواج ی هش هه تا واشان حون غربق ده سهرنه محتا ح شد ند» ۱ اشان ب‌عصمت ۱- مج مل: ندادد .۷ م:گردانیدند ۰ ۳-مل, ده چاه چپ: به ۴ مل, د. جاء جبت: بردند ۵ محا: ندادد. مل: ازغات باد #۶ محجا: می کرد تم دا ود من خر دید ۸- مل: بای - مل: دخل. مش: ندارد ۰ مل: دوزان ۱- مل: تك‌بای ۲ جاء جب: نمی‌تو ان ۳ 2 حست ۴ جاء حب: گر ازدستی ۵-از مجا. سایر نسخ: بر تاه :هل 4 افص : حز بهدر گاه خدا نیاشد. ۷ ت وم: ندارد .. . ۱۸ مل:گزیی . . عم مل, ده چا؛ چب: باژگونه من تا ۱ جب: ودره ۰-۲ <ب: بر‌خواست ۲ مج مل: خسشك ۳ ت ندارد ۴ مل.» د: خاشان ۲۵- (: بادان ۶۵ ت: بادان که کوه. مل: ندارد ۷ ت: ندادد. م: باران. جاء حب: از آن باران هه ماه و در بای مو ج زن شد --۲: فی. ایزدی محصن بودندا» چون از ظل واسع حفظ حق به‌ظل زناء جبل" التجا کردند حون هرك به‌صفت زناءالجبل" ازراه فعل موصوف گشتند آن زنا صورت؟ زنی‌نمود؟ [به‌مرد]محصن" که زنابروی محمق‌شود[و ]مستحق‌رجم گردد. لا جرم کوه ۲ از آن‌بی‌ادبی دراضطر اب آمدبه‌دستز لز له برجم ایشان برحاست. از آن سنگها یکی بردرغار؟ نشست و مخر ح غار برایشان بسته شد و در یی کهاده کت ۳ : عجب حالتی۱۱ بود؛ کره را تب لرزه کر فته بود وایشان از مرك می‌ترسیدند. چون خود را به‌چشم"! در گور "۲ بدیدند از مر کشان باد آمد۱۴ خرسنگی در راه افتاد ۱۵ که پای از زیر * آن بیرون نهادن در وسع ابشان نود جر سر وسنگکت"۱ هیچ جاره‌ای بدا نستیه ۳ (واز گر ان سنکی آن کوه در اضطراب سبك سنکك کشتند» جزبه‌فضل حق دست آویزی و جز رحمت ایزدی جايی کربزی نداشتند )۲۹ گفتند : ارف ۳۵ ات اشتت 4٩:‏ جچز اعلاص در دعا؟۲ موحب حلاص ۲۲ شود و جز صدی یت و خعلوص طویت۲۴ ازین ورطه نر هاند. فقالوا: (یسال‌انثه ۲۵ - عزو جل- نت .1 مش : محصن . مل: محض اد نیو دند - ر: محض ند دو د ند 4 محا: ربا حیل. مل» ۳ ربا خیل. ۳ حبل ر با 9 ۴ 9 زناء الحیل مل: دیاءالحیل. د: زباالحیل ۴ مش:اززنای صورت ۵ وحایی: زنی بمرد سایر نسخ:ذنا نمود ث مج: که محصن .مش :محض .ت ومل:این عبادت راند‌ادد. ۸-۷ ندارد 0-۸: ژاله ت:غادی هر تن ۱- مل:محنتی ۲- ت» ملع جاوجب: بچشم‌خود ۳ مجا: از و( ۴ م و مش: ندادد ۵- مل: افتاده بود. جا: افتاده ۶۵ ت. مل: بر ۸-۷ سرسنگک زدن ۸- مل» ع: نداشتند ت وم: عبارت میان دو برانتزرا ندارد ۰ ت. مل» مش: ندادد ۱ ت: این‌آن ۲۳ ۰ مش؛ جا و<ب: ودعا. ت: در این وفقت ۳ 2 اخلاص ۴ مل: خلاص نیت دخلوص عفیدت و صدف طویت ۲۵- محا: تعالو الساألالله. ت: تعالوفلیسآلالله. ۷۰ فرج بعد ازشدت ۳[ ه تسد بت ۳[ کل رجل منابافضل عمله"). جمله بیایید تاهريك خحدای را به‌تضر ع واستکانت و حضوع و خشو ع" بخوانیم و فاضلترین طاعتی؟ و باخلاص‌ترین" عملی راکه درمدت عمر بر آن اقدام* نموده‌ایم ذریعت؟ اسعاف حاجت ووسیلت" استجابت خود سازیم.پس یکی گفت از یشان*: خداوندا! تومی‌دانی که مرا " دخترعمی" بوددرغابت صاحت وملاحت و نهایت ۱ لطافت‌و ظرافت""ومدتها عاشق جمال وشیفتةً حسن و کمال"" او بودم و سالها"" در طلب اوبه لطایف حیل۴ ومکارم* عمل ریاضتها می کشیدم و مجاهدتها می‌نمودم* تا بعد از آنکه مال بسیار بر آن صرف کردم و روزگار درا" درآن مشقت" بودم روزی بر*" مراد ود قادر گشتم و او را تنها در موضعی بی‌زحمت اغیار ۲ وصل د دار و زاره خحالی کل ۳ خحار و گنج بی مارست هر کر ا دست داد آن ۲۳ دولت به نشاط و۲۴ طرب سزاوارست ۷ ند محا: حمله. مل ؛ در :ماعمله ۲ مجا: خشو ع دحطُو ع تت مل : عملی دا که .م» مش: عمل که ۴ جا؛ جب: با اخلاص ترین ۵- مل: فیام #۶ م. مش» جاء حب: دریمه. مل, د: ودیت ۷- مل۰ ۰۴ مش, ده حاء جت: وسیله ۸- مل: پس یکی از ایشان گفت 4 مج: عم دختریک. مجا: عم مرا دختری ۰ - مل: دنهایت ملاحت ۱- مجأ. مش: طراوت ۲ مش : خطوط خال ۳ ت: مدتها. جاء حب: باد ها ۴- مش: بلطایف | لحیل ۰۶-۵ مش : دملازمت ۶ ت: می‌نمود ۷ ت: حیر ان ۸ 27 ندادد ۰۵ مش: تایر ۰ مجا‌مل» مش ر: یافتم ۱- محأ: شعر . مل : قطعه. سحه اساس : ند‌ارد. از (رت) نو شمه مد ۷۲۳ ت: تار يك م2 ادرم ۴ نسخهٌ اصلی و او ندادد. باب دوم ۷۱ خحو استم که از آن‌گنج روان بهره‌ای بر گیرم واز آن چشمةٌ حیوان که شکرستان لبش معدن نبات بود شربتی" نوش کنم و مرادی که در چنان حسالی " مطلوب و از چنان مجوبی مرغوب باشد حاصل گردانم: خانة بسته را در بکشایم و کیسه مختوم را حتم بیندازم. آن دنعتر گفت: «ا تق] له یا ابن عم و لاتفض۲ الخاتم ». گفت:۴ ای پسرعم * بد مهری مکن ومهر خدا بی‌مهر برمگیر ‏ چون گفت: از خحدای بترس از سر آن مراد برحاستم و پای برهو؛ی نفس نهادم ودست از آن معصیت کوتاه گردانیدم خدایا اگر می‌دانی که۲ تركك آن معصیت (خثشية منك؛ و ابتغاء لمرضاتث) بود؟ ما راازین درماندگی‌فر جو ازین ورطه مخر ح کرامت"۱ کن۱. هنوزاین سخن دردهان داشت"۱۲ که سیکی"۱۳ از آن سنکك بیفتاد و منفذی در آن سد؟" پدید آمد. دوم۱۵ گفت: خداوند علم شامل تو بدان محیط است که مادر و * رسیده و پیری قامت چون تیر ایشان را و بدری داشتم به‌حد شیخوعت کمان کُردانیده و مرشلكت عارضشان به کافور بدل کشته آبی که در <سرت جوانی از دیده می باریدند"۱ شعلةً آتش غربزی"۱ را انطفا داده و اشتعال* ات مل. مش : شمر بئی سب محا: حال. مل: حایی ۳ محا: تقص . مل» د: قنقص. حاء. حب: تنهش ۴- محا: ندارد ۵- مل: ندادد و م: و مهر‌خدای دا برمگین. مش: مهر خدای اذ من برمگیر. جاء حب: خدای 2 مهن افز‌شگمن ۷- مل: (می‌دانی که) ندارد. ۸ مل: حسمة" ۹- مش: بجهت دضای تو بود هت ۰0 م0 هص ات اررا ۵ م قه وان هد تمام‌نگفته بود ۳ مل: بادحه سنگی. ر: سنگی. مش, چاء چب : ثلنی ۴ مجاء م:سنگگ ۰۶-۵ مش» چاء چب: شخص ددم. مسل:ددمین آیشان ۶ : شیخوخة. مل: مش و نسخ جایی: شیخوخیت ‏ ۱۷-: بادیدنی ۰ ۱۸- چجا: آتشش غدیری ‏ ۱۵ ت. اشتعال. آتش(و اشتعلا لر آس‌شیباً) آبداری و طراوت شباب از ایشان باز گسرفته و از کسب باز مانده کشته"» من امتثال امر (بالوالدین‌احسانا؟) را شب و روز به عدمتارشان مشغول بودمی ودایماً از آن خابف که" بر کات و جود ایشان را زو الی باشد" (طعمة شام وچاشت‌ایشان به‌دست‌خود به‌حدمت‌ایشان بردمی *). يك شب و ظیفة شام بیگاه‌تر* مرتب شد". چون بسدان خحدمت قیام نمودم ایشان را ازجملةٌ نیام یافتم»بر بیدار کردن ایشان جر أت نیارستم نمود" مبادا که حواب بریشان" مشوش"* شود وازمن آن‌بی‌ادبی نپسندند و از جملةعقوق شمر ند و دل‌نمی‌داد که باز کردم که نباید"" که از خواب‌بیدارشو ند.تا روز ۱" آن غذای ایشان بردست" گرفته برپای ایستادم تا آنکّه" که بیدار گشتند؛ عداو ندا اکر می‌دانسی که این خحدمت خاص برای۲۴ رضای تو* کردم و راست می‌گویم ۴ اين در سته بر ما کشاده گردان. درحال ثلثی دیگر از آن سنگك بیفتاد. سوم۱۲ گفت" : من وقتی اجیری" داشتم چسون مدت اجرت منقضی کشت اجرت بد‌و رسانیدم ") کفت احرت!۲ عمل مسن ببس از ادن سس 0 وازحر کت عاحز گشته. 6 مش وحابی: ۳ ۲ ۶ مش حا, حب: که از ۳- مل؛ د: ژوال نباشد. م, جاء حب: حرمان بردمی. مش: حر بان بردم ۴ م. مش حا.حب: عبارت میان ده پر انتز دا ندارد. ۹ مش : یگاه #۶ محا: ندارد ۷-محا: نمو دن ۸-ست: که میادخوف مدیشان. ۰-۹ ۰۶ مش: منقص . جاأ.حب: منقص ۰ محجا؛جا حب: میادا ۱ مجا: بروز ۷۲ ت: کف ۳- مل: تا آنگاه که ۴ محا: ندادد. ۶ مل. مش: از بر ی ۵- محا: ترا. ت: تو خداو ند ۶ محا: این عبارت داندارد ۷ ۰۶ مش: شخص مسیوم. مل: سیمین. ت: شحص سیم جا.جب افز وده: الهی توعالم السروالخفیاتی و واقف آزسر ایر و ضصایر کاثئنات ۵ محا: مزدودی ۰ ۰۵ مش ت: می‌دسانیدم ۱ ت: ندارد تسس سر ات سس نت ات تست مس ات موی ی س- (#) - قر آن کريم» ۰۲ ۷۷ سم سم باب دوم ۷۳ است" و آنجه می‌د ادم قبول‌نکردو گفت:ربینی و ببناك بوم بوّخذ فیه‌حقالمظاوم من‌ا لظالم»۲ . گفت:میان من وتوروزی خواهدبود که حق مظلومان از ظالمان بستانند وبرفت و آن اجرت به من بگذاشت. من از آن سخن متأثر گشتم و از تو خداو ند بترسیدم و بدان" اجرت او گوسفند حریدم و رعایت؟ کردن؟ (آن‌به جای می آوردم)* تادرمدت اندلابسیار گشت و بعد از مدتی آن‌شخص باز آمد و گفت: از حدای بترس و آن حق من به من ده۲. اشارت بدان کله گوسفند کردم و گفتم:حق تواینست فراپیش گیر.آن مزدور*آن را"استهزا وافسوس دانست و گفت: ازحق من امتنا ع می‌نماشی"۱۱ » کفایت نیست که استهز| وسخریت‌نیزباآن بارمی کنی تا (ضغثالابالة ۱۲) باشدو(تکسر ۱۳ لنصال علی| لنصال۱۴) حاصل شود. گفتم: ظن بد مکن*؟ و یقین دان که تمامت آن کوسفند ملك‌تست وآن اجرت تو که دردست* من‌بودبه‌استنما واستثمار ۱۷ بدینجارسانیدم و بدوتسایم کردم»اکرمی‌دانی که این سحن‌صدقست"* ونیت من‌در*" این‌عمل حالص وعقیدت درافتنای"" این حسنه ازربا پابوده است‌ما را ازاین شدت فرجی وازاین مضیق مخرجی ارزانی دار. درحال تمامت دا فلت ۲- ت۰۰ مش: بوم بوخد فیه للم‌ظلوم من‌الظالم. ملد : یوم لفيمة ۳ ت: ویأن ۴ ۸: وغات محافظت. ت: و محافخلت. مشس: ومحافطت ایشان تا ونم ۶- مجا: عبادت میان دوپر انتز را ندادد ۰8-۷ مش : «رمان ات مش : مر د احس تن مش : آٍین‌سحن ۰ 7 استهزی ۱ مش: <ق من نمی‌دهی 2 استهز | نیز میئمیی 0-۲: صفت علی‌الاماله. مل: صفت علیالاباله. د: صفت‌علیالاباله. حب: صنعت‌علی- الاماله ۳-هجا: دایگن ۳5 مل: کمیز | لط۸رلعلیا لمال. د:تکیر الطال علی| لنصال ات ه 1۵ اهسیای: هن ۶ ت: در دمت: ۶ مش: بر دمه مت مج : استماد 2 ا اند مش حأء چت : استمهال و استیدال ۸ ت: مصد قست ‏ مل : حق است سس جاء حجت: از . ۰ دش ؛ حاء حّت : افمای ۷۴ فرج بعدآزشدت آن سنکت ازمدخحل آن غار بر حاست وایشان را از آن ورطه محخرحجی حاصل آمدتا بدانی که هیچ دستگیری و پایمردی دروقت شدت وبلیت بهتر از نیت حالص وعمل صالح شنشت! ودراین معنی می‌گویم: شعر آ: داوم حلیلی اذا احلصت‌فی‌عمل کم عابد نال‌بالا حلاص فی‌عمله" ا لفار سیه۴: فیست» جون در بلاشوی مضطر هست احلاص پایسرد جات در اخلاص جوی از سر صدق فضل حو, گرچه هست عام از او هست احعلاص را خو اص‌حیات و اعلص‌السر تخلص بوم ضطر دستگیریت بهتر از انحعلاص هست انعلاص دستیار حلاص چو به بحر عمل شوی غواص دل‌به انعلاص‌یافت رتست‌خاص که‌بدوز نده کشت جان خحواص #* و از سعدبن عباده* روایت کرده‌اند که گفت: رسول - صلی الله علیه وسلم- گفت ما را: «الا۶اخبر کم و احدثکم بشیءاذا نزل بر جل‌منکم کرب‌او بلاع من‌اند نیا دعابه ففرج۷ عنه» گفت: «خبر دهم شما را به‌حبزی که جون به‌حادئه - ای درمانید» دعا کنید» خدای - تعالی-آن بلاازشمابگرداند و فر ج‌یابید؟» فملنا: دار سو ل‌الله باسی» گفتیم : آری؟ یا رسول‌الله. فقال: دعاء ذی‌النون"" : ( 4۱۱۷ الاا نت سبحا نك نی کنت منالظالمین)۰ و از بیغامبر- علیه | لسلام- روادت است که گفت: دعای کسی که به‌دردی درمانده باشد وبه رنجی گر فتار شده ۱- مل»ر: غیر از نیت خالص صالح نیست و نباشد ۲ ات: العر ببة ۳ ت: علمه ۴ ازمحا. ت: شعر. مل: قطعه سعید دن عباده #تد مل: اما ما اسوم عباده. چت: ۷- محا: تفر ج مت رها دشک 1۳ هچ : ندادد ۰ ث حاء جچت : ذاالنون.م: الذنوت چم مش حا,وحب: اشعادعر یی وفادسی راندادد. مل و بر ۰ ابیات عر ای را ندادد . وسسسنس سب یوت سسسسست ت ساوت س تسم و رت سس رز رونت و تست سس باب‌دوم ۲۷۵ این است تا حدای تعالی - فر ج بخشد": (اللهمر حمتاك" ارجو فلاتکلنی الی نفسی‌طر فة عین واصلح لی‌شاً نی کله ۶ بت و از عبدالله‌بن جعفر روایت؟ است که گفت: ما درمن‌اسماء بنت عمیس مرا کلماتی بیاموخعت که رسول صلی‌الله علیه وسلم - او را فرموده بود که در وقت اندوه بگوید؟ و آن کلمات‌ابنست:(الته ری لااشر لك بر بی شیاً ) .و از علی*-رضی‌الله‌عنه "سروابت کر دند که او گفت": رسولب علیه | لسلام*- مرابیامو نحت؟ که جون ناز له‌ای حادث شودیابه‌و اقعه‌ای‌درمانده شوم بکویم "۱: ( ۱۹۱۱ ثله) لعلی | لکر بم تبار لك الله ربا لعرش | لعظیم۱۱ و الحمد لله ربا لعا لمین). و پیغامبر"" فرمود علیه | لسلام : هر که‌دزغمی‌وهم‌ی وذلسی وشدتی"۱۲ و بلائی۴ کرفتارشودبگوید: «الله د بیلااشر لد از آن‌اندوه حلاص با بد .و هم او فر مود که هیچ مسلمان نبود که‌اورا اندوهی وحزنی‌رسدو این دعا بخو اند که:اللهم انی عبدك (وابن عبدلد۱۶) وابسن‌امتاك (ناصیتی فی‌بدك ۱۷) ماض‌فی حکماك » عدل فی‌قضاود و اسالك بکل اسم هو اك ۱۸ سمیت) (به نفسلت و انز لته ف ی کتا باك او علمته‌احدا من خلقكك ۱۰) او ۲۰ استاأثرت به فی‌علم ۲۱ الغیب عندلد ان ۳ ت: آورد ۹4 دد سخه‌آساس : بر حمتك ۳م.جا جب: منقول ۴- مج: بگویید. جا: بگویم. ۵-ت:علی بن| بیط لب .مل: حضرت‌علی بن] بیطا لب #ب ۰ مل مش » جاء جت: علیه [ اسللام . .۵ ازحصرت امیر المو‌منین علیه| لصلو وا لسللام ۷-مل: فرموده که ۸- محا: صلی‌الّه علیه و علی آله دسلم. م: صلی ال علیه و آله وسلم.ت:صلی‌الهعلیه دسلم. مل: صلی‌الهعلیه و آله. *- مل: دیأمو خته‌است ۲۳۷ مل ۰ جاء جب: شو یم یگو ییم ۱ ت: الکر یم لعظیم ۲ محا: ورسول.م: 2 بیغیر ص. مل:و آن حصرت فر‌موده‌است. ۳ آساس : سدات ۴ -۵: ب‌ععی 2 شدنی 9 زلی دبلاگی ۵ بت مل: لاش ءك له اس ت: ندارد ۷ مل: ند‌ارد _ُ_ث.- محا: سو لك - عمادت میان دویر‌انتررا(ت) ندادد . ۰ مل: آذا - هجا:عالم هجوت سس طس سس ت :ات سس طیی باس سس ی تس مس سس ات کت اس تس هت سیم مت سم بت اساست سس معت: , تخت یت رود ها خره س ات من ۷ فر ج بءدازشدت تجعل القر آن د ببع‌قانی‌و جلاء حز نی و ذهاب‌همی۱) الا که‌عدای- تعالی "-اندوه اوبه کامرانی وغم‌او به‌شادمانی بدل" گرداند گفتم:بارسول‌الله؟ این دعامر دم را تعلیم کنم؟ ۲ کت باید که هر که این دعا" بشنود مردمان راحکابت کند ومسلمانان راباموزد. وجون رسول راس‌صلی الله‌علیه‌وسلم*-اند وهی وغمیو محنتی و همی" بودی تک رحسبی) لر ب‌منا لعباد۰ ۱حسمی الا لق من لمخاوق» حسبیالر ازق۱۱منالمرز وق ۰۱۲ حسم‌هن هو حسی» حسی‌الله و نمم) لو کیل حسی الله نو ۱۳ (علیه تو کلت۱۴) و هوربالعرشالعنليم». رسول مب صلو ات‌الله علبه- چنین فرمود که هیچ کسار برمن دشوار نشد الا آنکه جبرئیل*۱ در دیده متمثل ۱ کشت گفت: یامحمد قل: (تو کلت علیالحی‌الذی لایموت » وا لحمدنته | لذی لم بتخذو لدآو لم‌یکن !4 شر يك فی| لملكك و لم‌یکن له 9 لی‌من الذل 3 کبره تکبیر آ). و هر گاه۱۲ که‌سید را( صلو ات اللهو سلامه‌علیه )*۱-غمیو اند یشه ای بو دی» گفتی : (باحی و یا قبوم بر حمتك استغیث؟۱).وروزحنین "بیم آن‌بود که‌هزیمت بر لشکر اسلام 1 ورجو ع به‌تعفی حنین باشد » مصطفی ۲۲ این دعا بر موو؟؟ واین مت مل حا ودب یجای<ا(ع <ز نیودعاب همی : (و نو د دصر و شفاء صدری) . ومل: افزوده‌است: برحمتك‌پا ارحم‌الر احمین وو افتا و تالم هه اهل: تبار (* وتعالی بت 9۳ م: مبدل ۳ مل‌افز وده است : روحی وی |( ۵- ت.مل: مردمانراتعليم کنیم و م,جاحب: قرمود بلی ۷-ت: دعارا ۸ت: علیه السلام. محا: صلی‌اله علیه وعلی | له وسلم. -٩‏ مل: همیوغمی ۰ حاءجحب:المر بوبین ۱--حه‌اساس : الرزاق ۲ حاأرحب ومتئن عربی : المرذدفین ۳- مجا: انت ۴- مل: عیادت میان دویرانتز را زارد ۵ حاء حب افزوده: صلوات‌اله وسلامه علیه ۱۶-م:ممثل. مل:مشته ۷ مجاء حاوحجت : وهر گه . ت: وهر که سیدراکه . مل: وهرگاه که حضرت تنل حاستات ۸- مل: عیارت میان‌دوپر انتزدا ندارد. ۵- مجاء, م,جا: استعنت . ۲۰- ت: ودوزی چنین . مل: ودددوزهم‌حنین ۱- مل: حضرت رسول صلی‌الّه علیه و اله ۲۳- محا: بخوانه مت مت مس سس 1 باب دوم ۷۷ دعاانست! که موسی - علیه| لسلام"سچون متوحه‌فرعون شد گفتو هو هد ا: ( رب کنت و تسکون حیالاتموت" . تناما لعبون و تنکدر۴ النجوم وانت حی‌قیومه لاتأخذ !۶۵ سنة ولانوم) ودعای فرجی که اسماعیل بن‌ابر اهیم بن‌الحسن بن‌الحسین! بن‌علی ابن ابی‌طا لب_سرضی النه‌عنهم- گفته است‌و اهل بیت‌و فرز ندان‌او ابن‌دعا رامیر اث دار ند وروایت کرده‌اند که‌هر که به‌وقت* شدت؟ این‌دعاخحو انده است" "فرح یافته است:" ۱ ودعاایست:۱۱ (بامن تحل "۱ ب‌عقد المکاره ء ویامن یغثابه‌حمی ۱۳ الشدائد ء وبامی یلتمس به۱۴ | لمخرج الی‌محله۱ الفرج ؛ آنت] لمدعوفی‌المهمات۱۶ , والمفزع ۱۷ فی] لملمات لایندفع‌مناه۱ الامادفعت۱ و لاینکشف۲۰ منأالاما کشفت. قدنزل بی‌بارب ماعملت۲۱ و قدیکاد۲۲ بی ۲۳ ثقله و الم بی‌ما بهظه۲۴ حمله, و بقدر تك آوددتسه‌علی و سلطا نك و جهته‌الی» و لامصدر لمااوردت ولاکاشف:۰ بماو جهت. ولافا تح‌لمااغلقت و لامیسر لماعسرت و لامعسر لمابسرت فصلاالهم علی محمد و علیآل محمد , واقتح لی باب] لفر ج بطو لكت و ا<س ۲۶ عنی‌سلطان! للهم, وا نلنی‌حسی] لنظر فیماسا لت» و اذقنی حلاوة | لصنع فیماشکوت. و هب لی‌من لد نك فر جا ۲۲۷ و مخر جآفی:۲ جمیع‌امری‌سنیاه۲ ۱- 9:02 این آن‌دعاست ۳- محا: صلو ات‌الهدسلامه علیه ۳ لایموت ۴-ت:تنگر ۵-ت: الحی‌القیوم و ات :لاتا خده ۷ حا:! لحسین بنالحسن ۸- محا: بقوت ۵-ت : شدة ۰ سمل : بخوآند ۰ - مل:الیته‌فرج یاید ۱- جا:آندعااینست. مجافوت: ندارد. جادحی‌افزدده و هذاالدعا من ادعیةا لصحيفة السحادیه ۲ ت بحل ۶-۳ جا. متن عر بی : حلق ۴ جا:منه 0-۵ جا:دوح ۶ عربی» جا: للممات ۷ عربی» جا: وانت لمفز ع ۸- مجا. عربی» جا: منها مجا: رقءعت ۰ مج: تنکشف ۱- ت: علمت .م: ندارد. ۷۲ ت تکاد ۳- متن‌عر بی : یکیدنی ۴ متن عر بی: یهیضنی.ت: یحطنی. مل: نهط ۵ حا: صارف ۲۶۵ جا: | ند ۷ ت2: آفز‌وده: هتعا واحعللی‌من لدناگ فرحا قریبا. محا: هذیا ۲۸- ت افزوده: دحیبأفصلاحاً ۸- مل: سبیاً سلاماً ۷۸ فر ج بعدآذشدت سس جح اه ت‌‌ سس تسه وت . سح خمط یسح ات درجم عا اد تسه سرت شاملا و لاتشغلنی بالاهتمام عن تعهدفر ضك: و استعمال‌ساتك وفقدضقت ۲ ذدعایما عرانی و تخیرت فیما نزل بی‌ودهانی ودضعفتعن حمل مافدا ثقلنی‌هما و تبلدت فیما انافیه قلقا ۳ غماوانتا لقادر علی کشف ماوقعت فیه قافعل ذلك باسیدی ومولائی وان یاذاا لعرشدا لعظیم).و اهل بیتر ادعائیست که آنر افر ح "و انند»متو ارث‌ایشان را از آ بای کر امو اکابر اسلاف‌و آن دعااینست:( ۱۷۱۹۱ لله حقاحقا لا] له ارثه تعیدا و رقا, لا له۱ ۱۷ ثله! بما ناو صدفا», بامنز لا ار حمة من‌معاد نهاو منشیء] لمر کة من‌مکامنهاو اما کنها؛ اسالك ان تصلی عای محمد‌عدلو ثبك و خیر تكك و صفيت وعلی آ له مصا بیح الدجی وائمةا لهدی و آن‌تفرج عنی فر جا عاجلا و تفعل, بی‌فی‌دینی ودنیای ما انت احله و تنیلتی»ه صللا سا تجمیع امسر ی شاملا با کاشف کل کر ب و با غافر کل ذلب ۱۰) واعرابی شحانت کرو ۱ با امیر المو منین علی"-رضی الله عده ۲۲ - ازشدتی که برونازل بو و۲۴ و و ۱ که بدولاحق» وضصق حال 9 کرت عیال امیر المو منین فر مود که / علبلت تسا لاستغفار ( بر تو یادا به‌استخفار ۱۳ که حعدای - عزوجل"۲"- جنین می‌فر ماید» و لهتعالی: ( استغغر و از نکم) نه‌کان غذاه آ یر سلالسماء عايکم مدزارا و مددکم باموال و بنین و بجعل لکي‌جنات و یجعل لکم| نها آ) *. جو ن جندروز شد"" اعر ابی‌باز آمد و گفت: یا امیر الم منین آ نیجه فررمو دی کردم و کار دسته ود را کشارش »۲ تا » حا جبت : فر و ضث مت محا : صفت. ت: صعت ۳ بت ندارد ۳ ت: دی‌العرش ۵ ت: ذیالعرش عات: دعای فرح ۷-حا: تصد بقا #۸ م: فعل س حاء جت: تلیسنی مل : تینی ۵-۰ اقز وده : یا الله ما رت ۱- محاء و شکات کرد اعرابی ۲ : علی . محا: امیر | لمومنین. ۳ محا: کر مالله 3 <هه . مل : علیه | لسلام ۳ بت مل: از بستگی کادخود ۵ ۱- حا چب: گر بی ۶۵ ت افز وده: مشغول سو ی ۷ ت: ندارد. اه محا: نداد سس معدأ ت م: جرد رویز آ فد ۰ - معجا: گشایش ۱۲- ۱۰ وج‎ )2۴( باب دوم ۷۹ 1 ست ی سس سطت سطات بخا خ اپ یت ما ی نس یت تا یبوط سر رطس سیسوس تست ط اه تست رت بر سوت تن وا و وت ی مه نمی بیذم و از آنجه در آن گرفتارم فرجی حاصل نمی آید. گفت: نمی‌دانی ۲ که حکّونه استغفار مي با ید کرد؟ اعرابسی گفت: ۳ امیر المو منین مر | بیاموز. امیر المو منین فرمود که روی ده طاعت وعادت حدای -تعالی باون نس حود حالص کن واين دعا بخوان؟ : (اللهم‌انی استغفر لك من‌کل ذنب قوی علمه بد نیم بعا فیتات او د نا لنه قدر تی بفصضل نعمتك او بسطت‌الیه بدی ساب رزقك اواتکلت فیهء خوفی" منه علی اما نات اوو مت فذیه ب<لمك اوعو ات فیه‌علی کرم عفو دا الهم استغفر لك من کل ذنب خفت» فبه امانتی او بخست۱۰ فیه افسی اوقدمت فیه لذتی او آ سرت فیه شهو تی ادسعیت فیه لعثر تی ۱۱ او استغویت البه من‌تبعنی اوغلیت الیه بفضل حیلتی او احلت فیه علباك مولایی۱۲ فلم تقلبی ۱۳علی۱۴ اذا۱۵ کنت سبحا نك کارها لمعصیتی۱۶ لکن سبق علمكت فی باختیاری و استعمالی ومرادی و ایثاری لم تدخلنی فیه جبرآ و لم‌تحملنی علیه فهر| و لم‌تظلمنی شیاً یا از حم‌الر احمین» یا صاحبی عند شدتی؛ یا مو نسی‌فی حشتی,یا حافظی فی غر بتی۱۷»با و لیی فی نعمتی با کاشف کر بتی یا مجیب!۱ دعوتی؛یار احم‌عبر تی.یا مقیل عثر تی.یا الهی با لتحقیق,یا د کنیا لو ثیق» یا جاری»: اللصیق۲۰,یا مولای| شفیق یارب لبیت لعتیق اخر جنی‌من حلق۲۱ المضیق الی سعة۲۲الطریق وفرج۲۳ من عندلدقر یب و ژیق‌و اکثف عنی کل‌شدة وضیق واکفنی ما اطیق۲۴ (ومالا اطیق۲۵).اللهم‌فرج عن ی کل هم‌وغم و آخر جنی من کل‌حزن 3 کرب یافارج) لضر ۲۶ و کاشفا لغم ومنز لا لقطر و یامجیب دعو) لمضطر یار حمنا لد نیاو ر حیم الاخرة صل‌علی‌محمدالنبی و علی آ لهالطیسین) اطاهر ین وفر ج عنی‌ماقدضاق به‌صدری ۵ هک هه مل : جگو نه نمی‌دا نی که .م,جا؛ حب :فرمود که‌مگ ... 0 محا رف : 21 ۳ ات : ندادد ۴ ستحه اساس : بدفی نت 9 #-ت : عذد ۷-محا: حوقی ۸- مج:انائك محا: بی نقطه. ت:اناتك (اذ عر بی ) محا :حنت جا: حفت . جب : حنثث.ع: حبث ۰ جت: ت<مث تاد لفرزی ۲ متّن عر بی: علی‌مولای فلم‌یعاجلنی علی فعلی ۳ ت:تغلینی ۴ ت افزوده: فعلی ۵-ت :اد ۶- مج ؛مجا بمعصیتی (آذمتن عر بی‌وت‌نقل‌شد).عر بی وحاافزوده: غیر مر‌یدها منی ۷-.مجا: عز تی ۸- متن عر بی :مستمع ۵- عربی: يا دجای. م, چا: يا دجائی مجا:یا حاوی ۰ 0 چا: للضیق ۱ ت: حلق ۳۲ : سقر ی ۴- محاأ: یطیق ۲۵- ت: ندادد. محا:ومالاطیق ۶۵ ت محا: (الهم.) کل سرو خفیة,یا ارحم‌الر احمین»افوض امری‌الی لنه.ان) لله بصیر با لعباد وما توفیقی الا با لله, علیه تو کلت و هور با لعر شا لعظیم.) بعداز آن اعرابی حکایت کرد" که چندبار براین دعا استغفار کردم حدای -عزوجل - روزی برمن فراخ‌گردانید و از آن تنگدستی وفقرنجات یافتم» و آن محنت زایل‌شد وغم وشدتمکشو ف گشت. شمر ۲ : کسی کو از خحدا خو اهدبه اعلاص مرادی» بی گمان کارش بر آید هر آن بنده که اندر خحدمت او نماد پایداری بر سر آیسد و امیر المو‌منین عم رس رضی‌الله عنه می‌فرماید؟: (ما ابالی علی‌ای حالاصبحت‌علی مااحباوعای ما اکره و ذلكتا نی لاادری) لخیر فیمااحبام‌فیه‌ااکره). معنی آنست که باه ندارم ومتأثرنشوم از آنجه بامداد(برحیزم و)*کارمن بروفق مراد" وحسب مشیت من باشدیا برعلاف مراد وطبیعت من به‌جهت آنکه من‌ندانم که مصلحت وبه افتاد* من در آنست که من‌آن را کارهم‌یا در آنکه من بدان مایل» چنانکه قر آن مجید؟ به ذکر آن ناطق است. فو له تعالی: (عسی آن‌تکرهوا شبئا وهوخبر لکم وعسی آن تحبوا شیئا و هونر لکم) *. و دراین معنی می گو یم . ۰" ۲ سر ز روز کار به شادی و رنج راضی باش 3 ۲ ت: فبه ۳ مجا: کند ۴ مج و مجا: خط خوردگی دادد. حا: ویکی از اصحاب. وهتن عر بی : عمر بنا لخحطاب - ت: ندادد #۶ از ت وم نقل شد پا ت:ارادت ۸ ت: به‌افتادن بت : مصحف رز د کو اد. م : کلام محید دبانی ۰ سمل : وطعه 7[ تسه ی (#)- البعره. ۲۱۳ تست و ی تست وت رو رتست . تست : سته تاح رس رتیت سوت سس دحا نت صت سوت بط مت رس تسس ۳ بت جوست بت : اگر حلاف مرادت کند شوی رجها و گر به کام تو گر دد حجهان مشو شادان چو در حقیقت علسم مدا نمی‌دانی که چیست موحب سودو کدام اصل ز بان؟ به احتیار دا کار رود حوالت کن که جز رضابه قضا ثیست درد را درمان ۰ ۰ ۰ ۲ با بح ۶ ۰ ‌‌ و دراین معنی این عربیه هم از کفته منست. المرء بختار ما بهوی و بطلبه ولیس ینفعه ما کان پهواه و ریما فیه محض‌النفع یکرهه و ما یر به بالجهل یرضاه فلاتکن؟ بصروف‌الدهر ذاحزن وایقن"الخیر فیما اختاره الله* وقال ابن عينة ۲ :(مایکرهه العبد خیر له مما یحبه» . لان مایکر ه بهیجه علی| لدعاء ومایحبه یاهیه) » معنی آن باشد "۲ که آنچه بنده"۲ آن را نجو اهدو مکروه شمرد او را با منقعت‌تر از آانکه"۲ طلب کند ومحبوب داند که چون کر اهیتی ۲ وشدتی روی نماید آن مکروه مهیج تضر ع و دعا باشد وچون به‌تضرع واستکانت به‌حضرت حق رجو ع کند به‌همه حال حدای تعالی - مقصود اوحاصل گرداند اما اگر بدانچه محبوبست مشغول شود" آن طرب سص ی وروت تب رات هار ما نسم و هت اس لس سس ساپس بط بت ۱ مل: | گر خلاف مرادت شود مشو رنحه ۷- مجا: عر بی ۳ ت: ندادد ۴ محا:من ۵- محا: یکن. ۶ ت:اتفق ۷ م مل: عتبه 0-۸: کره 6-۵ : تحیه ۰ -6: آنست که ۱- ت: بنده‌ای ۵-۷۲ جاءجب: آن‌باشد که ۳ نسخهاساس : کر اهتی ۴-اساس: اماا گر آ نچه‌بدان م<بو ست فقو ل شو د.ع» حا و جب: اماا گر آ نجه‌یدان محیو بو پست‌مشدو لی ()ت مل؛ رد حا جچبت: ابیات عر دی رانه‌ادد. سس سینت تست لاد فرح بءدازشدت و شاط‌اورا از حدا مشغول کرداند! وسیب حسارت دئیا! و آعرت شود" که (انالانسان لبطغی‌ان د اه‌استغنی) (و درقصیده‌ای که۴ازه انشای خود* در آخر باب اول نبشته‌ام اشارت است! بدین معنی » آنیجا که می گو یم. شعر ۸ هرچیزرا که" عاقبتش ضد آن شود غم به زشادمانی و درویشی از غنا"") وداوود- علیه‌السلام"" - اشارت بدین معنی کرده است دردعوات حود آنجاکه می‌گوید: (سبحان مستخرج) لدعا- بسالبلاء. سبحان متخرج)لشکر با لر خاء۱۲). و آحرین کلمه‌ای که ما لسن دینار درمرضص موت کفت آن‌بود: (ما اقرب النعم من‌البوس یعقبان۱۳ و بوشکان زوالا) معنی۱۴ آنست که جه۱۵ نزديك است نعمت به شدت و بلیت چون هردورا زوال در" عقب است. وازطاووس یمانی"" روایتست که شبی درحجر" کعبه بسودم که علی‌بنا لحسین"؟۲ زین‌العابدین در آ مد گفتم : مردی صالح است وازخاندان نبوت و طهارت"۲ » گوش دارم تا جه۲۱ دعا کو بد و به القاظ اوتبرك نمایم و یاد گیرم» جون نماز بکز ار 1 وسر به ۲ آسجده نهاه۲۴ شنیدم* ۲ که مر کقنت ۳۳: ۱- مل: ازخدای عز وحل‌غافل گر دا ند ۲ جاء حجت: دنیای او گردد. 0 جا.حت: و آخرت در بازد. نب محا : نداند. ۵- ت: ندارد وت افزوده: را ۷ ت: آشاد تست. ۸- مل: قطعه 4 ت: حو ۰ 0 جا وحب:عبارت میان دوپرانتز دا ندارد ۱ 0.جا. حب: صلوات. ال علیه. مل؛ علی نبینا و علیه) لسلام 5۳ مج ومحا بالر‌حاء. مل: بالر ضاء و ی - تعقیان. مل: بعصیان ۳ بت جا.جب: حالای4 معئی 0 محا.ت, م:جون. جا: ندارد 8۰4: بر ۷ ت: نمای ۸" عل: ححر ه 4 عر بی افز وده: علیذا لسللام . مل :(ع) . ۶ حا وجب: صلو ات ال ءلیه ۳ طاهرت. چا جت: ولات است ۱ ت: حگونه ۷۲ تم جت: بگذ‌ارد.مل: گز اردم ۳ محا.ت: بر ۴سمج؛مل : نهادم ۲۵-ت. م۶ جا.جب: شنودم ۶ ت افزوده: دعا باب دوم لاد (یادب عبیدك بفنا ئك بو جو وا يك و بخشی عقا بك). طاووس کفت: درمیچ اندوه اين دعا نگفتم الا که حق- تعالی" ‏ فر ج کر امت‌فرمود". ومرویست که‌پیغامبری از پیغامبر ان "یا صدیقی از صدیقان کوساله‌ای؟ را درییش مادره هت عفل برو مختل گشت» ومخیل * بماند تا روزی در زبر درختی ایستاده بود که آشیانة مرغی بر آنجا بود" نا گاه‌بچه مر غ۸ از آشیانه‌برزمین؟ افتاد"" و آن مر غ ازشفت۱۱ که‌بر بجة" ‏ خودداشت گرد اومی‌پرید"" وخود را برزمین می‌زد. آن صدیق آن بچه؟ را از حاك بر گرفت وبر* آشیانه نهاد. درحال حدای تعالی- عفل با او داد"". وعمربن‌الخطاب -رضی‌الله عنه -روزی جلسان ود را۱۲ گفت وعمروبن عاص"۱ درمیان آن قوم*" بود که(مااحن شیء؟) نیکوترین چیزی کدام است؟ هر کسی‌بدانچه" ۲ رای‌ایشان اقتضا کرد!۲جوابی گفتندوعمروبن عاص؟؟ خحاموش بود. عمر- رضی‌الّه عنه-گفت: باعمرو توچه می‌کوبی؟ گفت:«الغمرات نم بنجلینا 3 معنی آن باشد که بهترین جیزها بلاست ۱۳ چون مکشو ف*؟ ات : (حق تعالی ) را نداد ۲ت: فرجآورد. مسل: احابت کرد ۳- مجاء م: پیفمبری اذ بیغمبر ان ۴ م: گوساله ۵- محا: مادر او #۶ات؛ م.جب:محتل ۷ که مرغی آشیانه دد انا نهاده بود ۸ ت: مرغی و اطزم ۰ ت: فروافتاد ۱- 0: شفقتی ۲- مجا: فر زذ ند ۳- مل افزوده: و بحه حود طلب میکرد ات بچه مر غ ۵ ت:باز. م: به ۶ م: عقل اوبازداند ۷ ت: دوزی گفت جلسای خویش دا ۸- ۶»جا,چب: عمروین‌العاس . .‏ ۱۵ ت: جمع . ۲۰-مل: هر کدام همرچه .۰ ۲۱- :یود ۲۲ چاء چب: عمرو بن‌العاص ۳ من عر دی وحا: ینجلین. م: یتح<جیین. ب: تنحلینا. مل: ینجیها 0-۴ جاء چب: محنت است ‏ ۲۵ م,چاءچب: به فرج انجامد. ۸۴ فرج بعد آذشدت شود؛ و محنت است جون به بایان رسب و شدت است جون به فر ج انحامد . و سعیدین حمید به" عبد الله بن طاهر نوشت" در وقتی که درو افعه‌ای مستورومتو اری‌بودر(واناارجو ان یکشف‌انثه بالامیر هه | لغمة الطو بل مداها البعید منتهاها فان‌طو لها قداطمع فی‌انقضائها و تراخی ایامها قدسهل سبللامل لفنائهاه) معنی آن باشد که امید" می‌دارم که بواسطةّ امیر عدای‌این محنت را که مدت او تطوبل تلین فت و ااتی بلست را که امد و منتهای آن بعدی* تمام بافت مکشوف گرداند».چه" درازی مدت محنت درانقضا ی آن مرا طامع‌می گرداند وتراخی ایام بلیت وثوق من‌به فنای اوم کد می‌گرداند. و رسالتی است"۱ تازی دراین معنی که ابوالفر ح ببغابه قاضی تنوخی نویسد!" دروقتی که او دربلیت" بود» آن رساله من اولها الی آخرها اینجا ایراد کردم" وترجمة اتتشالت انیت مدت ایام نعمت که در غفلت اشتغال به مسرات* گذرد اگکرچه۴ دراز باشد به غایت کوتاه نماید وساعت محنت وبلیت هر جند نيك۲ کوتاه بودبا شهو ر و اعو ام ازع کنات ۳ بهر هثر بن کسی از مواهب نعم ایزدی آن کس باشد که شو ارد*" نعم را به رو ابط‌شکرمر تبط؟ گرداند وقونتر کسی ۱ ت: حمیداین:.: ۲- مج , مجا: بعبد ال بن عبید‌اله ۳ محا: گفت. ت: نویسد. مج (اساس): ندادد (اذ م وعر بی نتل شد) ۴ فت: صیل ::م: تا ۵- مجا ومج: بفنائها هو ت:امیدی ۷ مجاءمل. حااجبت: آمد ارت فتاه مه نوی 4 : چون ۰ م: و رساله‌است ۱- مل: ابوالفرجالقاضی برخی نوشت (!). حا.جب: نوشته ۲- مت .جا؛ حب: پلیتی ۳ جاء جچب: ابراد کرده شد ۴ ت مل: رساله ۵- اساس؛ ت: میسر ات. مل: ندارد ومع ت: ندادد ۷- مل:تنگ و ۸- متن عربی» جا: سوابغخ . چب: شوائب ۹- اساس؛ مل: مر تب هت ساسا و ورس سس یسب وروت باتوی میمصت تست توت سرخ ۱ ی سم باب‌دوم ۸۵ در تحمل اعبای ششفت ان کت است که بابلا به صبر معأومت نماید» جون اول بلامو اعظ و زواجر را هک کو است و آخجر ۲ ره فر ح وفرح مبشر) و ازجادهٌ صبر؟ در ورطهٌ بلا انحراف نمودن وفایدة حکمت وموعظت به عجز وتقصیر ازدست دادن کار کسی بود که درغمرات غفلات مغمور و به ضعف رای وفتورقوت متهورباشد وبه وقت"* حسزم" انتهاز فرص" ضایح کذارد" و بدانچه‌پسندیده ومختارحق- عز اسمه*- راضی""نشود!۱ و بحمدالله که فاضصی-- اطال‌الله بقاع۱۲-۵ از آن روشن بصیرت‌تر و باه سر برتتر ۲۳ و کامل حزم‌تر وثابت عزم‌تر است که گرد شك بر أَئینة۱۴ یقین او نشیند ومشر ع* مروت و دین ۳ اوبه کدورت!۱ شبهات تیرگی یابد تا"" قضای خدای را به رضا تلقی نکند وحکم حق را یه تسلیم تعظیم و اجب نسدارد" وبا این همه عظمت ومحنت وغایت بلیت آن باشد که ازحد تنبیه (ربانی"" متجاوز شود تا به حد" " عقوبت؟۲ که از لوازم جرایم انسانی باشد رسد و زبانها در؟" نعز بت دادن ال و د لداری نمودن اه ۳۶ و درمسدمت*۲۶ وملامت و ایجاب غرامت بر این کس کشاده گردد. و اما اکربلیت از شوایب مذمت و تعییر ۲۷ ۱-مل: اغیار.م,عناء. حا:انحاء ۲-مل:حز | بذ کی ۲-ت :9 آ خر بلا ۴ محا: ندادد ۵- مل: ندادد مجا: فرض. م: حرم ۷- محا ت م: فرض. مل» د: مرش #4 جبت: نگذارد 4 مل: و مختار است از حضرت حق عزاسمه.حا وجب افزوده؛ باشد ۰ - محا: ندارد ۱ محا: بشود ۲ مل؛ د: عمره ۳ ت مل: سیرت‌تر ۴ مجا ت. : آینه ۵- نسخ جاپی:شر ع ۶ مل:دین مروت ۷ ت, م: کدورآت ۸ نت ها ۵- مجاء ت» م ونسخ جاپی: نداند. ۰ مل؛ د: حکم دبانی ۱- مل: تا بحدیکه ۷۲ ت: عفو نت ۳ ت از ۴ , جا؛ حب: عیادت میان دوپرانتزدا ندارد ۸-۲۵ حا وحب افزوده: شود ۶ تم حا, حب: و بمذمت ۷ حزّت وم صایر نسخ: تغییر ۸۶۲ فرج بعدازشدت لائمه حالی وخالص! باشدهر جندظاهر آن مخوف نمایداو لیتر آنکه" شدت را نعم" دانند؟ و سزاوارتر آن باشد که‌آن محن را منحه شمر ند وهر که که عاقل به فهم اقب وفکرصائب و کمال عقل و وفورفضل در مواهب دنیا و عطای ۲ ایام که ظاهر بینان آن را نعمت داننداتأمل وتدیر نمایدو به نظرر است وفکرت* تمام به غور آن فروشود وحال ایام در استرداد مو اهب ومنایح" وتبدل مرادات" ۱ و لدات به فضایح وفبایح مشاهده کند بداند که نز دیکتر ین کسی به تغیر ۱۱ احو ال و انتقال‌نعمت وزوال دولت آن کس است که حال او رد میساغدزت اقبال بی حللتسر هلو یی زان ۱۳ و حظ او در حول آمال کاملتر می‌شناسند و بصیبت او از مال ومنال و افر تررمی‌دانند وصافی تر بن هی 45 ساقی روز کار بردست کسی نهد به کدر ۱۳ مشوب‌تر بود و ایمن‌تر ۲۴ موضع که مغرور در وی به حواب غرور استراحت جوید به مخاوف ومهالك نردیکتر ۰۱۹ برای آنکه رسیدن هرچیزی به‌حد کمال به‌همه‌حال مفضی‌باشد به‌ز وال ومندر بود به‌تقلب ۲ احو ال وحون صورت این‌حال عاقلی ۱۲ بر تخت مخیله‌مصور گرداند اورايقین شود که چو ن‌بلابه‌نهایت رسد ومحنت به‌غایت اتحامد آن حالت ره نام*! دو لت وراحت او لی‌تر از کمال تعمت ونهات دو لت باشد» جونلا بد هر دوحا لت درمدت نز دیلک به ضد "۲ حود تال ۳۱ ۳ محاأ ِ خالص وخالی مت م: آن بودکه‌آن ۳ مل : یغم ۴ مج: ندادد ۵- ۴ فتح. مل: بر نج ۶ ت وحایی: عطایای ۷ ت: آن دا ددلت شم ند و کوته نظران آنرا نعمت دانند. ۸ ت. جاا.حب: فکر تی 4- مجا: ندادد.م: مسانح. مل: مناکح ۰ - محجا: مرات. ت. ۶ جاوجب: مسرات ۱- مل؛ : تفییر ۲- مج و مجا: می‌بیند. ۳ مل: د: مکدر و رخا خو: امین کون ورن ۰-۵ افزوده: بود 7 جابی: بقلب ۷ مل, ر : ندادد ۸- مل: نوم ۸-۱ :حال ٩‏ ات این کلمه ازت 3 افز وده شد ۰ مل وحاپی: مبدل باب دوم ۸۷ کردد وبه حفیفقت هر حه از حضرت ربانی به تقدیر آسمانی بر بمٌده نازل شود اگرجه صورت بلیت داشته باشد و دقایق" حکمت و حشایق مصلحت در ظاهر آن حادثه مجهول نماید ازمصلحتی راجع باحسال بنده در عاجل و اجل خحالی بود. وان صورت آن حجالاست که فاضسی ح ایده‌الله - درعین آنست ومستجلب" چندین نو ع فواید" است ومتضمن افادت* ثواب؟آجل وبشارت به فرج عاجل» مبنی" از آنکه در نزدیکتری-ن وقت* به مسرت؟ مفضی "۱ خحواهد بود وبه شاد کامی ادا"" خو اهد کرد و با آنچه او اختیار ؟۱ کرده است از کمال فضل باری درحق خویش معاودت خو اهدنمود و زود باشد که بو اسطهٌ" صبر و وقار و وجاهت" دعا واستغفار و وسایل بقینه۱ وتو کل آن حال معائنه مشاهده کند وعجب ماش اکروصول فر ج وحصول مخرج ازاین ضیق وبلیت نزدیکتر ازرسیدن این رقعه باشدبه قدرت‌ایزدی ومشیت خحدای!۱ واگرنه از آن احتراز نمردمسی که اطاعت به اضحار ۱ وملالت انجامد و ازشيوة مترسلان و طریقه" بلغا " بیرون باشد بعضی از آنچه کتاب"" به ذکر آن ناطق است (از " "ضمان سر برعقب عسر و آنچه از امثال در اين باب سایر ۲۳ وازاشعار دراین نو ع مرویست دراین رسالت)۳" ۱ ارت اآفزوده شد ۲- بجز در سای سح ؛: دفایق ۳ محا: مستّجاب . ت: مستحلت مل؛ د: مستجمع ۴ 6 حنین فایده ۵-؛ مل» ر. جایی:افاده #- مج مل, د : کلمةٌ ثو اب دا ندادد. من ۸- مجا: دقتی 6-۹: عسرت ۰ - 6: منقضی ۱- ۶ مل: اه ۲ ت.م»جا»حب: اعتبار ۳ 2۰2 جا.جب: بوسایط(متن عربی هم وسائط) ۴ مل:جا»جت: اجایت. م: واهت ۵ جا.حجب: نفس ۶۵-ت : مشية ۷ ۰2 ع: خدایی. محا:(به مشیت آیزدی وقدرت‌خدای) ۸- حا: با نجار . حب: بامتحان ۵- محا.ت: طریفقت. مل: طریق ۰ تم جااحجت: بلغای کتاب ت: کتاب ربانی. م: کتاب خدا زا 1 محا: ثایر ۴- مل: عبادت میان دو بر ‌آنتز را ندارد ۸۸ فرج بعد از شدت ابراد کردمی اما چون قاضی به وفور عقل وماًثر۱ نباهت و کمال شهامت و حظ" اوفر " که درعلوم اورا حاصل‌است از آن مستغنی۴است‌براین* اختصار نموده شد. ایزد- تعالی- اورا وما رادرحق به* نها یت آمالبرساناد» ودرازی مدت عمراو را ازمواد" سعادت؟ وامداد اقبال و کرامات خالی مکرداناد » (ان شاءاللّه‌تعا لی ۱۰) و بعضی از نیکمردان جنین گفتند ۱۱ که در هر بلیت که بماشی حسن ۲ ظن به‌باری_-تعالی - در کشفآن"۳ بلیت به کاردار که نزدیکترین فر ج در بلیت حسن ظن باشد. و گفته اند : ( لعاقل لایذل لاول نکبةتو لایفرح باول نعمفر بما۱۴اقلع| لمحبوب عما یضره واجلید۱ المکر وه عمایسره) . معنی آن باشد که به اول نکبتی وشدنی که بدورسد" اندوهکن وخوار۱۲ نشود وبه اول دولتی که روی‌نمایدشادی و نشاط ننماید که‌نتوان دانست باشد که" دو لتّی درزیر آن محنت" پوشیده باشد یا مضرتی درآن مسرت مندر ج بود. وعبدالله بن طاهرشکایت کرد" با سلیمان‌بن بحیی‌بن معاذ"" که کاتب او بود از بلائی که ازوقو ع آن مستشعر بود وازطروق آن خحایف.سلیمان گفت: تست سرت سس رت اسان وان رت تست سور ستت مت هد. تحت سس سوب نت وس ۱ تم چاء چب: ماآئود . ۲ مل: حفظ .‏ ۸-۲م: واقر ۴ , حایی: مستغتی تر ۵ ت, حاء حب: براین قدر. ت: حق‌او ۷- محا: اعماد ۸- محاء مل: مراد هت حاء حب: سعادات ۰ - اذمجاء م.جاء حب: نقل شد ۱ ت»۸: گفته اند ۳ -محا: ندارد تن ۴ ت: فولا ۵- ت:احلی. م:احلی ۱۶ -ت: که عاقل بلیت و شدتی که بدورسد. ع: که عاقل به اول بلیت و شدتی که بدو دسد ۷- م:اندوهگین. مل: خوار و اندوهگین ۸- ت: که باشد که. م و مل: ندارد مل: محنت و شدة ۰ ت افزوده: که ۱- اساص: سلیمان یحیی معاذ باب دوم ۸۹ ابهاالامیر به بلای نیامده" اندوهکسن؟ مباش و به و افعصهةٌ حادث ناگشته" ود را به ند" غمناك مدار باشد که آن واقعه حادث نشود وتو جون این ساعت به سبب آن* اندوهکن* شوی"۲ چنان باشد که عین" آن‌بلا به جرثقیل؟ به حود کشیده باشی و دو اسبه پیش اندوه بازرفته ممکن "۱ که عاقبت کار بر مر ادتوبود به نقد نامرادی به اختیاربه حودمکش"۱. عبداله‌بن- طاهر گفت: و الله که بدین سخن غم ازدل من بیرود"" بردی. و از نوشیروان"۱ عادل روایت کنند که گفت:جمله مکاره دنیاوشداید روز گاربردو نو ع باشد: يك نو عآنکه"" حیله*۲ در او مفید بود اضطراب دوای آنست و يك نو ع* آن بود که حیله آنجا مفید نباشد"" صبرشفای" ۱ وقال بعض الحکماء: (الحيلة فیما لا حبلة فیها لصبر حیلة) درموضعی که حبله مقید نباشد صبر بابد"۳ . واز"" امثال سایرمعروف ومشهوراست: (| لصبر مفتاح) لفرج) شکیبائی کلید کشایش" " است. ( من صبر قدد )هر که صبر کندبر مراد" قادرشود. (ثمرةا لصبر | لظفر )»میو صبر ظفر باشد. (عنسداشتسداد ۱-محا: نااخذه ۳ حیا؛ چب : | ندوهگین ۳ مسل» حاء جب: نگشته ۴ مجا: نداد. جاء حب:اینقدر ۵- محا: ندارد ِ‌ مل» حا.حب: اندوهگین ۷ تم حاء حب:یاشی رت دنا در شا عنان ۵- 6: تقبل ۰ مل: یمکن ۱- مل: اختیادمکن ۲ وحایی: ندارد ۳ ت:انوشروان. حایی:انوشیروان ۴ ت: یکی نوع آن باشد ۴-۵: حیلت ۶ مجا: دونوع ۷ میجا. ت, م, جا. جب: نبود ۸-: علاج - 0: نوع دوم دا ذکی نکرده ات ۵ ات باشای ۱- مجا: در ۲" فل: کلبشت ففایین را ۳ 2 به مراد 5۰ ۱ فر ج بعد ازشدت البلایاتی الرخاء ) : چون بلا سخت شود آسانی" روی نمایسد. و کفته‌اند: (ضیقی تنفرجی)۲. و گفته‌اند: (اذااشتدا لخناق انقطع) ۲:هر کار که سخت کشت زود کشاده شو د. و اعرابی گفت: بترس ازبدی درجایگاهی کهاز* موضع خیر باشد وامید دار نیکی ازمقامی* که موضع شرباشد. بساک سکه مرگ طلبید" و سبب حیات اوشد! و بساک س که زندگانی خحویش؛ خحواست وسبب‌مر تاو کشت و بیشتر امن که‌باشد" ازجابی باشد"۱ که خائف‌باشند. وعرب کوید!۱: (ان فی‌الشر خیادآ) :در بدی» نیکی نیز باشد۱۲. اصعمی گفت: معنی آنست که ( بعضالثر اهون من بعض) :( بر خی از بدی"۲) (بتر ۴" از برعی*۲) باشد. ابوعبیده گفت:جون مصیبتی به تورسدبدانکه بزر کتر از آن‌مصیبت (بسیاربود تا آن مصیبت ۲) بردل تو آسان شود. واز امیر المق‌منین علی - رضی‌الله عنه۱۲ - روایت کرده‌اند که او فرمود" : (یا این آدملاتحمل هم بومكالذی لم‌یات علی‌بومك‌الذی قد اتی فانه‌ان یکن‌من‌عمر لكّ»۱ ياتكالله سبحانه فیه لمحبتت و اعلم انك لم تکسب شیئا سوی قو تاث الاکنت فیسه خازنا لغیرك بعدمو تث) : معنی آنست که ای فرزند آدم غم روز ۳۳ مجا: آسانی زود. عم حا چت: زوداسانی ده معغن عر دی ؛ حا: تصاأیمی تثقر حی . م‌: ضیعی بقر ج ۳ ۲ ت و عم. اساس مها الحناق نتطع . متن عربی,جا: اذا اشتدالخناق انتطع‌الو ثاق ۴- محا وت: ندارد ۵- در نسخ جاپی:مقاعی # م: طلید ۷- م: باشه - فسخ حاپی: خوش 4- مجا: آید ۰ 2 بود ۱- دراصل گویند. (ازت ومحجا) ۲ - ت: نیز نیکی‌باشد ۱۳- ع:بعضی‌ش ۴ مل:بدتر. .‏ ۱۵-مجا: نداد ۶- اساس: ندارد. م:بدانکه مصیبت بزد کتر اذآن سیار بود تاآن فضیتتت. م۶ بدا نکه انا مصیبت: ۷- ت. مل: علیه‌السلام. متن عر بی: سلام‌الله علیه. م: ندارد ۸- محا ت: گفت - محجا ت: عمومك. باب دوم ۹۱ نیامده بر سراین روز آمده منه و راحت وقتی را به اندوه روزی محتمل که درنیابی۱ منغخص" مکٌردان که اسر درعمر تأخیری باشد و در اجل تو قفی هم روزی بر آنچه مرادت بودبرسی ویقین دان که هرچه کسب کنی زیادت از قوت روز که‌بدان محتاح باشی و آن رانگاه‌داری در آن خازت و امانت‌دار دیگر ان‌باشی. وشریح گوید: چون مرامصیبتی رسد" بر آن مصیبت خدای را چهارشکر؟ بگزارمه : یکی آنکه شکر کنم که آن مصیبت از این بزرگتر نبود. هیچ؟ بد" نباشد که از آن بدتر صورت" نتوان کرد. دوم -]نکه شکر کنم که مرا براین* مصیبت صبر داد. سوم۱ - آنکه توفیق داد تا ( انالله و انا الیه داجعون *) بگفتم و بدانستم که این مصیبت موجب واب خواهدبود. وچهارم- آنکه شکر گزارم که‌آن مصیبت‌بر نفس ومال من‌بود و ۳ ازبزرجمهر ۲۴ که وزیر انوشروان؟" بود روایت ۲ بر دین من"" نبود. و کرده‌اند که چون"" نوشرو اد بر وی حشم گرفت*۱ اور | محبوس کرد در ۱ ت: دوزی که محتمل است ددنیابی. ۲- ت. مسل: منقص. م: منفعل از اف ان ۴ 2 ندادد ۵ ت: نگذارم. ۶ جا.جب: می گن‌ارم و ت: چون هیچ. چاء جب: چونکه ۷- اساس: بدی ت. عم مل: تصود هت م: بدان. معل: درآن ۰ - اساس ت؛ ۶ مل. حب: سیم (رحوع شودیه مقدمةٌ کتاب) ۱- نسخ جأپی: گر اردم ۲ ۶: ندارد ۳- اساس عم مل: ندارد ۴ ت, بوزدحمهر.م مل؛ چب: ابوزدجمهر ۵- ۰2: کسری ۶- مل: حکایت ۷-مجاأ» ت: ندارد ۸- محا ت, م: ددآن وقت (که) بروی خشم گرفت . اساس: خشم کرد ۱4-م: گردانید (#)- آلبقره. ۱۵۱ ۹ فرج بعدازشدت موصعی ترکت و تار دلگ ۳ وحشت! و بفر مود تا دست وبای او به آهن سمل وحامه‌های؟ حشن در وی پوشأنیدند؟ وهرروز؟ دو فرص جوه و کوزة"آب و طفه او ساختند ومو کلان را فر مود که منتظر و متر صد باشید۲ وهسر کلمه که اوبرزبان راندگوش داریده تا حرفاً بحرف؟ تقریر کنید ۲ ومبادا که از گفته‌های او کلمه‌ای ضایع شود. ماهها بزرجمهر ۲۱ در آن حبس بماند و (من صمت‌نجا) برخواند"۱ و بك کلمه از زبان او نشنودند. نوشوروان فرمود.تا۲ جماعتی را که ندمای۱۴ او بودند و بدو اعتصاص داشته به نز دیلک او روند۲ و سوال کنند۲" ودر کلام مفتتح۱ باشند و آنچه میان ایشان رود اصغا کنند"" وبه نقیر وقطمیر با من تقریر کنند"۲. جون آن جماعت در رفتند گفتند: ایهاالحکیم. در جنین واقعه‌ای سخت وشدت نز کال ۲۱ که تر | می‌بینیم ومع هد اسحنه۳" وحه۲۳ ورن وروی وقوت جسم؟" تو برقرار؟؟ است وهیچ ضعفی و تغیری؟۲ در 0 2: وبا وحشت ۲- مجا: ویفر‌مسود تا حامه‌های ۳ ت: وحامه‌های خشن فرمودتا در وی‌یو شا نیدند ۴ ت: و هردو روز. مل: هر یوم ۵- مجا: جوین ور ت: ويك کوزه ۷ اساس: باشند ۸ عمجت مل: دار ند 4- مل.جا. جب: حرف حرف از ورزق : بوزرحمهر . مل: |بوزدحج؛هر ۲- مل: را کادفر موده ۳ ت: که ۴ ت: ندیمان ۵ ت۰2 ع:اختصاصی ۶ محا: بفرمائیدتا به نز ديك او در روند. ت: داشته‌انه ش‌مائید تا به‌نزديك او در دوند ۷ ت وازو و الب کددن ۳۳۳ مل : و در کلام او همستمم - مج » محا: اضعا ۳ مج افز وده: و احصا بحنای آر ند . م۱ جاء جب: اصفاء و احصاء بحای آ ود ند هٌُ- مج» مجا: کنید. مل: نمایند ٩‏ نت محا: بکمال ۲ محا: سجن . حا, حب : حنه و محا: ندارد و ۳5 مج ؛ محا: چشم . ت : ندادد(عر بی : جسم) ۵- مل: بر کمال ۶-جاپی: تفییر ک باب دوم ۳ ذات تو پدیدنیامده‌است سبب چیست؟ جواب داد که من گو ارشی" ساخته‌ام مر کب ازشش احلاط" هرروزاز آن‌گو ارش شربتی می‌حورم اعتدال مزاج من به سبب آن برقرار می‌ماند. گفتند: يا حکیم صفت" آن‌گو ارش؟ با ما بگوی* باشد که ما وقتی* بدین نسو ع۲ گرفتار شویم يا یاری ازیاران* را" بدان احتیاح افتد. گفت: خلط اول ووق""به فضل باری-تعالی که به همه حال‌دستگیری درماند کان کند» و۱۱ خلط دوم علم"۱ بدانکه‌لابد هر جه مقدوراست واقع و کاین خواهد بود و اضطراب وجز ع مفبد نباشد. وحلط سوم دانستن آنکه" صبر بهترین دوائیست" که ممتحن‌آن را وسیلت*۱ شفا سازد» خحلط چهارم آنکه ار صبرنکنم چون دست به حیله‌ای که از این ورطه مخلص باشد درنشود ومر! کسی باری نکند چه کنم؟ وحلط پنجم آنکه از آن می‌اندیشم که بلایی تواند بود سخت‌تراز این که من در آنم وخلط ششم آنکه امیدمی‌دارم که ساعة فساعة فر ح‌باشد. و اسحاق عابدگفت: بسیار باشد که حدای -تعالی - بنده را به محنتسی"۱ مبتلاگرداند و آن محنت (را سبب حلاص اوسازد ازمها لاك*۱ ۱ حاأیی: جوادشی ازع ۳- اساس ومل: سیب ۴-مل» چاء چب: جوادش ۵ مجاء ت. م: بگو ‏ ۶ مجا: که وقتی‌ما ٍ_ُ- 8 : ندآدد. حایی : حخیس نت محا.ت. م : ما پاردی را ازیادان 4 مجا؛ ت: ندارد. م۴ جا: ما. حب: مارا ۰ مجاء ت: وئوقست ۱ ت۰ م: ندارد سمل : عمل ۳ اساس: آانکه دانستن. ت.م: دانستن که. (متن ازمجا) ۴ محا: دواست ۵- ۰۵ مل» جاء جچب: ودسله ۶ : ومرا بدین. چاء. چب: ومر! بدان ۷ 0: بلا ۸- مل: و آن مهلکه دا ۹۴ فرج بعد از شدت جون بنگری آن محنت)۱ زو جدر بر نعمتی باشد در وی. وسمعان؟ زاهد کفت: هر که محنعتی بر وی ازل شود تحمل" کند و ده ند سر و تعدیر تحد | درحعلاص ۲ حو درضا دهد ودر آن شدری صبو ری ده سازدمنفعت آن بلیت بروی مکشوف گردانیده شود تا[بر ] آنچه ازمصالح او در آن محنت مسئو ر باشد واقف کردد. و گفته‌اند که محن۲ ادازشتت* از حدای -تعالی حلمان را وتأدس؟ حدای - تعالی- دلها و دیده‌ها و کوشها کشاده کر دا ند۱۱ بسدین حکمت شنودن؟۱ وتفکر کردن در آن"۳" . حکاین۱۲ ب حسن تن سهل ر حور نود حون شفا لافت. مردمان به تهنمت بسه نز ديك او شدند ۱۵ . جون هسر لك از سخن حصود فار غ شرد دل (ان‌فی) لعمل لنعمالاینبغی للعتلاء ان یجهلوها تمحیش للذ نب:۱ و تعرص- لثو ابا لصبر و ابقاظ من‌الغنلة واذکار من‌النعمة فی حالا لصحة و استدعاء للتو ب۹/ و حض۱۰ علیا لصدقة دفی قضاءانثه - تعالی - و قدره‌بعد۱ الخیاد ۱۰). (معنی آن باشد که)۲۱ در علل و بسماری نعمتهاست تباید که عاقل ار آن غافل باشد وبه مکامن و اسرار آن جاهل"" . وازجماسه۲۳ پاك گردانیدن ۱-: عبارت میان دو پرانتز دا ندارد ۲- حصاأیی: شمعون ۳ مجاا ت. م حاء حبت: احشمال ۴ م حا: اخلاس ۵- محا ت: گی‌دانند.م: گر داند. مل: شود بِ ت:دافع 0-۷ بلا 2 آداب است 4- محا: و بتاأدیب کو ها :زا ۱- ت: گردد ۲ اساس: ببودن. مل: نمودن. ت: وشنودن ۳- محا: بر ان هل روایت کرده‌اند (: اد مجا.ت : ددشد ند .م: آ مدند. مل : در دفنند. جاپی :در آمدند. ۶- مجا:للدین. مل: بمحض اللسبة ۷- منّن عربی: للمئو بة ۸- 6: والحت جا؛ جت: تسعد ۰ ۲ مل: المحتار ۱- مل: یعنی. ع: تر‌حمه آنست که ۳۲ نسح اساس: این عبادت دا ندارد ۳ محا وت وت مس پاب دوم ۵ ۳ حس د: سس تست وت خسی و سرت بات تست رس سسکا او وس ی ی سس اه ی ی اس یس سس کت ریس سرا سس اس مس و و سس و تم ی ی ی سب تن است" از دنس‌گناه ومتصدی کشتن در احراز أواب صبر وبیداری اورا ازغفلاتی که از لو ازم تعمت ناشد و ببشتر مردمان ددان مغرو ر کر دند و بادب دادن نعمست صحت وشناعت قدر" آن وباعث شدد‌بر تو به و تحر بض آنمودن بر صدقه. و پس از آن که جندین فوابد ازیبه‌اری حاصل آیبد آ نچه درقضا و قدرباری - تعالی - محکوم و مقدر "باشد ازموت؟ وحیات خو د نباشد۲ ّ ومحمد بن الحنفیه۲به۸ عبد الله بن عباس-- رضی الله عنهمااب نو سد ۲۰ آنگاه که انن‌الر بر او را تکلیف کرد ۳ از مکه دسه طابف رفت و او آن را کاره بود :اما بعد. فانه تطلغنی آن این‌الز بیر سیر لك الی] لطاثف فاحدث اته لت بذ لك ذخراآ حط به عنك وزرا یاین عم امایبتلیا لصا لحون و تعد۱ الکرامة للاخیار ۱۲ و لو ثم تجر ۱۳ الاقیماً تحب۱۴ لطال۱۵ الاجر » و قدقال ایته _تعالی- (عسی‌ان تحبواشیاً وهوشر لکم *)» عزم‌الثه لنا و لاك) لصبر ۰۱۶ علیالبلاء وا لشکر علی| لنعماء و لااشمت۱۷۲ بناعدوا! واسلام». (معنی آن باشد که۲) به من رسید که پسر زبیر تر | به طایف روان کرده است و آن ذخیره‌ای؟۲ است از وان که حدای ‏ تعالی - به جهت‌تو احداث فرموده است وسیب حط۲ او زار" تو گردانیده» ای پسرعم‌یقین دان که ابتلادردنیا نیکمردان را باشد"" و کرامت ثواب" دراین باب برای سا بت : لمعاست. مل: ذمت است ۲- 8: در بت مجا.جب:حرص ات : جاء جب : معید 0 ی مو دت د‌ ۳۳ مل : سهل باشد. م, جا.جب: در سثف نت مل : حنیقه ارت لس : رمحجمد دن حنیفه دن ۵- ۵ مسل حاء جب : ندادد ۰ بت ۰۵ جاء حب : نو شت . ۶: بعد. مل : دعد ۲ ۲ نت 26 جأ جب : للحیاد ۳ سل رو حر و ۳۳ مجا:احبت. بت : یحت. جاء تجح ار ۳ حا: نقل. من عر دی : لقل ۶۵ ت: با لصی . م :یآ لصیر ۷ م: شمت. جاء حجب. اشمت ۸- 6: ترحمه | نست که حفین . مل: بعنی . حاپی: ترجمه ایشست که. ت: معنی آن باشد که جنین ۰2 ۶: ذخیره » ۲ ت: حظ. م, مل: حخط شا افزانعل :ده ۲- مل: در. حدود سه سطر افتاد گی دارد ۵ جاء جب: وثو اب. محا: ندارد (#) البقره. ۲۱۶ ۶ فرج بعد آزذشدت بهترینان" معد کرده‌اند و اکراجر نخواهند" داد" ترا الا درآنجه محبوت؟ توباشد در ازاء آن* واب خواهدبود وخدای - تعالی - فرموده باشد* که تو جیزی را کاره شوی" و به افنادئودر آن‌باشد وتوحیزی را دوست داری و* مایل باشی و شر تو در آن بوو؟ » توقیق دهاد خحدای ما راوترا برصبر در رلا وشکر بر نعمت"۱ و دشمن کام مکرداناه۱۱ ۱ و ۳ از کتاب به دوستی ازدوستان خحویش تشت ۷ در محنتی که‌بدان دوست"؟۲ رسبده بود که حدای- تعالی- بنده‌ای۲۹ر ابه بلائی ممتحن گرداند" ومراد"۱ آن باشدتا آن بنده تواضع ازخودفرا نماید وبه حضرت او استغات" کنسد و از وی استعا نت" طلبد وچون در کفابت آن محنت خحدای معین و نصیر *" ویار ودستگیر اوشود عهد شکر وسیاس مجدد گرداند وحق آن نعمت بشناسد به جهت آنکه دوام نعست و درازی مدت عافست!۲ مردم را دربطر "" افکند وبه حو دشتن معجب کند و ازذ کرحق بازدارد. وحسن بصری - رضی‌اللّه عنه "۲ - فرمسود؟" : خیری۲۹ که دراو هیچ هن نت شک انبشت درو قت۲۲ عافست وصیر است به هنگام متا ۱- چاپی: بهترین مردمان ۰ ۲- م,چب: نخواهد بود, چا: نخواهی ۳- مج: ندارد ۴ جب:مجپور ۵- ت: که آن. ت: فرمودکه باشد. مجا: فرمودباشد. م: فررمودکه شاید ۰-۷ 0: باشی ۸ مجا. ت, م افزوده: بدان 4- ت؛ م: باشد ۰ تم : نداد ۱ مح)ا: گرداناد. م: نگرداناد, مل: نگر دا ند ۲ ت. م:وپعضی ۳ ت: نوشت که ۴ ت:دوست او ۵-۵ : بنده ۶ ۵م: کذد ۷-مجا؛ ت: ومراد او ۸- اساس: استعانت. م, حاءحب: استغاثه - اساس: استغاشت.م: استعا نة ۰ م: فص ۱- مجا.مل: عاقبت ۲ -چاپی: از نظر ۵-۳ جارحب: ندادد. ت: رحمةاله ۴ ت: فرمود که. محا: ندارد ۲۵- مجا؛جا.جب: حیزی ۶-م:شر کی ۷- ت: ودروقت باب دوم ۷ بسا حداو ند نعمت که حق" آن به شکرنگر ارد" و بسا صاحب بلیت که صبر در آن مقام به کار ندارد و جز ع سود نکند تا ازمدت بلیت لحظه‌ای واز ایام شدت ساعتی مانده باشد. و مدائنی در کتاب الفرج بعدالشدة والضیته آورده است که ابن شبر مه "جون شدتی‌روی‌نمودی» گفتی ۵ : ابری‌است که‌پیو سته شد "زود باشد که بازشود و گشاده گردد. و بعضی از حکما گفته‌اند که نهایت محنت واندوه او فر ح باشد. وعن ابی هریره" - رضی الله عنه - قال: (سمعت ] لنبی- صلی ادثه‌علیه وسلمر -بقول: آنی‌لاناکون فی‌شدة اتوقع بعدها رخاء احب‌الی من انا کون‌فیر خاء اتوقع بعده‌شدة) : معنی آن باشد" که اکر درسختی ""باشم که بعد از آن امید آسانی۱ باشد دوستر از آن دارم که در آسانی۱۲ باشم که بعد از آن بیم سختی بود. وهم رسول - صاوات‌الله علیه - فرمود"" : (لوکان) لعسرفیکوةلجاء یسران فاخرجاه۱۴):یعنی | گردشواری* فی‌المثل ۲ درروزنی رود""دو آسانی برعقب او بیایند" و او را از آن روزن بیرون کنند"". ۸-۱: خداو ندان ۲ جاأ.حب :ددحق ۵-۳ :شکی‌شکی آرد.مل: بگزارد.حب: نگذادد ۴- مل: این شیر و به ۵- مجا: گفت #سمحا: ندارد. ۶, مل: شده و . جا؛, حب: شد و ۷ جاء حب: وعن‌النبی ۸- محا: صلی‌الله علیه دعلی آله. ت: علیها لسلام ۵-۵ جایی: ترجمهآنست ۰ بجزت؛ . حب: سایر نسخ: محنتی ۱ مل: تجاتی اه آسایشی۱۳- محا: ندادد. ۶: فرمودها ند ۴ ۸: لو دخل‌السرفی حجر لجاء الیس‌حتی بدخل معه ۵-ت2: دشحوادی ۸-۶ ندادد ۷ م‌: ددسوراخی شود ۸ مل: بیاید ۱5 مجا: کشند. جا: کند ۵ فر ج رعدآزشدوت و قاضی تنوخحی! این معنی را نم داده است" : ایا روا عن‌النبی رسو ل‌الله فیما افید من‌ادبه لودخل‌العسر کوةلاتی بسران و استخرجاه "من‌ثقبه واین را ترجمه می‌گویم؟ : روایت است زر صدر رسل که دسر ان روان شده ز پی عسر دایسا بستاخ٩‏ اگر چنانکه" به سوراخ در شود سختی برون کنند دو آسانیش از آن سوراخ واین خبر"بروجهی* دیگرروایت کرده‌اند" که سید علیه‌ا لسلام- فرمود۱۱: ( لودخلا لعسرفی‌جحر لجاء) لیسر حتی یدخل معه): (اگر دشواری۲۲ در سوراحعی شودآسانی بیاید وبا او در نجاشود۲۳) ی نت۱۳ بر خو اند: (ان معا لعسر یسرا» آن معا لعسر یسر |۱۸2) و در روایتی دیگر جنانست که سید‌نشسته بود و دربرابر اوسنکگی نود فُر مود که ( لو جائتااعسر ة حتی تدحل هذ)) لحجر لجاءت) لیسرة حتی تخر جها ۱- مل: برحی ۲ مل: بنظم آورده. محا وت افزوده: آنحا که رن کون ۳- حزت: فاستخر حا ۴- مجا: الترحمه؛ت:ومن‌این داتر حمه می‌ گویم. مل: قطعه ۵- مل: کستاخ #۶ مل: جنانچه ۷- محجا: و این‌سخن. ت:وادن‌جر بر ۸ ت:وحمهی. مل: وحه یات ورزر فق است: مل: ازحضرت سید دسل و کلدستهٌباغ توکل فرمود ۰ - مجا: صلی‌الله علیه و علی آ لهوسلم ۱-- ت: سیدفرمود علیها لسلام ۲ ت2: دشخواری ۳ م: دود ۴ مل: ندارد (#)- الانشراح» ۵ و۶ باب ددم ۹۹ فا نزل‌انله-تعالی- ان معا لعسر بسر ۱) ۶ وعلی بن ابی طالب - کرم‌الله وجهه" - فرمود: (عندتناهیالشدة تکونالفر جة و عندتضایق‌البلاء بکون‌الر خاء ومعالعسر یکونالیسر ). معنی آنست! که چون سختی ورنسج به نهایت رسد فرج و آسانی" نزديك بود؟ وجون بلاکار برمرد تنکك گرداند رحاه برعقب‌بود و با* دشواری به همه حال آسانی بود". وهم از او" روایت است؟ که بالك ندارم که اطلس محبت:"۱ درمن پوشانند یاگلیم محنت برمن۱۱ افکنند»اگر بلاباشد صبرورضا سرمایه سازم و اگرعطابودبر اوشکر پیر ایه کنم. و اعرابی به نزدیك۱۲ امیر الموّمنین علی -رضی‌الله عنه۳"-آمد و گفت:مردی صاحب واقعه ومحنت زده‌ام مرا جیزی بیاموز که در" محنت مرا سودمند بود. امیر الم منین گفت": با اعرابی بلیات را اوقات است وشداید را غایات و کوشش‌بنده دردفع‌محنت ۳ پیش از گذشتن""مدت آنزیادت" کردن باشد درمحنت. وخدایتعالی- می‌فرماید: (ان ارادنی الله بضرهل ه نکاشفات ضره او ار ادنی بر حمة هل‌هن ممسکات زد حمته, قل حسبیالله علیه یتو کل لمتو کلون242). ۰ ۱ اساس: دوی‌آن دا خط کشیده ویا خط حدید نوشته‌اند: علیها لسلام ۰-۲ چاپی :ترجمه آنست ۳-مجا: آسایش ۴ مل:شود ۵- مجا. م: رجا ۶- مل:9 باهر ۷- مجاء ت: باشه ۸- مل:ازآن حضرت. وجاپی: وی 4- : مرویست ۰ 2 م مل, حاء جب: نعمت ۱- مل: ددبر. چب: ددمن ۷۲۳ مل: نز دحطّرت ۳ ت: کسرم‌الله وجهه. مل: علیه| لسلا. م: ع ۴ م: نداد ۵- مل:حضرت فرمود که.م: امیر المومنین علی گفت ۶ مل: دفع‌آن ۷- مل: همانا که سنن ۸- مل» م: زیاده (4)- الانشراح ۶ (بع)- آلزمر» ۳۸ ۱ فرج بعدآزشدت او باری از عدای۲ نجو اه و در صوری مداومت کن و بسوسته مستغفر باش ۲ که خحد‌ای ستعا تب صٍ بر اد ر و عده‌مای تجیر ۵ داده است و به استفقار ۲ فرموده آنجا که گفت":(۸9 استغفر وا د بکم انه کان‌غفار آ؛ بر سل) لسماء علیکم مدرد ارآ و یمددکم باموال و بنین ویجعل لکم جنات و یجعل تکمانهارآ جه ) چون مرد ازعدمت او؟ باز گر دید امیر المو منین*۲ ابن بیت بر زبان"۱ راند"" : اذا لم یکن عسون من‌الّه للفتی فا کثر ما بجنی علیه اجتهاده و دراین معنی می گویم ۱۴ حجو با شدت ز حد | عون۱۵ در مراد دالت ار جه جهد نباشد ز تو ظفر باشد و کر جدای نباشد ره کار ها بارت ب: و ۲ بت ۵: حدا رز حاء حب: می باش ۴ افز وده: ددست دادد ۵ ت:جیرات: م: ووعده‌جخیرات ۶۲ محا ,م :و استنفاد جاپی: به‌استغفادامر فر‌موده ۷- م,حا.حب: ندارد_ م۸م.جا.حب: فقلت‌استغفروا - مل:حصرت ۰ مل:حضرت امیرالمو‌منین علی‌علیها (سلام 2-۱ زفان. مل:ذبانمبار "."-- مل:حاری گر دا نید. ۳- محا: ندارد.ت: ترحمه ۴ 2 م مل: ندارد. محا افزوهه: ست. مل: قطءه ۵- اساس : عون و ۶۵ ت: حود ۷ مل: حزر #۴ نوج ۱۱-۱۰ الیابا(ثا لت من بشر بفرج من نطق فال و نجامن محنه" بقول۲ )ودعاء اوابتهال۴ باب‌سوم_- حکایت حال جماعتی که به فال‌نيك يا به‌دعای* حوب يا سخن "حوش شدت ایشان به فرح انجامید ومحنت ایشان"به نعمت"بدل؟ کشت واين باب چهل وسه حکایت است: الحكاية الادلی "- قاضی مزنی"۱ حکایت کرد که زنی را دیدم در بادیه۳ وسرما آمده بود و زراعت آن عورت را باطل کردانیده و سیب معاش وماده انتعاش او از آن بود ومردمان او را در آن۱۴ مصیبت تعز بت می‌داد ند وتصبر *۲ می‌فر مو دند» او درمیان"۱۲ دست به قبلة دعا برداشت و ۱-ع: تفال.حاء حب: بفال. متن عربی: ندادد ۲- مجا:محنة. ت: محبه. م:هحنته ۳- مجا:تقول. ت.م:یقول ۴ مل:عنوان عر بی‌داندارد ۵- م: دعایی ۶ م: یابا سخنی ۷- م.مل,چا.چب: ندادد.. ‏ و جاپی افز وده: مسرت ال ۰ افزوده: من باب‌النالث ۱ آساس : (بی نقطه). محا: نرنی. مل: مداینی. عربی: البر ۲ ت: ندادد ۳- اساس: ندارد.مجا,م؛ مل: که ۴ مجا:ازان. ت: ددین 4 هل و تن ۶ ت: که او ۷ تم مل: درآن میان ۱۰ 0 فرج بعدازشدت روی" به آسمان کرد ودعابیبگفت" که ترجمه آن؟ این است: که خداو ندا آمیدو ار به رحمت توام» قادری دره عوضص دادن | نجه اف شد به بهتردن خحلفی* که از نعمت خود ارزانی آنچه تولایق دانی" ازدستگیری درماندگان وپایمردی بیچارگان بکن که روزی ما بر تست" وامیدما به تست". هنوزاز آن‌موضع فراتر نشده‌بودم" که‌مردی بزرگ از اصحاب‌دنیا" بدان موضع رسید. آن‌حال با او۱۲ حکایت کردند» درحال پانصد دینار زربدان عورت بخشید» خحدای ‏ تعالی - در نزدیکتر بن‌حالتی دعای او را اجابت کرد وفر ح قریب"" ارزانی داشت. الحکاية الثانیه "۳" - ابن حمدون*۱ ندیم ""روایت کرد" که (امیر- المومنین | لمعتضدبالله‌با من حکایت کرد که۱) جون اسماعیل بن بلبل میان من*" وپدرم امیر الم‌ومنین" " الموفق"۲ تضریب کرد"" و رای اوبر*" من به اکاذیب وتخلیط*" متغیر گردانیدتابرمن ساعط کشت ومرا حبس فرمود. و بامداد وشبانگاه حائف بودمی که به قتل من فرمان دهد واسماعیل چیزی ت: رو ۲ م: این دعا ۳ ت:بکرد. مل: کرد. م و نسخ چاپی اصل دعا دا دارد: (اللهم انت‌المامول لاحسن‌الخلف و بیدك الثعویض عماتلف فافعل ماانت‌اهله فان‌ادزاقتا عليكو آمالناعايكه آمالنا مصر‌وف(عر بی :منصرفة)اليك.) ۴ ت: ترجمه‌اش ۵ ت: به ۶ مل:خطی ۷ ت.جا حب‌:انی ۸- مل: که روی ما بردر گه تو بازست 4- مل: و امید مایرشما ۰ عم حاپی: بود 0-۱ دیناد ۲ ۸ این‌را باوی ۳" اساس : قر یب فرج. ت: فرج قربت . مل: فرب محر ج ۴ ۸ افزوده : من‌الباب الثالث ۵- جاأبی:حمدان ۶ مل: الند‌یم ۷ محا ت افزوده: و گفت. يِ حاپی : حکایت کرد و گفت. مل:حکابت کرد که 4۸" مل: عبارت میان دویرانتر دا ندادد ۵- مل: او ۰ : اآمیر . مل: ندارد ۲۱- مل: منافق ۲- ۴: نمود ۳ مجا: با ۴ م: تخیل وتفلیط. جا: تخییل و تفلیط . جب: :حیل و تفلیظ پاب‌سوم ۱۰۳ دیگر که خشم او زیادت شود از من نقل کند هم براین" حالت بودم۲ تا موفق‌به تابستانبه کوهستان رفت» خحوف من زیادت شد" وبه غابت مستشعر گشتم و ترسیدم که اسماعیل غست اور؟ فر صتّی شمارده و به مکاتبت‌خیانتی به* من منسوب" کند وبراوعرضه دارد که غضب برموفق* غالب شود؟ و به سبب بعدمسافت براعت"۱ ساحت من بروی مکشوف نگرددو ناگاهی ۳ هلاه من۲۲ فرمان دهد. ازاین خوف به غابت مضطرب واندیشه" مند شدم و به دعا و تضر ع*" و ابتهال وحشو ع*۲ روی به حضرت حق آوردم. و اسماعیل هرروز به‌نزديك من در آمدی وچنان‌ظاهر کرد ی که رسم‌نحدمتی۱۷ / ۸ به حای می آرم ما غرض او مراقبت احوال ومراعات افعال من بودی‌تا به چه نو ع مرا به جریمه‌ای متهم تو اند کرد که آن را ذریمت هلاك من‌سازد. يك روز بسه نزديك من آمد و من مصحف در" دست داشتم وبه قرائت کلم‌اللّه"" مشغول بودم» ازدست بنهادم وبه محادشت" اومشغول گشتم ۲۲ . گفت: ابهاالامیر آن۲۹ مصحف به من ده‌تا به جهت تو تفا لی کنم. هیچ‌جواب شین ماو کیش تنم حا. حب: خوف من زیاده شد. ۴ مجا: فرصت دا. م: دیگرانرا. ت: او. جاپی: مرا ۵- مجا:غنیمتی شناسد. مل:فر صت‌شمرد #۵ مجاء م جا: بر ۷- جاپی: نسبت ۸- مل: برمن ۵ اساس: بود ۰ ۱- اساس: برات. مجا.ت: بر آه ۱-مجا: به ۰2-۲۳: بهللالمن نا گاهی ۳-اساس : ندیشمند ۴ ت: بتضر ع ۵- مل: وخضوع وخشوع ۶ مل: حسرت حل حلاله ۷ م وجایی: خدمت ۸- مجا» م: نگاه می‌دادم. مل: بجای می آودم ۵- مل: ددیعت. م و حایسی: ذدیعه ء ۲ م: آمد. ت : اندد آمد ۰۶-۷ جا : اندد ۷۲ م: کلام ۳ محا ت: بمحادیت. ۶ حا: بمحادثه ۴ ت.م: شدم ۲۵- : ندادد سس سس تب تست مت مت مت مت و ان پیر سس ۱۰۴ فرج بعد آزشدت ندادم. او "مصحف بر گرفت وباز گشاد»اول سطر " این" بود که (عسید بکم ان پهلاك عدو کم و لیستخلفنکم فی‌الادض)؟* ۰ جون برخواند رویش سیاه شد و تغیری فاحش در بشر 5 او ظاهر کشت؟ ومصحف؟ فراز کرد" . حون دیگر بار بکشاد اين۲ بر و اند: (و نریدان نمن علی‌الذین استضعنوا فسی‌الارض و نجعلهم اثمة و نجعلهم| لو ار تین ) 242:. قلق و اضطر اب او زیادت* شد"". و بار سوم مصحف باز کرده"" (اين آبت بر آمد۱۲) 45 : (و عدانله) لذین ۲منو و عملوا الصا لحات ایستخلفنهم فی‌الارض کما استخلفا لذین من‌قبلهم)2<4242. پس مصحف بنهاد و کفت: ابها الامیرحق بشارت بده؟" که بی شك وشبهت" توخلیفه خواهی بود .گفتم: الّه الّه» درون من سعی مکن و از دای - تعالسی ‏ بترس ۰۱۲ از اسزد -عز اسمه - به دعا و نصر ع بمای امیر المو منین۲موفق می‌خو اهم وسلامت*؟"ذات شریف او مرابا حلافت "۲ چه کار ومئل تو در عمّل و کفایت وشهامت!۲ روا ندارد"" که چنین سخن"۲ برزبان راند*". بعداز آن با من‌به حدیث*۲ در آمد؟؟ و (الحدیث شجوند۲۲) پ رهم سس تم ۱- ۸: ند‌آرد ۲ ۸م: اول سل ی که‌آامد ۳ ت: آن. حاپی: این آ به ۴ م: شد ۵- م: ندارد ۶- م: برهم نهاد ۷ ت2: این‌آیت رت مجا: بر آمد _-_- م۶ مل: زیاده ۰ ۰-۱ : گشت ۱ محا: یگشاد هد محا: ندارد. :ین | بت مد ۳ات ندادد ۴ ت: شادت‌من‌بده. مل: بشادت میدهد. حایی: بشادت‌به من داد ۰-۵ مل: شوه ۶ مل: ندادد.م وحایی: خواهی شد ۷-محا: و از خدا بترس ت: و از خدای بترس 0-۸:دولت اهیر .هل : ندارد -.م وحایی:سلامتی ۰ ۲-مجا: دد خلیفتی. ت: 3 جلمفة ات بی نطه 4 و ۵۳ مجا : بجنین| تفاقات. م: بجنین اتفاق ند محا؛ م: جنس ار سجن و ۵ 5 مل:دانی ۲۵ - ت؛ درحدمت. مل: حدمت ۶ ت: آمد ۷ حابی: و آن حدیث مشحون. مل افزوده: و 9 سحن مدان سجن . («)- الاعراف. ۱۳۶ (۲3۴)- القصص ۴ ( )| لنود ۵۵۰ تست سس سا ات ی و و سر سس ات 7 و مه سر باب سوم ۳9۵ ازاین شاخ بدا شاج می‌رفت» تا سخن بدانجا! رسانید که ان عتاب که امیر المومنین ۲ درحق امیر آفرمود؟ من‌بدان راضی نبوده‌ام* وسعایت‌نکرده" وهیچ تضر یب" و تخلیط ازمن حادث‌نشده است. و به ایمان مغلظه‌این معنی مق کد می گردانید ومن تصدیق می کردم وبه هرچه دل او" قرار گیرد وازمن خحوشدل باشد درخحطاب بااومسامحت می‌نمودم؛ محترز از آنکه نباید که وحشت اوزیادت شود و درتدبیر هلال من مسارعت نماند. و بعد از آن هر نوبت که به نزديك من در" آمدی عذرها خو استی وبراعت۱۱ ساحت خود در کار من فرا نمودی"۱ ومن دراظهارتصدیسق وتحقیق بی‌گناهی اومبالغت نمودمی تا اورا ظن افتاد که (من اخحسلاص)" او را معتقدم. وپس از آن به مدت‌نزديك موفق از کوهستانل۱۴ بازرسید و بیمارشد و هم در آن مرض داعی حق۱۵ را اجابت کرد وازدارفنا به‌داربقا رحلت کرد؛وغلامان مرا ازحبس بیرون آوردند۱۲ وبرجای او بنشاندند"" وخدای- عزوجل- مرا از آن شدت فر ج داد"" ودرصدر" " حلافت ممکن! گردانید و بردشمن خویش و[دشمن حدای"" -تعالی -۲۳] اسماعیل۲۴ دست یافتم و آنچه مراد من بود درحق او تنفیا کردم۳۹. ۱ 8 مل : بد سجا اه افتد موفق . مل : امن ۳ مل : تو ۴- 0:قر‌مو ده ۵- :نو دم #-محات: نکر دءام.م: نکردم ۷- مل: تفر بط ۸- حا: تفلیط ۵- محا.ت:وی ۰ -0:آندد 0-< براء ت دمت . حب: پراء ت دمه 0-۳ فراد ۳ ندارد ۴ مجا: کهسار. ت: کوهسار ۵- م: ندادد ۶ مجا ت: نمود ۷" م: آورده ۷- م: شأ ند ند - مل:ادذانی‌داشت » ۲ محا ت: دست. : دست من. جاء جت: بر هستد خر ۲۳۳ حایی: هتمکیغ ۲ ۲ ۵: خدا ۳- مل: ندارد ۴ مل افزوده: بتوفیق حضرت ملك جلیل. ۲۵- مل: بحایآوردم. ۱۰۶ فرج بعدآزشدت الحکاية الثالثة - عبدالله‌بن سلیمان‌ین وهب دروقت وزارت‌خویش حکایت کرد که" پدرم سلیمان گفت:در آن و قت که‌در حبس محمدبن‌عبدا لملك الزیات" بودم درایام حلافت الواثق‌بالله يك روز بامداد برحاستم غمنا کتر از هروقتی و نومیدتر ازهرروزی که رقعه‌ای به من دادند که برادرم [حسن‌بن وهب؟] نوشته بود واین قطعه در وی مکتوب* : قطعه خحطب: /با۷ ایوب حل محلهه فاذا جزعت من‌الخطوب فمن مها ان‌الذی عقدالذی» انعقدت به عقدالمکاده فيك بحسن حلها فاصبر فان الله بعقب راحة:۱ فلعلها۱ ان بنج لی ۱۳ و ئعلها وعسی تکون قریبة من حیث ۷ تر جو و یمحو ۱۲ عز جدلد۱۳ ذلهاها و ترجمهآن می‌گویم ۶" : به گاه حاد ه هر حند سهمناله بود اک صبورنباشی‌تو از که‌صبر آید؟ اکُرجه دسته شود کارناامیدمشو که آ نکه‌ست همو زود باز بگشاید به صبر بوك و مکر شاد باش و آه مکن مر ز آینهً سینه زنکت بزداید به ذل و محنت"۱ کار تو آنکه ببشولید به عصز و دولت بار دسر بباراند [۳ [7 حسحح-----۰ب۰٩۹(«ص((هظح(‌(‌۰۰۰۰‎ - محا : عمیدا لله .ات : ندارد ۳- محا.ت: گفت که دم امن : زیاد. مل: الزیاد. ۴- م: ندارد ۵- محا م افزوده: بود. حاوحت در دنباله افزوده: که ترحمه‌اش اینست *- عر بی: محن ۷- محا: انا ۸ ت: جل‌مجله. متن عر بی: انت‌محلها 4 ت: اری ۰.- عر بی :فر جه - ت:و لعلها.عر بی:دلر بما ۲- محا: یتحلی ۳ مجا وعر بی: تمحو ۴- ت: عرحدلد. عربی: عن جدیدلك ۰-۵ مل. جاء جب: ابیات عر بیدا ندارد ۶- مجا: ندادد. ت: وترجمةً این من می‌ گویم شعر . مل: (بیت). ۷ ت: ده دل محئت باب سوم ۱۰۷ سلیمان بن وهب!" می‌گوید من آن رقعه را به فال" گرفتم" وقوتی درمن پدید آمد؟ و امیدوار گشتم و این دو بیت بدو نوشتم: ۵ ۳ سر صبر تنی و وعظتنی و انالیا دستنجلی: باتث۲ لا اقول ععلها و یحلها من کان صاحب عتدها نقة به ان‌کان یملاك؛ حلها القارسیه ۱: اگر چه محنت من دیر !۱ در کشید فر ج عجب مدار که هر حند زودتر برسد مگر بگویم آنچ" از خدا امید منست ۱ وثوق هست که بی بو و بی مکربرسد و۲۳ خحدای؟"جنان ساعت که آن شب نمازخفتن درخانه عویش گزاردم۶ وعدای -تعالی- هم در روزمرا (از آن محنت"۱) فرج ارزانی داشت"۱. وسبب آنکه رقعه"" به برادر*۲ نوشته بودم صاحب‌خبر ان برواثق بالله عرضه داشتند» درحال به اطلاق من فرمان داد و گفت: روا ندارم که درحبس من برامید۲۱ فر ج کسی‌بمیرد" "لاسیما آنکه مرا خحدمت کرده باشد. | لحکا بة الرابعة - صالح بن مسمار روایت کرد که حسن بصری ۱ محأ؛ ت: <سین‌بن هب ۳ مل: فال خوب ۳ کرد و ۴ محا: آودد ۵- محا: ندادد. ت: العربية بو اساس: فسیتجلی ۷- عر بی: بل ۸ ات ومن‌عر بی :ادا -٩‏ عر بی : بحسن ۰ محا: الفادسیه من انشایی. اساس: ندارد (از ت نقل شد) ۱- حاأبی:دیر تر ۷۳ ت: نکویم کانچ ۳ محاأ: ندادد ۴ ت: وخدای تعالی ۵ ت: خویشتن ‏ ۱۶ م:گذاددم .‏ ۱۷ ت: نداد ۱۸- مجا: فرج داد - محا: وسیبآنکه‌آن رفیه. ات : وسی بآن بودکه‌آن رقیه که. ۰.- ت: براددم ۱- مجا: به امید ‏ ۲۲ ت: درحبس من‌کسی بر امید قر ج دمیر ۵. ی سسیت طا ی سس ریت سب خرف ونم تمه ۱۰۸ فرج بعدازشدت بهص سب مرضی الله عمهب ره نز ديلك حجاح در آمد به و اسرط در کو شك نو که" او بنا فر مورده بود ودر سید ونزلین و تحصین! او به اقصی الغابة و الامکان کو شیده" وانواع ور شها و ساطها خ 9 وی کسترده. چسن بصری کت 1 این ملو له دنا وک نگ ۶ مرت می بر ندو ما ره عبر بت دراشان می‌نکر یم . بکی از ابشان بابد و کوشکی سك می کر داند وفرص متمخل ۶ می- کستر اند وجماعتی خحرمگکسان که برنجاسات"۲ جمع شو ند وفراش صفتان که جو د ر۸۱ به گمان حطام؟ طعمه آتش کر دانند و کرد اودر آ بند و او بدان ستف بر کشیدهو بساط کستر ده "۱ می‌نازد و ۱۲سرتفاخ, بر فنلك می‌انداز دو می کو بد: ببینید"۱ که آن قصررفیع‌با آن فرش بدیع حکونه مناسب وزببا آمده است؟ و آن فاسق‌ترین فاسقان نمی‌داندکه به نزديك اهل سماوات ممقوت " وبه نزديك اهل زمین ملعون است؟". این بگفت وازپیش حجاج بیرون‌آمده و کفت: «انما اخذانثه علیالعلماء لیبیننه: للناس و لایکتمو نه». دای برعلما حجت کر فته است که مواعظ و زواحر و تایح" ببان کنند ۲ خللایق را و پنهان ندار ند" . حجاح از این سخن به غابت خحشمناك شد و گفت؟۲ : با اهل"۲ ۰-۱ ۴: ندارد ۲ ت: تحصیص. ۰۶ مل: تخصیص . جاپی تحضیض ۳ ات م: دسیده. مجا: برسیده ۴- محا: ندادد ۵-اساس ات؛ مل: دنیای یکدیگر ۵ مجا: منجد. ۴ جاء حب: متجدد ۷ م: نحاست ۸- مجا. ت. م: دفراش باد گی خود دا. حایی: وفراش تارك خوددا - بت م, حاء حب:خطا ۰- محاءم: کسترده. مل:9بساطهای ملون ۱- مل: ندادد ۶-۲ حا: که می‌بینید ۳ مل» جایی: ملعون ۴-: محقو نست .مل. حا.حب: مطعو نست ۵- محجا:دفت ۶ اساس : لنبیننه. لیتنیه.مل : | لسیتمه. حایی : لثبیننه . عر بی : لیبینه ۷-<۱: نصیحت ۸-اساس: ۰ قل: کتنه ۳۳ اساس: 1 مل: مداد ید ۳ مل اقز وده: باحشار که اه ۳ حأ وب از وده: و اسط پاب‌سوم ۳۹ مولائی ازموالیان" اهل بصره به نزديك من در آید" ودرمو اجهه من جندین کلمات که شتم صرزیح است بگوید وشما به همه" انکاری ظاهر نکنید و زجری و اجب ندانید (والله لا قتلنه) به حدای که اورا بکشم. امل شام بدو یدند وحسن را باز کردانیدند وحسن دانست که اورا از برای چه بازمی‌خوانند؟ لب می‌جنبانید و به* زیرزبان چیزی می‌خو اند. چون به نزديك حجاح در آمد نطع افکنده بود وتیغ مجرد؟ وسیاف" ایستاده. چون حجاح اورا بدید" درشتی آغاز؟ نهاد وحسن به رفق و نرمی بر نصیحت ووعظ اقدام نموددرحال غضب حجاج سکون پذیرفت وفرمود تا نطع در نوردیدند وحسام انتقال ور *۱ نیام کردند وحسن را بنشاند و ازسر آن فعل قبیح که درخیال داشت برخحاست واکرام تمام درضیافت از احضار مأکول و تقدیم طشت وغسول! و استعمال غالیه وطیب و آنچه از رسوم کرم"۱ باشددراین‌نو ع به جای آورد وحسن عزیزومکرم بنشست ومبجل "۲ ومعظم از آنجا بیرو نآمد. صالح بن مسمار گفت: ازحسن پرسیدم که اعلام کن مرا ازخواندن آن" دعا که‌بدین زودی۱۵ به ب کات آن‌خدای -تعالی- ترا از بلای حجساج نگاه داشت وعنف اوبه لطف مبدل* گردانید. حسن اس ۱۳۳ کفت"۱ : این دعا می‌خحو اندم: الدعا۱ : 0 2: مولایان ۲- محا: در آمد ۳ مجا. وشماکس. ت:م: وشما هیچ کس ۳ مل:انکار وی فکنید - محك ت :در ۳ محا: محرد کرده ۷- مل: در نیاق 4 محا: ید9 ید ند 4ات محا: بنیاد ۰ - محأ؛ ت : با ۳۳۵ ۶: غسولات ۲- ۵ حاأیی: کرام ۳محا: معظم ومبحل. مل : مسجل ومعظم. وت : محبل دمعظم ۴- محجا.ت: مرا که آن حه دعا بودکه در زیرلب می‌خواندی ۵- محا: که بدین زودی به‌کام و در بر کات. ت: که بدین زودی به کام حودیر سیدی 3 به بر کات. م : که بدین زودی به کام رسیدی وبه بر کات... ۶ ت: بدل ۷ ۸: فرمودکه ۸-م: نداد ی -‌ تمه ۷۱۱۰ فرج بعدازشدت فی شدتی ویا ولیی فی نعمتی وبا الهی و آله ابر اهیم و اسماعیل و اسحقو بعقوب والاسباط وموسی وعسی ویباربا لنبیین کلهم اجمعیینو یارب کهیعص وطهو یس والقر آنالحکيم - صلی‌انثه علی محمدو آ له) لطاهر ین و ارزقنی‌مودة عبدلكالحجاج وخیره دمعروفه ورحمته داصرف عنی اذاه دسوعه ومکروهه دمعر ته) صسالسح گفت: درا هیچ شدای و بلابود که ادن دعا بر تحو اند ۲۷ تخد ای مب تعالی اس فر ج روی نمود وآن بلاه به نعمت؟ مبدل" گردانید. الحکاية الخامسة - آورده‌اند که چون ابوجعفر منصور اسماعیل بن امبه را بگرفت و فرمود که آورا محبوس کنند* درراه سجن" بردیواری بگذشت بر آنجا دبدنوشته" : (با ولبی فی‌نعمتی وصاحسی فی وحدتی وعدتی فی‌کر بتی ). باد گرفت و می‌خواند. درمدت نزديك ازآن حبس حلاص بیافت. (وحکایت کرد که باردیگر بر آن موضع میگذشتم وان مکتوت را ندیدم و اثرحك ظاهر نبود)۱۳ . معلوم شد که آن تلقین ربانی بسوده است که سبب۱۳ فرح وو اسطةً رهایش"۱ من۱۵ شد. الحکابة اسادسة - و لبدین عبدالملك در روز کار حلافت خودش به صالح‌بن عبدالله‌المزنی"۲ - که عامل مدینه بودازقبل"" او- بنوشت* که دماح تپ تسد و دوه م: ندارد 7 0 محا: الا که بت محا: ندارد 6۳ محا: داد. ت. م: آودد. مل: ارذانی داشت ۵- محا: ندارد *- مل: وراحت ۷ محا ت؛» م: ندارد. ۸- محجا: کنیه 4 0: درراه سخنی دید ۰ 0: بردیو اد نوشته ۱ ت: نوشنه بود ۲- مج» مجا» ومل: ندارد ۳ مددا,م: که واسطه. ت: ندارد ۴- مجاء م: دهایی. مل: خلاص ۵- مل: او ت: المری ۷- محا: ازدست. م: اذحانب ۸- ت: بنشست - بجر م وچا وجب:حسین (دراصلالسن) ۰ -ت: کرم‌الله وحهه دا بزنند. صالح فرمود تا حسن را ازحبس بیرون بسردند وبه مسجد رسول؟ حاضر کردند ومردمان جمع شدند وصالح برمنبرشد تا فرمان و لیدین عبدالملك برخواند بعداز آن فرود* آید و بفرمایدتا آن‌حکم برسلالهةً نبوت برانند. اوهنوز درمیان حواندن مثال بود که علی بن‌الحسین زین‌العابدین" در آمد ومردمان اور راه گشاده کر دند تابه نزديك‌حسن الحسن! رسید» گفت: (يا بن عم چه بوده است‌تراء خدا رابه دعای کرب بخوان تا فر ج بخشد!. حسن گفت: ای پسرعم* دعای کرب کدام است). گفت بگوی: (9ا نها لله الحلیم۱۰ الکریم, لااله الاالله العلی العظیم سبح‌آنالله دبا لسموات‌السبع ورب ) لعر شا لعظیم»| لحمد للهر با لعا لمین) . و او باز کشت و حسن‌بن‌الحسن"۱ این دعا تکر ارمی کرد. صالح " ازمنبر فرودآمدو اورا باز گردانید"" که سیمای مردی مظلوم می‌بینم تا در کاراوبا امیر الم منین رجو ع کنم.وحال اوعرضه‌داشت و درمدت‌نزديك جواب آمد وفرمود؟" که اورا اطلاق کنند*" وحق -تعالی - فرح بخشید "۰ الحکاية السابعة - درروز گارعبدالملك‌بن مروان جنایتی""ازمردی صادر کشت که بدان مستحق قتل شد وعبدالملك خسون اورا هدر گردانید و ۱ 2: آود. مج م: آر ۲ بت صلو ات الله علب4 و ۳ محاء سا و وت کت تسه سس سرت مت وس م: بفر‌مای. ت: مفرما ۴ محا: ندارد ۵ ت: به قرو ب- مل: ندارد و بجای‌آن کلمةٌ علیها لسلام دادد. ۷- مج مجا , مل: ۱ (لحسین ۸-محجا: تا اذزین بلافرح آرد. ت» م: تا خدای ترا ازین بلا فر حآرد 4- محجا: ند‌ادد ۰.- ت: الحکيم ۱- مج» مجا. مل: الحسین ۲ ت: نداد ۳ مجا افزوده: و گفت ۴- اساس: فرمودند ۵- اساس: کند ثٍِِ محا: و جد | فرجآ ورد. ت: وحدا اورا فرجآورد.حابی:وخدای تعالی و تعدس فرج آودد ‏ ۱۷- ع.مل: خیانتی ۲ ۷ فرج دعد زشدت فرمان داد که هر کجا یابندا بکشند"» وفرمود که او را طلب دارند" وهر که وی؟ را به حویشتن راه دهد ومختی دارد* خون آن کس نیزهدربود. اواز ترس حیر ان و خائف کر دکوه و کمرومفاوزوبوادی می کشت ودرهر موضع يك روزیا دو روزبیش مقام ننمودی ونام حود باکس نیارستی" گفت. گاه" چون نخجیر ب رکمر و کوه* بودی و گاه چونآهودرمیان بيابان و گاه‌چون ابر در* صعودقطر ات‌عبرات می‌باربدی» و گاه چون سیل در انحدار "۱ستک برسرز نان" ۱می‌غلتیدی"۱ گاه چون سایه در پس هر ۳"درودیو اری۱۴ می‌نشستی وگاه چون‌آفتاب* برهرخحس وخاری* افتادی"۱ وبا خود می‌گفتی: ۳ ۳ تور ۳ تا کی از حادئشه دلتنگک و پریشان بودن چند ازین جور*" فلك‌بی سروسامان بودن گاه جون سیل ادن به ره دریا سر کاه جون ابر شدن بر که وگردان بودن" ۲ که جو نخجیر ازین کوه بدان کوه شدن گاه جون آهو در دشت وبیابان بوون۲۱ ۱ ت:بایید ۲ مت سا ام دا بکشید ات محا؛ کنید. ت: کر دنه ۴ مجا: او ۵ اساس: دادند. .. و م, جاء چب: به‌کس نیاداست ۷ 7 ندارد وس ات حا: مین فا اب ما : جولن . ۴: بر ۰ جایبی: آن حدود ۱- مج ۰ جاپی: سر ببر‌سنگ ذنان ۳ ت: غلتیدی. مجا. ۰۶ جاپی :میخدلطید‌ی ۳ مجاء ت: ندارد ۴ ت: دیواد ۵- مل: آفتاب عالمیان ۶ مجا :خاد ۷- ۶:می‌افتادی 0-۸ بیت. حب: نظم - مل: از دور ۰- مل: گاه حون آموی ردحشی به بیابان. مج: گاه جونآهو دددشت دبیابان بودن ۱- اساس: ندادد باب سوم ۳ گاه جون سایه نشستن زپس هرس وخار که وگ حو رشید" به تنهائی" بویان" بودن گاه از آو ازی حون طفلان ترسنده؟ شدن جون زنان که به دروغی دوسه شادان بودن حزم به دیدن* و در ساعت غافل گشتن عزم نو کردن و در حسال پشیمان بودن روزی درمیان بیابانی بر" این حالت میرفت » شخصی! رادید محاأسن۸ سبید؟ و ۱ جامه‌های سپید!۱ پوشیده نماز می‌گزارد""۰ درموافقت اوبه۳" نمازمشغول کشت" چون شیخ سلام نمازبازداد*" پرسید که تواز کجایی و اینجا چه می کنی؟ گفت: کر يخته ام و متواری از ۱۲ جورسلطان نوا ۱۸ ۲۳ جان‌خو د۲۱ نا ایمن" ۲ گشته "۲ ور ۲۴ این۲۹ بو ادی وادی به‌وادیم ی گر دم و بر امیدمفازه از این مفازهبدان‌می‌روم"۲ و ساعة فساعة*۲۸ هلاك را مترقب وفتل را متررصدمی باشم. . شیخ؟۲ گفت ت: (فاین‌اذت عن۳۰لسبع) کجایی تو* از آن هفتگانه؟ گفتم :« کدام هفت که شش جهت""وپنج حس ۱- مج: خر شید ۲- مل: به پنهانی ۳ ازم وجاپی.مج.مجا: بزمان. مل: ینهان ۴ مل» جاپی: ترسیده ۵- مجا وحایی: نا دیدن ۶ محا: در ۷ ت. حاپی: شیحی ۰-۸ ۶: محاسنی ۰-۵ 0 مل » جا: سفید ۰۰ مل وچایی: که ۱ : سفید. مل: پاك 7 میکرد ۳ محا: در ۴ م: شد ۵- ۰2 م: نماز دا سلام داد محا: سلام داد و ت: ندادد ۷ محا: واز ۸ 0 ندارد ۵- مل: گشته ۰ ۲ مل: از ۷۰ ت: ندارد ۷۲ ت: نا امن ۳ مل: شده ۴ مجا: ودد ۵- : آیسن یم ۶ ۶: مفازه به مفاذه. مل: آذین مغازه بدان مغازه ۸-۷ مید9م ۸-۸ مل: ساعت به ساعت ۹- ت: آن شیخ ۷.۰ ت: من ۱ ت: ندادد ۳۳ عم ۲ ۴: جهت سش سس مس اسر - سب یت سس ات نس سس سوس ات و ات بت سیسات ماو رت رت مس رت ۴ ۷ فرج بعد آزشدت ۳۹ ۹ مت تاد _ سس سس مت خسن ۳ ستات تست سس مس وووت سسست: وچهارطبع من چنان" مستغرق خحوف وخشیت" گشته است که اکرسه بنهی میانکی؟ ندانم و دوساعت دررلك؟ موضع نتو انم بود» چه‌دانم؟ کدام هفت هی که ون[ من ازاندوه نه هفت می‌دانم ونه هشت"). گفت: (گوش دل‌سوی من") دارتا اززبان من بشنوی وبه بر کات آنه چشم فرح داری و این دعا بر خحو اند" : (سبحان۱۰ لو احد» سبحای) لذیلایددری۱۱ لهغیر ه, سبحان) لقائم) لقدیم الذی لا منتهی له): (سبحان) لذی یحبی و یمیت۱۲)» سبحانالذی هو کل ۱۳ بوم فی۱۴ شان» سبحان‌الذی خلق مایری ومالابری » سحانالذی علم کل شیء من غیر تعلیم. اللهم انی اسالك بحق هذهالکلمات وحرمتهن ان تفعل:۱ بی‌کذا و کذا). وجندبار اعادت "۲ کرد باد"" گر فتم و(درحال این شیخ ناپدیدشد و )۲ امنی وسکونی در دل من بدید آمد و از آن حوف ورعب*" هیچ درخاطرمن‌نماند وهم از آن موضع‌به امل فسیح" "و امیدواری"" هرچه‌تمامترروی به عبدالملك آوردم وبه درسرای اورفتم و دستوری خواستم. مرا دستوری دادند» دررفتم "" عبدالملكك گفت: تعلمت‌السحر» جادوبی که بدان استظهار جر آت"" نمودی؟ گفتم: نی یا امیرالمومنین۴" وحال با اوحکایت کردم ودعا برخواندم» مرا امان داد و نکوییهای بسیارفرموده" واز آن محنت وبلا*" فر ح یافتم. 6-۱ ندارد ۲- محا: خشیة. ت؛ م: وحشت ۳ محا ت: میانگین. م: من یکی. مل؛ میان یکی ۴ ت: ندارد ۵-: دانم که ۶ ت: بهفت و نه هشت می‌ندانم نهفت ۷- محا ت: ندارد 6-۸: آین‌دعا 4 محا: بخوانه ۰ مجا. م: سیحان!لاله. ت: سیحان من لاالهالاهو ۱- ت: لایدی. م: لایدی ۲ ۸ ندارد ۳ محجا؛ فی کل ۴- مجا:م: هو فی ۵- ت:یفعل ۶-۶ چاپی: اعاده ۷ت ‏ م‌: تا باد ۸ سب م وحاأبی: ندادد : دهشت 7 وافر ۱ ۶: امیدی ۲- مجاء م: چون دردفتم ۳- ت: جنین جرأت ۴ ۵ مل حاپی: امیر ۵ مجأ» ت: بکرد ۹۹۳ عحا۰ بت ۰۵ جاپی: بل ومحشت ی ی سیسوس موی رس وس باب سوم ۱ ۵ الحکاية الثامنة - عبیدالله۲ بن سلیمان‌بسن وهب" حکابت کرد که ایتا خ؟ امیر الامر اء بود در روز کارالمعتضد بالله؟» و مدارحلافت براوه بود و پدرم کاتب اوبود ومتو کل بر" ایتاخ"به غایت خشمنالك بودو ازوی کینه‌در دل‌داشت. چون خلافت به متو کل رسید وایتاخ و پسرش را بگرفت پدرم سلیه‌ان بن وهب راکه وزیر" اوبود هم* بگرفت وبه اسحاق‌بن ابر اهیم‌بن- مصعب که قاصد ایتاخ وساعی در ابطال مال وجاه و نفس ایتاخ بود سپرد و گفت: می‌باید که هرمال که دارد ازاو بستانی و بعداز آن اعضاش بند از بند بکشایی ۱ که او آنست که درایام معتضد چون با منش ملاقات افتادی ابتدا به سلام"۱ نکردی 0 تا من ابتدا کردمی که بدومحتاح بودم وازشر او می‌ترسیدم واگرمن افتتاح سلام کردمی بر وی" رد۴" سلام چنان کردی که خحواجه‌ای بر بندة*۱ خحود کند وهرچه ازایتاخ حادث شدسرمايةٌ رای و تدبیر اوبود. بعداز آن پدرم‌سلیمان حکایت کرد که اسحاق مرابگرفت و به‌بندهای کران‌مقید کرد چنانکه سامان حر کت کردن نبود و جامهٌ درشت* پوشانید۱۷ و در مبرزی محبوس کرد وپنج دربرمن* ببستند"" چنانکه از ۲ تنگی" و تاریکی موضع شب از روز ندانستمی» قرب بیست روزبراین حالت بودم» هر" شبانروزی يك بار دربگشادندی نانی دوخشك وقدری نمك و کوزه‌ای آب گرم بدادندی و وظیفةً من آن بودی» وانس من باخنافس و ۰۶-۱ مل: عبدالله ۲ : وهب‌پن سلیمان ۳ مل: ایتاج. اساس؛ م.جب: ایناج ۴ حا: المعتصم بالله ۵ م: وی م از ۷ مج وجب: ایناج ۸- م: و کیل ۰-4 6: ند‌آرد 0-۰ حجدا کنی ۱ ت: ابتدای سلام درمن ۲-- مجا م: ند‌ارد ۳ .۵ ند‌ارد ۴ ۵: حنان رد ۵ ۶: خواحه بر بنده ۶ محا: دد شب ۷- مجا: بیوشانید ۸- 2: ندارد - 2: بر ستند. ۴: در بستند » ۷ ت: و ۸: تنگت ۷۲ ت2: دده . ۱۹۶ فرج بعد ازشدت هوام ودیکر امثال او بودی و ازسختی این حالت وشدت آن‌بلیت به‌نزديك من"» مرگ مرغوب وهلالك محبوب‌گشته بود» يك شب ازشبها"نماز بیشتر؟ کز اردم "وتا روز به‌تضر ع وزاریو ادعية ما وره وحضوع وخحشو ع" مشغول بودم" وازخحدای -تعالی - به‌احلاص ونیت" پالة و وثوق تمام از آنجه در آن بودم فرح خواستم. هنوزدعا تمام نکرده بودم که" آو از ففل شنیدم" که می کشاد ند»چون نه به عادت هرروزبودگمان افتاد که (نیست این ففل گشادن به ناوقت‌الاآنکه)۱به قتل من اشارت کرده‌اند. چون در بکشادند وروشنائی بیاوردند واز گرانی اثقال!۱ رفتن متعذربود فراشان مرا بر گرفتند وحاجب اسحاق ابر اهیم با ابشان"۱ بودسو کند۱۴ به وی*۱ دادم که راستی حال برمن بوشیده نداری ومر | اعلام کنی که سیب بیرون بردن"۲ مسن جیست وفرمان درحق من برچه نسو ع"۱ صادرشده است؟ گفت:(اولا!۱ مصلحت تو آنست که هرسخن که امیر با تو گوید يك کلمه بروی*ردنکنی وهرحکم که‌فر ماید درقبول"۲ هیچ تعلل ننمایی که"" امروزازغایت ضجرت ودلتنگی‌به سبب"" توغدا نخورده است و امیرالمومنین وی را توبیخ بسیار کرده است به‌جهت تو وفرموده" که" سلیمان را به توتشلیم کرده*" تا اورا فربه کنی ودرخانه بنشانی و آب و نان می‌دهی" وبه هیچ نوع"" تصسرض نرسانی"۲ یا حود ۱- محا: آن ۳ ت2: زدادد 0-۳ شهای ۴- محا: شام #۵- 6: میکر دم نت محا: حشو ع وحمُوع ,۹ محا: اشغال نمودم. ت: اشتغال نمو دم ت: به‌ نیت 4- اساس : ندارد ۰ مجا.ت: شنودم ۱ محجا: ندارد ۲- محجا: بند‌ها ۴ :هن ۴- مجا:سو گندی ۵ ت. بروی ۳۵ ت: آوردن ۱ به 4 ۸ - ت: الا" ۵- محا: ندادد. چا جب: با وی ۰ 0-۲ مل: قبول آن ۱- مل: که اسحق بن ابر اهیم ۲ ت: سیب ۳- ت: کفته. م: گفت ۳-۴ ندادد ۵" مل: کردم ۶ ۴: دهی. مل: بدهی ۷ ت: رحه ۸- مجاء ت» جا: تعرض اونکنی. ۴: متغرض اونشوی باب‌سوم ۱۹۷ فرموده‌ام" که اموال او تمامت استخراج کنی و آانحه بروی موجه شود یه زودی؟ حاصل کنی " ۲ جوآت داده است که من خد او ند تیغمگ وجوه مناظره؟ استخراج اموال محاسبةً عمال" و مقفررگردانیدن وجهی (به نو ع معامله)؛ کارمن نباشد؛ آ نحه از اوامیرالمومنین و اهد کرفت مقرر شودمن مطالبه" کنم. امیر المومنین کتاب و اصحاب دواوین "۲ را فررموده است تا در سرای امیر جمع شو ند وهر استع‌صا که ممکن است در الزام مال با نو به حای آرند وحط توبدان"۱ موجه؟۲ داشد بستانند ۱۳ وامیر آن مال مطالبه۲۴ فر ما ید جمع؟* شده‌اند و تر | به جهت آن استدعا کسرده"۱. پس مرا به مجلس اسحاق آوردند. موسی‌بن عبدا لملاك صاحب دیو ال خحراج*۲ وحسن بن مخلد*۱ صاحب دیوان ضیاع ۲ و احمدین اسر اثیلالکاتب وعیسی بنس ابر اهیم کاتب فتح‌بن خافان و داودبن‌الجراح"" صاحب الزمام؟؟ را دیدم آنجا نشسته» مر | بباوردند و درصف تعال بستد اخحتند و اسحوبن ابر اهیم در مواجهةمن بسی شتمهای" صریح‌بکرد ودرایذاء مبالغتی۴" هرچه تمامتره؟ به جای آوردو گفت: مر | عر ضه سخط و آزار امیر ا لمو‌منین۲۴ کُردانیده‌ای۲۷ ۱- محا: ۳ خودفر موده‌ایم ۲ات مل : بر‌وی 0 ما ت: در تحصیل آری. 1 جا: بستانی ۴- مل: اسحق ۵ محا: تنعم. ت : هنعم اساس: وجوه ۷ مل: ومحاسبه به اعمال است ۸- مل: از وحوه - مجا؛ مل: مطالبت ۰ - مل: دفاتر ۱- مجا: اذتو بدا نحه ۲۳ ت» مل: متوحه ۳ ت: نستا نند ۴ مل: مطالیت. م: وامیر ان مال ومطالیات ۵- مل: الحال جمع ۶۵ 2 بسبب ۷ محا ت: کردها ند. ۰۵-۸ حا: الحراج - محا: الحسن بن محمد. ت الحسن‌ین محلد ۰ ۰8-۲ حا: الضیاع ۷ مت آزمدن‌عر بی. ۴ مل» جا. (سایر نسخ‌الحراج) ۷۲ م:صاحب‌الزمان ۳ م:ستمهای ۴ میالغه ۵- ت: هرحه تمامترمبالفتی ۶ مل: امیر ۷ مس ۴: گردانیده ۱۱۸ فرج بعد آزشدت توجداگردانم وشکم زمین برتودوست!" ترا زروی زمین؟ گردانم کجاست آن" اموالی که رد ظلم وتعدی؟ ازمردماد ستده‌ای* ودرز برزمین‌مدفون کرده؟ به تکس۳ ومصادره‌ای" که ازاین‌الزیات؟ دیده بودم احتجاج نمودم و گفتم: آنچه که مرا بود" ابن‌الزیات"۱ تمامت"۱ ازمن قبض کرد. من ۲ هنوزاین سخن ۲ دردهان داشتم که حسن‌بن مخلد ۴" کفت: اضعاف آن از آن وقت باز ازمردمان* کر فته‌ای وهريك‌از آن حماعت ( که آنجا حاضر بودند"۲) هر حه زشتر نمود"" به من حوالت"" می کردند*" و به هرچه شنیع‌تر مرا منسوب می کر دانیدند» ومنافشه واستعصای هرحه زیادت" ۲ می کردنل ۲۱ تا نفس و مال مر | عر ض ۲۲4 هلال وطعمه تلف سازند مکر موسی‌بن عبدا لملك که میات من و اوصداقتی ۲ بود که سخن نمی که کقت. جون هربك دررنجانیدن من به غایت رسیدند موسی‌بن عبدالملك روی به اسصق آورد و گفت: اجازت؟۲ می‌دهی ۵۷ با او حلوتی سازم و کار او را با فیصلی ۲۴ آرم؟ اسحق گفت: آنجه مصاحت دانی ۲۲ بقر مای. پس مر | بر کر فتند وه نز دیلک او نشاندند. ۰-۱ : پشت مین ۲- مجاأء. ت: دوست‌تر آزیشت ذمین ۳ ت این ۴ ت وم: این کلمه‌ر! ندارد ۵- : ستده. مل: گرفته ب#ِ محا: بشکبه . مل : مکثت س احتحاج ۳۹ محاء ت ‏ و مصادره اين زیاد. مل: این‌الزامات 4- ت افزوده: تمامت ۵۰ -0: این‌الز یاد. مل: این‌الز امات ۱ ۶: بتمامت ۲- مل: ندادد ۳ م: ندارد ۸ م ؛ ۴-مجا:ا لمخله ۶-۵:مردم ۱9 محجات: ندارد ۰2-۷ مل: بود ۱۸ ۰۵ مل: حواله 4 مل: کردند ۰ ۲- محأ ۰ حاء جچت: تمامتر ۱ محا: می‌نمود۰ ت, م. جاء حب : نمو دزد ۲- بجزمجا وم: عرصه - مل: دعر صه ۳ محا ت: صدافت ۴ ت: دستئودی ۲۵- ت: کهتا 0 به فیصل. مل : فصلی ۷ ت»؛ م: می‌دا نی باب سوم ۱۹۹ پس‌به سربا من گفت: دشو اراست ای بر ادربرمن! ترا در این حالت دبدن» وا گرحلاص‌توبه يك نیم آ نچه‌درملك منست میسرشدی‌بدل کردمی "وغنیمت شمردمی. لکن صورت حال توقبحی " هرچه تمامتر دارد وامیررالمومنین بر سرآن؟ درایذاء تو هرچه‌ممکن شوده بفرماید تا تقدیم کنند؛ اگر ازمصلحت دیدن" تجاوزنمابی ومخالفت کنی" در آنچه من صواب دانم ( نا لله وانا الیه راجعون) #*درخحون خودسعی کرده باشی و به دست‌خویش خودرا درتهلکهه افکنده. گفتم : کل وحاشا که حلاف رای تو٩‏ حصو صاً در آنجه مصلحت نفس من‌باشدروا دارم. گفت: رای آنست که به ده هزاردرم"۱ حجتی بنویسی و التزام کنی که درمدت ده ماه"۱ هرمامی"" هزار هزار "۲ رم به دیو ان امیر المومنین۱۹ رسانی وحالی* ازمطالبه۱۲ وعذاب و شکنجه حلاص‌یابی. چون این سخن بشنودم ازهیبت‌آن حال مدهوش گشتم وازجواب خحاموش ماندم» و او آن تخیر در بشر ه من مشاهده کرد و کفت:جه بوده است؟ ابمان مغلظه یاد کردم که ربعی ازاین مال جزبه فروخعتن املالك و اسباب وتمامت آنچه ذات ید منست میسر نشود. ودرچنین‌حالی که من بدان مبتلاام آن را خر یداری نباشد واگر کسی خردبه نقصان تمام حرد. گفت: من بر صدق این سخن‌گواهی می‌دهم وحقیقت حال اینست که شر ح دادی‌اما ایشان راغرض هلالك"۱ ئست" تا بی شبهت"۲ حجتی‌نباشد» واگرنه چنین کن ی که" " گفتم در ۱ محا. م۶: برمن ای برادد. ت: (برمن) ندادد. ۶-۲ افزوده: و آن سعادت ۳- 0: قبح ۴ ۰.2۵ :آن است که ۵- ت. م: باشد ۶ مج ت: مصلحت دید من. م: مصلحت دید ۷ 2 تحاوذننمایی دمخالفت نکتی: ۸- مل: مهلکه ۵- ت: افزوده: کنم ۰ 2: دیناد ۱ محا: ند‌آرد ۲۳ محا: هرماه ۳۹ مل : ده هز ار ۴-ت»مل :دینار ۸-۵.مل:امیر ۶-محا: حال‌دا ۷- مطالیت. ۸- 2: هلا کت - اساس: تو است.ت»افزوده» دمی‌خو اهند ۰ ۲ ت: بی شبهتی ۱- ت: که من # - الیمره . ۲ ۱۵ ۱۳۰ فرج بعد از شدت حال به‌زشت‌تربن وجهی درا هلال تو کوشند! باشد که به طمع این" مال عظیم که متقبل شده باشی درابقای نس توحالا؟ مسامحتی* کنند* و به نقد ازشکنجه وتعذیب وقتل حلاص بابی»ومن خود بعد ازآن به لطاب حیل" و دقایق تدبیر درنجات توجد و جهد نمایم و باشد که رای امیر الممنین را درحق تو به‌اصلاح توانم آورد» وحدای*- عزوجل - ساعة فساعة"- فرجی ار ان دارد؛»و اگر از این تدبیر فایده همان باشد که ازاین رنج که تودر آنی بك روز راحت یابی بسیار است. گفتم که رای ترا و دوستی ترا متهم ندارم و آنحه مصلحت دانی بکنم . پس روی به قوم آورد و گفت: عر ضه داشتم براوچیزی که اورا طاقت آن نیست"۲ و رضای امیرالممنین به کم از آن حاصل نیست"۱بر آن قرار که به مال وجاه او رامعاون وممد"" باشیم ۳" و مقرر ۴" کردم که ده هزار درم*۱ درمدت ده ماه بگزارد ۲ به قسطشهور ۱۲ به حط خحود حجتی بنویسد"۱ و به‌ادا!۱ مشغول کردد.همه گفتند: صوابت او در آنست که جنین کند. ودوات و کاغد و استند وبراسن موجب خحطی بنوشتم.موسی‌عبدا لملك حط بستد و برحاست[و ]اسحق راگف ت که این مردی است که امیر الم منین را مالی بدین عظیمی بروی متوجه کشت. واکرحال اوهم برایسن نسق باشد که همست عشر عشیر آن حاصل نتواند کرد. طریق آنست که با او احسان واکر ام نمایند و او را مرفه ومحترم دارند و زی*۲ ا سس ستت: ۱- مجا: به ۲- مجا: کو شد ۳ مجا: آن ۴ ت. م: و جابی: حالما ۵- ت:مسامحت ۶ محاء م: نمایند ۷ مل وحاپی: لطاف الحیل ۸- مل: وحضرت حدای 4- ملل :ساعت به ساعت ۰.- مجا: او دا بدان طاقت نیست 27-۱: نیاأید ۲- ممد ومعاو نت ۳- مل: باشد. جاپی: باشم ۴- ت: مقید ۵- ت: دیناد ۶مل: بگذارد ۰۴-۷ جب: به فسطالشهور.جا:به فسطالمشهور ۸- ۸: بدهد -- : و باه ۰ 2-۲ ودین باب سوم ۱۳۱ او ازاين بگردانند و درسرای بزرگلایق منصب" او آراسته به فرش و آلتی فراحور آن‌اورا نزول فرمایندوحواشی وحدم وال وو لدان" او را از او باز ندارند» وازطبقات‌الناس هر که به‌دیدن او آبد يا او کسی را که خو اند منع؟ نباشد تا ابن مال که بدان مخاطب است مرتب وانسد کرد وه‌ردمان او را معو نت ومدد به جای تو انند؟ آورد؛و بر بیع واملال و استرداد ودایسع و استقر اض ازمعارف و اهل‌وداد* خود ممکن باشد. الا آنکه نفس او را به وجه حرمت از دورمحافظت کنند" ومو کلان خود را با او در درجه و معام حدمت به مردم" نمابند تا مال امیرالمومنین شکسته نشو د. اسحق گفت: بفرماییم* تا جنین کنند و فردااین همه که فررمودی" مرتب باشد"!. و درحال بفرمود تا بند ازپای من بر گرفتند وبه"۱ حمام بردند وحلعت"الایق حال و منصبی که درروز گار دو ات داشتم بیاوردند و بخور وطیب"" مقدم داشتند. بعد از آن مرا به نزديك خحود خحواند» وچون نزديك‌او رفتم ۴ فیام کسرد و آ نجه شر ابط احتر ام*"باشد "به جای آورد و از مخاطبه‌ای که آن روزفرموده بود و ابذائّی که از او ۱۲ صادرشده بود اعتذار"" نمود و استغفار کرد و گفت: «ترا معلوم است که من امیرالمومنین را منقادومأمورم والمآمور معذور؛ و امروز از برای توبسیاره‌کاره شنودم"" و آب رفتگی""دیده"۲» وازاین رنج 0 ت: ندارد ۲ ؛ مل و حایی: دلد. ۳ محا.ات؛, مامل جاپی: مانع نباشد ۴- محا: نتواند ۵- مج.مجا: اهل دار #- مل: به وحه میحافطت اورا حرمت کنند ۷ ت: به مردمان ۸- محا: بفررمایم 4- ت: گفتی ۰ مجا: مر تب شده باشد ۱- محا: و مرا به ۲- مجا: خلعتی ۳ محا وحایی: بخودطیب ۴ مجا. ت: دررفتم ۵- ت:قیام واحترام و آ نجه ازشرایط اکرام ۶- ۵: بود ۷ ت :وی ۸- 2: احتراز - مسل: شنوده‌ام. ۶: شنیدهام ۰ ۲ ۸ وآب روی رفته. جاپی: وآیروی دفتگی ۱- محا: دیدم ۱ ۱۳۲ فرج بعداذشدت که به اقدام برقتل تومبتلاا گردم امروز آب ونان نخورده‌ام» واگرسخنی‌نه لابق حاه وفر اعور منصب‌تو برزبان راندم جهت آن بو دتا معذور باشم و این" جماعت که حاضر بودند این سخن به‌خلیقه رسانند" و این کلمات؟ و قابةه نفس توساختم ازضرب وتعذیب وحامی رو ح تو گردانیدم ازفتل و ملاك» . من نیز اورا بسیار شکر گفتم بر آن* لطفی که فرمود" . دیگرروزمرا به‌سرای بزرگك* فرمود تانقل کردند وهرچه موسی- بن عبدالملك فرموده‌بودجمله مهیا کردند و به‌جای آوردند. ومردمان ازحال من خبریافتند» وضیع و شر یف به‌تهنیت آمدند و از آن مضیق وشدت فرح یافتم .و بیست‌وهفت روز بگذشت‌هز ارهز اردر م‌معد" کرده‌بودم و منتظر تا سر ماه در آید و (آن يك نجم"" باری)۱۱ ادا کنم که موسی عبدالملك به نزديك من در آمد.جهت حق قدوم او قیام نمودم و استقبال کردم» چون نظرش بر من افتاد گفت: ابشر گفتم:موجب چیست؟گفت: نامه‌ای که عامل مصردراو محصو لمعامله‌مصر علی‌طر دق الا جمال درقام آورده ومبلخاجراجات و نققات نیز مجملا"نوشته تابعد از آنتفصیلی مشرو ح بفرستد-رسیده"۱. عبیدالّه‌بن یحیی؟" آن نامه بر امیرالمومنین خواند و به توقیع او موقع کشت که من تمامت قو انین‌معاملات ولایت‌مصر که‌بر آن وقوفی تمام دارم‌درقلم آرم۴"و ابواب‌المال وضایروجوهات آن ولایت‌ازار تفاعی‌وقانونی وطیار ات‌وغیر آن ۱- : میتلی ۲ مجا:آن .‏ ۳- بجزمجا سایر نسخ: دسانیدند ۴ ت: و آن‌کلمات دا ۵ م: وقایت مت م: بدان ۰2-۷ ۶:می‌فررمود ۸- از ت وم. درسایرنسخ: نزو (متن عربی:حولنی الی داد کبیرة) -٩‏ مج, مل: نقد (عر‌بی: اعددت) ۰ ۱- مل: قسط -0: ندارد ۲- مج: رشید. مجا: رشیدین ( متن عربی: وددکتاب ..) ۳- ت۰2 مل: عبدالله پن یحیی . ۴ م: آورم باب سوم ۱۳ میوب! ومفصل گردانم و اعراجات ضروری و آنچه مجری باید داشت از آن جمله حط" کنم تا اثرنقص وتوفیر و کفایت وغفلت عامل" [درسالهای گذشت هکه]۲ متصرف آن بوده است* ظاهر شود و نیزمدخلی باشد و بهانه‌ای ذکر ترا نزديك امیرالمومنین" آن سال را که توعامل ومتصرف مصر بوده- ای [و ]ارتفا ع بیش از حدبود و توفیرات سیاردر معاملات"" آن ولایت اصل ساختم و در صدر جریده مثبت کرد که محصول ولایت در مصر در سنهٌ فلان چندین و سالهای دیگر بعد از آن که درتصرف دیگران بوده‌است» و درهرسال تقصانی دیگر۱۱ فاحش!۱ ظاهر می‌شده" . وبعد ازاین تحریر می کردم ودرهرسالی می‌نوث شت۱ که نقصان دراین سال از آنچه در آن سال بوده است که در صدر جریده مثبت است چندین»هم بر ایسن ۱۵ ترتیب تا این که در آنیم. جو ن‌عبیدالله۱۲ براین ترتیب برامیرعرضه می‌داشت"۲امیر المو منین فرمود آن‌سال که‌جندین‌توفیردر آن سال‌بوده است"۲ ولابت‌مصررا که داشته است که عظیم با کقایت وشهامت بوده است؟ من حالی مبادرت"" ومسابقت ۱- مل: مبسوط . جا: مثیوت. لس : مقبوت ۲- مل: سحط ۳ ت افزوده: که ۴ ت. م: ندارد ۵- محاء ت: بودست. ۶: بوده هت : من بدین جهت تا اثر کفایت تو ظاهر شود . م . چاپی : من به جهت آنکه تا اثر کفایت تو ظاهر شود ۶-۷ امیر ۸ 0: ومتصرف بوده ازآن مصو . مجا: افزوده: ددآن سال. م: و در آن سال ۵- محا ت: بوده بود ۰ - 2: معاملت 0-۱: دیگر نقصانی. مل: کلمهٌ (دیگر) دا ندادد ۸-۲: ندادد ۱۳-:شده ۰ 0-۱۴: نوشتمی ‏ 0-۱۵: بدین در این سال ۷ مج » محا ت مل: عبدا لله ۸- ۵: داشت - ۰6 مل: امیر ۰ ۲ هحا: است. 2-۷ 3 جایی: ندارد ۱۴ فرج بعدازشدت نمودم" و گفتم: «ربنده تو سلیمان بن‌و هب). متو کل فرمود: «جرا این عمل همورا نفرمایند" که چنین کافیی ۲ را ضایع نباید " گذاشت»؟ . گفتم : یا امیر المو‌منین او برحالتی است که دشمنان شما باشند وعجب باشد اکر * از سختی مطالبه۲ و تشددی*؟ که بر او می‌رود هلاك‌نشده باشد و از استظهار دنیاوی* هیچ نمانده است. فرمود که پروانه دهند"" تا او را اطلاق کنند و از اوهیچ تطلنند و صد هزاردرم از حزانه"۱ بدودهند تا در استعداد رفتن به مصر صرف کند وحکم۱۲ مصر بنو یسند۱۳ و او را به تعجیل ۲۴ رو انه کتند؟ . من‌گفتم: « با امیر المق منین ضیاع او ۴ نیز بر وی مسلم۲ دارند تا جاه او به نز ديك خلایق بیش باشد و اثر عنایت و عاطفت امیر المو‌منین ظاهر تر شود" ). [فر مود که آن نیز بکنند.ومن دستوری خو استم که مبشر آن بشارت می‌باشم و اطلاق می کنم پس مرا " فرمود بشتاب تا به نزديك وزیر رویم و استعداد حرو ج کن به مصر. درحال دای را شکر "۲ گزاردم و آن مال که برای ادا "" معد گردانیده "۲ بودم با من بماند و يك درم از آنچه مقرر گردانیده بودند ندادم و صد هزار درم و تشریف و مشال به تولیت ولایت مصر ره من داد ید وجنین ۲۳ محممی ره مین دو لتی تون ات که ۱۵3 ۹ ۱- 0: کردم ۲- مجا وجایی: نفر‌ماگید ۳ م,جا: مردی کأفی ۴ اساس: باید.م: نتو ان. مل: بای داشت ۵- محاءت:... امیرالمم‌منین بادند. 0 امیر نت ت: که ۳-8 م : که 1 مطالبات. حابی: مملا لب #- محاء ت: تشد بدی 2 مل:د نیو ک. حاپی: دینادی ۰ - ت: دهمد ۱ ت؛ ۴» جب: حرینه ۲ محجا وحایی: عهد سس 6: بنو دسید ۴ م.حابی: ندادد ۶-۵: کنید ۶ مل: اورا ۷ سمج: ارذانی ۸- مجا افزوده: زیادت‌تر ۵- مجا: ندادد ۰ اصاس: عبادت: میان دوقلاب را ندارد - ت:سجدة شکر ۲- مج: او ۳ : کرده و اش ۳ ت:حنان ۳ اساس: کرده. مج: نمود. ‌: میدل گشت. 1 وحایی افزوده: والحمدلله دپالعالمین . باب سوم ۱۳۵ الحکاية التاسعة - عبدالّه‌بن احمدبن داسه البصری گفت" :و قتی به علتی صعب معلول کُشتم" ومرضی مخوف مزمن برمن مستولی شد واز حیات‌وتندرستی نا امیدی تمام حاصل آمد وتن مرک را نهادم* و به قضا رضا دادمءتا یکی ازیاران ابی محمدسهل‌بن عبداللّه التستری به عیادت؟ من آمد" ومرا گفت: «ابو محمد را دعابی است که درعلل و امراض به‌آن دعا وسیلت جوید» هیچکس نباشد که آن دعا بخواند دربیماری الا که حق - تعالی* - فر ج* وصحت کرامت کند». گفتم*: «دعا کدام است؟ه گفت: دعا ابئست : «اللهم اشفنی بشفائك و داو نی بدوائك و عافتی من بلائك». این دعا چندبار بخواندم : حدای - تعالی - شفا فرستاد و از آن بیماری حلاص ۱ یافتم . الحکایةا لعاشرة - ابوالحسن!۱ المقری حکایت کند"۱ که از- یاران ما که‌درتدبیر "۲ علم قر آن وتحصیل وجوه قراءت [مهارتی داشتند]۲ مردی صالح ومستور بود که او را ابواحمد خواندندی وتعویذ مهر بانی* نوشتی و درآن شیوه معتقد فیه بودی وبه واسطةً عوذة او تألیف قلوب و محبت میان دلها حاصل شدی و قوت و طعمه و لباس او" از" وجوه -0: داشته. مل: ندادد. حب: واشیه ۲- مجاء ت:حکایتی کند که ۳ ت: ندارد ۴- : به مر گث ۵- ت. م: بنهادم ۶ مجا. ت: به نزديك من محاء ت: ددآمد ۰2۰-۸ 0: الا خدا او را ها ت: فرح‌آدد. م: فرح‌آورد ۵ ت افزوده: آن. م: این ۰ محا: شفا ۱- مل: ابوالخیر (متن عربی:ابوالحسین) ۲۳- مل: کرد ۳ محاا ت: م: تدیر ۴ : ندارد ۵- محا: حمد دبانی. ۶۵ مجا ت. م: او را ۷محاأ ت. م : ندارد ۸ مجا . ت, م افز وده: از ۱۶ فرج بعدآذشدت هدیه‌ای بودی که مردمان از این جهت!" به وی آوردندی. اوحکایت کرد بامن که يك روز وجه اعراجات نداشتم و تا شب منتظر بودم" دری برمن گشاده نشد۲ و روزبیگاه گشت؟ . من در دکان نشسته بو دم؛ به اتعلاص با نحدا گشتم ۵ تا دری" از درهای روزی بر من گشاده گر داند. هنوز ۲ دعا تمام نکرده بودم که شخصی در آمده . نظر کردم؟» غلامی امرد بود [در غایت صباحت وملاحت که حدای در آفرینش او از دقایق حسن و کمال " وزیب و جمال هیچ دقیقه فرو نگذاشته بود]۱۱ و به قدرت کمال نود" صورت بدیع او را بقلم فطرت چنانکه می‌باید" نگاشته* ۰ چنانکه شاعر گوبد: ۱۵ ۳۹ شعر شخصی که نثارش تن" و جان می‌بایست تن در صفتش جمله زبان می‌بایست سبحان‌اله ز فرق سر تا قدمش ۱۷ يك موی نبد کان نه چنان"" می‌بایست رسم نهنیت و سلام به ادبی"۲ [هرچه تمامتر به]"۲ بجای آورد - ت۰ م: بدین حوت ۲- محاافزوده: تا ۴ ت: شود ۴- م: شد ۵- : به خدا گشتم. مل : از روی اخلاص متاجات کردم . جاپی : با ا<لاص به خدا متوحه فشه ۶ مل: دوزنی ۷- محا: وهنوز ۸ مجاء ت: در دکان باز کرد و درآمد. م: در دکان باز کرده‌بود محا: بنگر ستم.ت: ۶: ددنگر ستم ۰ ۱-ت: حسن او ازدقایق کمال -اساس: ندادد ۲ محا: بر کمال خود. ات : وبه کمال قددت خود. مل : به قدرت کاملهُ خود ۳ 2 می‌بایت ۴- مجا: نکاشت. م, مل: نگاشته‌بود ۵- ۶؛ مل: رباعی.مجاء. ت: بیت ۶ ت. م دجاپی: دل .‏ ۱۷- تابه قدم ۸- مل: نه| نجنان - اساس: ندارد ۰.- مل: ندارد باب سوم ۱۳۷ و چون در سخن آمد شیرینی سخن" وفصاحت لهجه او برصباحت چهره و زیبایی روی" او" بیفزود. در حال (وان‌یکاد) * برخواندم و از کمال صنع باری - تعالی - متعجب؟ بماندم و گفتم : به جه حاحت قدم رنحه فرموده‌ای وبه چه مهم تشریف حضور ارزانی داشته‌ای؟ گفت: «بنده‌ای*ام مملول* مخلو قان" و خواجهام"برمن خشم گرفته است؟ ومرا از یش‌خویش*! بر انده۲۱ و کفته: هر کجا که خحواهی رو . ومن هیچکس دیگر را نمی- شناسم و هیچ جای" دیگر نمی‌دانم و هرگز درخاطرمن نبود که" محتاح در گاه۱۵ دیگری‌گردم تا حود را پناهگاهی ِ" دیگر ۱۷ معد*۲ کرده بودمی و مرجعی معین کرده"" . شعر "۲ : بارست که همنفس نسدارم جر او در سسبه و دل هوس نسدارم حز او ۱ مل: سحنش ۲ م: ندادد ۷ محات: ندادد ۴ ت: به تعجب. مل: عجب. ۵ مجا: ندارد. ت؛ مل: بنده‌ام. م: بئده ۶ م: مملو کم ۷ ت: خلقان. مل: به مخلوق. محاء م: ندادد ۸ ت: خواجه. م: خواحه و کسان او ۸-4: گررفتها ند ۰ مل: حود ۱ «جا» مل» م: دانده 0-۲: برو. مل : هرچه خواهی بکن و هر جا خواهی برو ۳ ت ندارد ۴- 2: که من ۵ م: دد مات پنا هگاه. مل: پناه ۷ ۴: هعد 6-۸: دیگی سمجا؛ بت م: دا ننع: مل : نموده ۰ ۲ ست: ببت. ۰ مل : رباعی. اسأس : ند‌ادد (#)- القلم ۰ ۵۱ ۱۳۸ فرج بمد از شدت آسایش و مرمم" ز که باشد طمعم چون او راندم ۲ که" کس ندارم جزاو و مبادا که این نام برمن نشیند که مرا در حدمت دیگری باند ابستاد تا آن در بر من کگشاده شود که مر | میاله ایند کوز ۲ دیکری ۲ باید ۸ ت شعر ۰ : حاشا که زخدمتش به در باید رفت یا از بر او جای دکر"" بابد رفت سر بر خحط او دوان شوم" " همچو قلسم گر چون قلمم همه بعه سر باید رفت چون در این و اقعه متردد و متحیر بماندم مرا به تونشان دادندکه کتاب عطف و تعویدمحیت می‌نویسی ومیان دلهای رمیده"۲ الفت می کنی؛ به جهت من تمیمه‌ای در قلم آر تا خداوند من برمن مهربان شود ومرا در خحدمت خودبا مقام اول برد. من آنچه رسم"" بود درتعوید محبت بنوشتم و آن تعویذ اینست : سورة فاتحه و معوذتین* و آبهةالکرسی** و (لوانزلنا هذالقر آن علی جبل لرابته خاشعا متصدعاً من خشیةالله و تلتالامثال نضر با ۱- مل: مرهمی. جاپی: آسایش مرهم ۲- مجا: داند. ت , م : زندم . جایی: حون داندم او ۲ هلر ۴ ت م: با ۵- مل: ددمیان ۶ ملی: کمر بند گی ۷- مل: ندادد ۸ ع: می‌باید ۵- مجاءت: بیت. م؛ مل: دباعی ۰ ۵: دیگر ۱- ت2: شوم دوان. ۴: شوم روان. مل : روان شود ۳ محا: زرهنده. بت ‌ّ جابی: از یکدیگی رهیده ۳ سا رسم من ( ات قر آ نکر یم سو زره الفلّق وسور#الناس ( 33 البقر ». ۲۵۵ باب سوم ۱۳۹ للناس۱ ) تا آخر سورت ۱. و (لوانفقت ما فی‌الارض جمیعاً ما الفت بین قلو بهم و لکن الله الف بینهم انه عز یز حکیم)۱ . (ومن آیاته ان خلق لکم و من انفسکم ازو اجاً لتسکنوا و جعل بینکم مودة و رحمة آن فی ذلك لیات لقوم بتفکرون)۰۳۲ (و اذکر و نعمة‌الله علیکم اذکنتم اعداء فالف بین قلو نکم فاصبحتم بنعمته اخواناً و کنتم علی شفا حفرة من‌النار فانقذکم منها)۲ و گفتم: رقعه بکیر و بربازوی حود بند وبرو" اکر طهارت حاصل‌است. و دل در رحمت خدای" بند تا در لطف خود بر تو بکشاید؟ . این رقعه را از من بستد * [ويك دینار زر پیش من بنهاد* و ازمن عذر خحواست و برفت"۲ ۲ و رقتی و رحمتی از حالت اوبر دل من پید!" آمد. برخاستم و دو رکعت نماز بگزاردم و از خحدای - تعالی "۱ سابه تضر ع و انعلاص درخو است کردم تا۲ کار اوبر آرد و مقصود اوحاصل گرداند وظنی و امیدی که دارد حطا نکند ودل خداو ند او بر او مهربان گرداند. وچون از نماز فار غ شدم"" مقدار دو ساعت هنوز ۱۲ نگذشته بودکه ابوالجود که حلیفةً عجیف؟۱ بسود غلام نار و [۱۵2 بر سیهسلاری سرهنگان"" بیامد و گفت: «فرمان امیرناروك اجابت کن که ترا می‌خواند» من از ایسن سخن بترسیدم . مرا" گفت: مترس و مرا بر ۱- مجاأ ت: سورة ۲ ت: ندادد ۳ ت: خدا ۴ ت: گشاد: گر داند ۵- محا ت» م: فراگرفت محا: نهاد ۷ ت: ندار د ۸-اساس: عبادت میان دو قلاب را ندادد 4 ت: بدید ۰ - محأ ت: ندادد ۱ ت.: ۰: که ۲ : جون نماز بگذاردم و ۳ مجا: هنوز مقدار دو ساعت ۴ ۱- مل: ندارد. در کليه نسخ : عجیب ( آذ روی متن عربی و حاپی نقل شد) ۸-۵: نازوك . عربی وحا: ناذوك . حب: نازول ۶ مجا: و ۷- محا: از سرهنگان ۸- محا: ندارد ۱- آلحش. ۲۱ ۲- الانقال» ۶۵ ۳ الروم: ۲۱ ۴- آل عمران؛ ٩٩‏ ۱۳۰ فرج بعد از شدت استری" نشاند وبه" سرای امیر" ناروك برد و مرا؟ در دهلیز بگذاشت * و در رفت؟* . ساعتی" شده" » مرا" در"" پیش او بردند و او را دیدم دردست بزرگ نشسته و قرب سیصد غلام بر پای ایستاده و کاتب ابوالقاسم در پیش او نشسته و مردی دیگر که نمی‌شناختم . از هیبت و دهشت لرزه بر من افتاد و۱۱ قصد کردم که زمین بوسم"" .گفت: مکن, عفاك ۲ اللّه» این۴ سنن جباران اسث ما آن نخواهیم و سجده جز خدای راب عزوجل ۲ - جایز ۰ نباشد. بنشین ومتر س "۲۲ .و چون اثرسکون" در مسن‌پدید آمد؟ پرسید که امروز غلامی امرد"" به نزديك"" تو آمده است و تو به جهت او کتاب عطف نوشته‌ای ؟ گفتم: آری. گفت: ( اصدقنی عما۲۳جری‌بینکما حرفاً حرفا۲۴) :راست بگوی۲۹ آنچه میان شمارفت حرفآبحرف"". آنجه رفته بود تمامت با او بگفتم و هیچ فرو نگذاشتم و آیتی۲۸ که‌در"۲ تعویذ نوشته بودم بر"۳ وچون آنجا رسیدم"" که غلام گفت: بندة مملو کم"" که ۱- اساس؛ مل: شتری.مجا: اشتری.(ازت وم دمتن عر بی: یذلا" انتخاب و نعل شد) با محا: فر ی محاأ ت: م: ند‌ادد و ندارد ۵- مجا: بنشانه *#- محا: برفت . ت: ودروقت ۷ مل: حون ساعتی. م: وبعداز ساعتی ۸- مجا: بود 4 ت: مرانیز ۰ - مجا: ندادد ۱- ازتوم ۲- م: بوسه کنم ۳ ت: عافاد ۴- 0: افزوده است : ازسنن مادوداست و ۵ ت : حدای عزوحل را ۵ مل: روا ۷ آت افز وده: بنشستم ۸ 2 0 ندادد افزوده : دامن ۰ ت: بدید ۱- 0: غلام ۲ 0: نزديك ۳ 0 کما ۴ حرفاً حرف ۵ ت: یکو ۶ م: دفته است. مل : آنچه میان توواودفت ۷ ت: حرف ۸- مجاءت ۰ (: آیاتی ۸: بر ۰ تم : برو ۱ ت۵: رسید .. ۳۲- ملل. بنده‌ام مملو 4 سا بط وت وا داتان بت ساب نیس بخ تسم سس او و سس پاب‌سوم ۳ هب< 1 را نمی‌شناسم و 0 پنامکاهمی 1 نمی‌دانم» و حد او ند مر | از پیش" برانده؟ است و باهیچکس ۵ آشنایی نکرده‌ام ۴ و ندانسته‌ام که مرا جز در گاه او مقصدی دیگر باید تاساحته کدی و متحیر و بیجاره ماندهام. از ر حمبت ی که | و حال آن < ان در دل بو د۲ اعار ازرحمت و رقتی که مرا بر جوا در دل بود ومراعاتی که مر | کرده بود بگر یستم. نارو 4 را دمز آب در چسم ال و جو ن‌<ددث تمام گفته‌شد گفت: بر نحیز با شیخ بت بارك‌اله‌علیکم؟ او هر گاه تر | حادثه‌ای پیش آید یا دوستی با همسابه‌ای ۱ از آدتر! ۲۱ عرضهدار تا آن حاجت مقضی و آنامیم مکفی گردانم و دراین سرای۱۲ کستاخ" در آی و بیرون رو واتساط نمای که در هیچ حا لت تر | ۴ به نز ديلك من حچات و منع* نخو اهد بود. من‌دعا کفتم و بیرون رفتم , در حال غلامی بر اثر من بىامد و بر انی به میلغ سیصد ۳ درم ۳ به‌من داد؛ وجون یه دهلیز رسیدم آن جو ان را دیدم که حهت*۱ او تعو دد نو شته بودم. مب | ره ۹ ححره‌ای برد و بنشاند. کفتم : حال حود بکّوی*۲ . گفت: من علام امیر م» بر من حشم فرموده (" بود و مرا ازپیش خودبر انده"۲» جنانکه ۳ باتو شر ح داده‌ام : و در آن‌ساعت که ره تفر در آن‌حاد ثه از در گاه۲۳ غایب بودم تفقد فر موده‌بود ات و 9 ۳9 ۳۳۳ مجا: بناهگاه. مل : بناهی محا 3 پیش‌حود ی مل: دانده ات محا: هیچکس‌دیگر ب مل : ندادم. ۷ محا: آمد ۸ ات م:ندادد.. هب مجا.ت.م: عليك(عر بی: فيك وعليك) ۰ 2-۱: یاهمسرایه‌ای ویادوستی.م: یاهمسایه یادوستی ۱- :نو ۱۲- محا! ت: صوا| ۳سمجا.ت: بستاخ واد ۴ محا. ت,افزوده: ازدر ددآمدن ۵ مجا: منم و حجاب. ت. جب: حجت ومنم. م, جا: حجب و منم ۱۶-ت: شصد ۷ وجاأپی: دیناد ۱۸-محجا: بجهت -۱٩‏ مجا: با ۰ سب ۰6 جب: بپگو ۱- مجا. ت.م: کر ده ۲-مجا: پراند ۳- م:جنا نچه ۴ م: ندارد ۷۱۳۳ فرجبعداز شدت و (جون حاضر نبودم) ۱ تفحص آرکه کیحا فتق: 63 حال شود و موجچبت کنمت ماجری بی‌تفاوت و ته‌صانی شر ح دادم مر | یدق نلآ شرت و به طلب توفر ستاد؛ جون آنحه تقربر کردی با آنحه ۳ من گفته بودم تفاوتی نبود وحرفاً بعد حرف؟ مصدق وموید سخن من گشت و چون * توباز گشتی مرا به نزديك خحودخواند وبه فرزند * عطاب کرد" و گفت تو بعدازاین ۸ بزرگترین بندگان و مقرب‌ترین خواص‌منی» دوستی تو در دلمن ممکن- تر و محل تو به نزديك‌من رفیح تر از آن همکنانست» جون طرد وعنف من با تووتعر يك وتوبیخی که کردم مشرت دوستی من دردل تو معدر نگردانید واز جادهٌ احلاص‌انحر اف ننمودی ورغبت تو درعدمت من فتوری‌نگرفت و درطلب رضای‌من به لطایف حیل ۱۰ مبالغت"۱ نمودی وبرمن ۲۲ مکشوف شد۳" که بعد از ۲ دای - عز وجل جزمن بنامگاهی و ملجائی*۲ خ ی نکردانیده بودی ودر دنا به‌غیر از و کسی ر | ۳ دست‌گکیر و پادمرد حود ندانستی 1 بعد ان از من جر احسان و اجمال نبینی و بس از این جز دو لت و اقبال نماشد و زود ِ باشد که مر تبه توعالی ودرحه تو بلندگردانم و (ترا به اعلی درجات نظر از امثال "۲ تو برسانم بل که از میان همه مترم صستستت سس ساست تب سسسسسسسی کح تا تست سر ات تست ات سس تست اس رون مت و رت ۶: ندادد ۲ ت.ع: بودم می‌فر‌مود. محا: تفحص هی‌فر مود . جون راز خدمت دسیدم پرسید که کجابودی. ت: حون باخدمت رسیدم ... م: جون پاخدمتش دسیدم پرسید ... ۳ مجا ت.ع: جون از آ نچه‌تو. ۴ مجا؛ مل: حوفاً بحرف ۵- محاء م: ندارد # محجا: و فرزند. م: ویه قر ز ندیم . مل : و به‌فر ز دی ۷- ۶:فر مود و ۸ محا: ندادد 6-4 : مقتمکن‌تر . مل: متمکن‌شد ۰ محجا: لطا یف الحیل ۱- 6: مبالفه ۷۲ مها ت: ویردآی ۳ مجات؛ م: گشت ۴ محا ت: بیر دن‌از ۵- جا: ملجاً انی. ت: ملجاً و مآبی.م وجاپی: ملجاً وملادی ۶ ت: بیردن من ۷- محا: کسی دا بیرودن انمن ۸- 0: ندانسته - مجا: دوز ۰ ۷۲ 2 اوامیال باب‌سوم ۱۳۳ و بر همه مقدم گردانم)" مکر که عدای - عز و جل دعای آن شیخ درحق تو مستجاب گردانید و آباتی که تمیمةٌ توساعت! نافع آم اه واه چه‌جیز مکافات کردی؟ گفتم: «جز آن ب‌دینار هیچ مکافات نکردم.» گفت: «برخیز وبه حزینه " رو و آنچه باید ۴ بیار* ومکافات؟ آن نیکوبی که با تو کرده‌بود۲بدو ده.» به خحز انه رفتم و ادن این آورده‌ام*. بکرفتم پانصددرم بود. و گفت: بعد‌از این راید که مر | ملاز مت نمایی که باتو نیکویی "نو اهم کرد . بعد از مدتی به نزديك او رفتم » اور ا دیدم سرخحیل برر کگ شده و مر تبه عالی‌بافته. مر اصلة بزر کث و بخشش بسیار فرمود ۱ و بعد از آن استظهار مسن کشت درحو ادث روزگار» و عدّت و آلت‌من شد درنوایب ۲ ایام۲۳ . الحکاية الحاد‌ی عشر -ابومروان حامدی گفت۲۴: چون ابوعبداللهه کوفی به و اسط در آن روز کار که ناصر الدو له امیر بغداد بود وو اسطاقطا ع او و ابوعبداللهمتعدد عمل و اسط بوداز جهت ناصر الدو له برمردمان طلمهای شنیع کرد ۱۳ وضیاع و عقار ۱۲ واسیاب مردمان با دیوان میگرفت. من‌از حمل4 آنمظلومان بودم که ضععه من در بدامده ۱۶۸ باز رفت و ارتفا ع وفت دک عبادت مبان دو بر آنتز را ندادد ۵ که تعو یذ حهت نو نوشت. ۳ محا: بحانه .ت: خزانه ۴ ت: ترا باید ۵ ت: ندادد عت: یااومکافات‌کن. م: ددمکافات باآن ۰۷ کرد بر آور و ۸- ت: من به ۵ ت: آوردم. م: و آنچه آودده‌ام بگیر ۰ ۰2 ۶0: نیکوگیها ۱- مجاء. ت.م: کرد ۷۲ ۸ نوایب و مکاده ۳ افزده والسلام ۴ گوند ۵ ۷ب جز جاپی: عید له ۶-۶ می کرد ۷ 2 م : نداد ۸-۸ و جاأیی : حریده . متن عر بی :حامد یه اس مس مر سین سیم س‌ اه ماس ات 5 تست میت پل و خی ج ست مت تسه یس هیوست دج سود نس سس مه سب موم مات یب -‌ اس ا ها ست میت بت دا سار سید سا تب پم ما 5 یت خر مات پیت مان ۳ که جمع بود زیادت ۲ از جهل کر" بر نج بود ۲ » که بك کر " قرب سه- هز ار" من باشد. در آن باب با او تظلم داشتم و نافع نیام‌د؛ و در آن وقت 8 بر نج به مبلغ‌سی‌دینار بود؟. بااو گفتم: «ارتفا ع ضیاع من تمامت‌بر- ۳ و من خحود راو متعیوان۷ را جز این معیشتی ۶ دیگر نمی‌دانم ک-4 بافی سال بدان بگذرانیم " وضیاع را عمارتی کنم ۲۳ که در سال مستقبل امید ارتفاعی باشد» دلخوشم بهآنکه۱۱ ده‌کر از این مبلغ"۱ به‌من‌باز گذ اری وباقی حلالاً طیباً ۲ برداری». الیته اجابت نکرد ومسامحت نفرمسود. به پیج فانع شدم هم مىدول نداشت. گفتم : رسه کر مر | تدم ۴دار ۱۵ وباقی ره دل‌ن<وش ثر | حلاال کردم».وبگر یستم ودست او بو سه دادم و گفتم : به وجه تصدق این قدر در حق ۳ انعام کن» . سو گندها اد کرد که رك بر نج به‌تو نگذارم. از صعو بت آن حال به طریق استهر | می کفت: «برو به خدا تظدم کن۲ و بارها باز می گفت"۱ ومعرر می کرد. حایب"۲ وخاسر و سوخته‌دل ونومید از بر ۲ او باز کشتم و عبالان خود را جمع کردم و روی به‌حضصرت نود ای ۲۳ تعالی ۳ - آوردم و روز و شب ۲" به دعاو نضر ع وحصو ع و حشو ع ۳۵ حال‌خود به ""حضرت ربانی عرضه‌می‌داشتم. ۶-۱ زیاده ۲ م9 حایی: کری ۳- ۶: به‌میلغ سی‌دیناد بود ۴ م: کری ۵- مجا: پنج‌هز اد ۶ محا: ندارد ۷ مجاهم ت؛ و حایی: و عیال خود را ۸ ت وحایی: وحوه معیشتی 4- محا تم وجایی : فراسر آرم. مل: بگذدانم ۰ ت مجا: فرمایم ۱ ت: از 2 وحجایی: که ازذین رهز ۳ ت: طیت ۴ محا: میذول ۵- مل: گفت ا گر مسلم داری ۶ محا: در حق من آین‌قدد ۷ دار ۸- م وحایی افزوده: این لفظ *6- ۶: میگر‌دانید ۰ 0 و خایت ۳ مجا. تم و حایی: از در ۷۲ خدا ۳ ت م۶ ندارد ۴ ت: شب و دوز ۵- مجا: و خشوع و خضوع. م: وبه‌خشو عوخضوع ۶۵ هجا ت: تن پاب‌سو م ۱۳۵ رور یاز دهم ! و افعه‌ای حادث شد که آن ظا لم به شب از و اسط بگر بخت. وتمامت بر نج ۲ در خر من گاه دود» بر گرفتم و با" حا نه بردم ودیگر هر گز وی را ندیدم . شمر :۴ ای که از فرط جهل و نادانی ظام کردی به حای * مظلومان هم ۲ بکی روز داد بستاند از تو ظالی خدای "مظلومان سیر جاه "تسو کند رخنه تبرهای دعای مظلومان الحکاية الثانية عشر *- ابوعلی بن‌مقله حون منصب وزارت براو مقر ر کون فارس باحضرت آمد حکابت رو ۹ از عجایب آنجه دراین نکبت که به وزارت اداکرد ۲۲ و از این محنت که به چنین دو لتی بزرگث ۱ مفضی گس ۱۳ دیدم بگی آن بود که يك‌روز بامداد پرحاستم*" و محبوس و مقید بودم در حجره‌ای از حجره‌های سرای یاقوت امیر فارس» مدت نکبت امتداد پذیرفته ۱۵ و طمع از حلاص منقطع گشته و مىد ور ج نمانده. از 4 عابت کلم رم وناامسدی ببج آن بود که و سو سه ِ" و جدو نی ف برمن غالب‌شود. ومردی دبکر نیز از متصر فان در این موضع بامن محبوس ومقید بود در يك حجره الا آنکه حبسی بودکه مسا را در آن‌حبس عر لز و معرم و مررفه ومحترم می‌د اشتند و کاتب بداقوت به نز د يكگ۲۹ چ نت سس و رس وت رت تست و و سس مه ات : یازدهم را ۳۳ ۶: کر نج ایض محا: یه نت محاأ 6 ست. مل: قطعه ۵- ع: جان مت ان ۷ مجا: دعای 0-۸ سر‌حاه تر | تسين ۰ - ت: ندارد ۱ ۰: ادا کرده شد. مل: که آخرش وزادت مود ۲۳ اساس افزوده: شد ۳ گشته 0-۴ بر‌خواستم ۵- 0: اشتداد یافده ۶ ت.م: و از ۷ محا: وسوسه ۸ 2:ع: حنون ۱۵٩‏ ۶: نزديك. ۱۳۶۰ فرج‌بعداز شدت ما سیاری در آمدی و رسالت باقوت بر سانیدی ودلداری فر انمودی. يگ و 7۳9 ۰ 9 ۹ .72 5 روز امد و کفعت: امیر سلام می‌زساند و (التماس می کند که) اکرحاحتی و در خو استی باشد انسباط فر مابند" . گفتم : («آمیر را سلام برسان و بکگو رد عادت کال 0 و کو فته داطر گشته ام آرزو می کند که شر ابی جند بر سماع* لطیف نوش کنم ۴ باشد که لحظه‌ای اندوه فراموش کنم. اگر این" تفضل بفر مارد ۸ و ما را رهین منت کرداند شاد ۲ آن محبوس " یامن مخاصمت مود ک 4 سوه حای ابن سجن است و که وفت این آرزو ۲ ۹ ۵ شعر : ۳ آب دو دیده نیست پروای شراب حون می‌عورم و نمی کذم رای‌شرات جون ساغر سینه تابه لب حون داست اتقی. بقل تنگم نبود جای شراب به‌سخن‌او التفات نکردم و کاتب را گفتم: رسالتی که گفتم‌برسان و سفارتی ۱۲ که۳" فرمودم۱۴ به‌جای آر. گفت: سمعاً وطاعته فرمانبردارم. و برفت و هم * در حال باز گشت و گفت: «امیر می‌فرماید ۳ که حدمت کنم وم هنشت دارم هروقت که اشارت فرمایی.» گفتم : «این ساعت می‌باید واگر زودتر باشد ۱۷ شاید.۱۸» لحظه‌ای بگذشت طعام و شراب" و فواکه سر ما سا ساسا لاس۰ ۱ ت: گفت ۲-ات: فرمائید. م: نماید ۳ م: دلتنگ ۴- م: شده‌ام ۵- ت: سماع و شراپی‌جند م: شود ۷ ت: سراین.. ۸ ت. م: فرماید 6-۹: محبوس‌دیکر ۰ 6: آرزدست ۱- مجاء ت: بیت.م؛ مل: دیاعی ۶-۷۲ مل: سفادشی ۳ ات ندارد ۴- ملل: نمودم ۵- ۸: ندادد ۶ ت: فرمود ‏ ۱۷ محا ت: بود ‏ 0-۱۸: می‌شاید ۵ م: زدارد پاب‌سوم ۱۳۷ و ریاحین و مجلس آرای ۱ و آنچه از لوازم آن باشد بیاوردند و مجلس بیاراستند» و من و آن محبوس بنشستیم" و گفتم: بیا تا ساعتی حویشتن را از غوغای غم بايك گوشه بریم و راه اندوه بردل بزنیم " وخودرا ازمحنت لحظه‌ ای باز جر یم * و دراین نانعوشی ساعتی حوش‌باشیم. 2 ۵ گر ۰ حوش‌باش دلا که شادی و غم برود رنسج اکوت و ملکت جم برود می‌عور نفسی تا ز دلت همم برود هرچند که غم دیسر رود هم برود واول صوتی که مغنی گفت *ونخست بیتی که برزبان راند" در سرعت فرح و قرب مخرج از این" تفأل نمودم * و از این نوع کلمات می گفتم جندانکه او نیز با ما مساعدت نمود و مرافقت کرد" ۱. ومطر به‌ای بباوردند و اول سرودی که گفت انن بود" : ۷۱۲ ۰ سر فواعد للبین الخلییل ۱۳ فسیتوا وقالوالداعی الزور ۲۴ موعدد ۲ الست وس ‏ ت٩‏ و اسو سس رت مه تست سس منم میت ات رخ ان مینست دب و مس ۱ ت: محلیآرا. ۲- مجا: مقید بنشستيم . ت م: همچنان مقید بنشستیم ۳ مجا: برذ نیم ۴- مجا: بازدادیم. ت: بازدزديم سای 1 ۸- محا. م,ت: این‌حادثه 4- حب. م: نمائيم . مجا: نمودیم ۰ ۱ ۶۰2: مساعدت کرد و موافقت نمود ۱- مل: شکایه هحران بود ۷۲ مل: بیت ۱۳- ت وعتن عربی : الحلیط ‏ ۱۴- عربی: داعی‌الذود. ت: لراعی‌الدوده ۵- ت: وعرژد ۱۳۸ فرج بعداذ شدت ی ۳ ست. 0[ ولکنهم بادوا ولم ادر دغعته وافظع شی حین یفجود البفت " ا دخر جمه: مرا به هجران" انذار کرد و پس فسرمود که وقت رفتن تسو " روز شنبه است یاه لا که زفعت :نکر ص ]۴ عذاب سخت‌ت-رین هست فرقت ناگاه جون بارمن ادن سرود دشنو د گفت: ,در اسجا هیچ ست که یداب فال توان گرفت و چه معنی است در این ببت کسه دلیل فر ج ما باشد؟». گفتم: «فالی به غایت مبارك و بشارتی* نيك‌امیدوار است » باشد که‌نعدای تعالی- روز شنبه جدایی اندازد میان‌ما و این حالت که در آنیم به‌فر ج 7 وصلاح ۲ 4 و آنروز ید * زشاط و شادمانی بر ما ۷ روز * شنبه "۱ هنور دوساعت از روز زگذشته ۳ دود که زاگاه باقوت؟۱ امیر فارس ۲۲ ره نز دیلک ما در آمد ۲۴ ده پای* بر حاستیم. گفت: ( لله اه اه الوزهر ۳ ۰4 وبه شتابت بدو ند و مر | معائقه کرد ۲ و ششاند وتهنست*۱ وزارت آغاز کرد ۱- بات در کلنهٌ نسخ مغشوش و مخلوط است. م دمل‌هم ندارد. (اذ متئن عر بی و ترجمهٌ ابیات تصحیح قیاسی بهءمل آمد) ۲- چاپی: مرا به هجر تداجت ارو ۳ ت و حاپی:من ام و ليك دقت نا گاه بیجبر ار ۵- ۶: شارت و محا: فرج.م: وبه‌فر ح ۷- مافز وده: مبدل گرداند ۸- ت: در 4- : وحون روز ۰ ۱ تافزده: بود ۱ ت: نرفته ۲ ت: یاقوت‌نا گاه 2-۳ که امیرفادس بود ۳ میدا افز دده: بتر سیدیم ۵ . اس : پبر صیدیم 2 ۵ ۱- : و ده پای ۶ اساس : العز یز ۷ ۸: ندادد ۸- م: و تهئیت کر ره پاب‌سوم ۱۳۹ و من از قلیل و کثیر آن ۱ حال خبر ۲ نداشتم و مثالی بیرون کرد ۲ که * القاهر بالئه * به وی نوشته بود واورا از وزارت من اعلام کرده و فرموده که فرمانبردار و منقاد من باشد. ومثالی دیگر به‌من تسلیم کرد که‌هم‌قاهر" به من نوشته * در این * معنی و مرا فرموده که در امور فارس و نواحی آن و ابواب‌المال و وجوهات دیوان نظر کنم و آنچه از اموال محصول و" مجتمع شودباخود به حضرت برم و تدبیر بلادی که بر۱۱ حوالیست"" و نظر در مصالح آن ولایت به اتمام رسانم و به زودتر ۱۳ مدتی که فراغ از این امور حاصل شود متوجه حضرت گردم. و در حال بند از پای‌من و (از آن۱۵)۵ آن مرد نیز ۲۴ برگرفتند و در دست وزارت باز گذاشتم ۱ و حمد باری- تعالی- برزبان راندم ۲ و خحدای را سجدهٌ شکر گزاردم ودر اموال و اعمال‌نظر ۲۰ تمام وتفعر ۲ کامل به جای آوردم و در مدت نزديك مال عظیم جمسم شد و امور بلاد و عمال و ۳ سروری مه پست به مستّد متصر فان ۳ را مقرر کردم" و آن مرد را در صحبت خود معرم ومحترم ببردم . حدای ۳ - تعالی - آن فال که ۲۵ گرفته بودم در حق ما تحقیق* گردانید و از جناد محنتی به جنین دو لتی رسیدد: ۳ ۰-۱ : ندارد ۲- ت۰ :هیچ خبر ۳ مجا: بیردن آورد ۴ م: ندارد ۰-۵ 0: القادر باله ت: تقلید وزادت. م:تقلد وزارت ۷ المّادر ۸- ت: نوشته‌بود -٩‏ ۵: هم دداین ۰ - مج ت: نداد ۱-- م: در ۳ محا ت:م: حوالی ان 2-۳ زودترین ۴- مجاء ت: ممکن باشد ۱۵- محاء م: ندارد ۶ محا: ندارد ۷ ۶: دستگاه ۸- م: دادم ۱۵ م: به حای آوددم ‏ ۲۰ م: نظری ۰- ت: تفکری ۷۲ ت: متصرفین ۳ ت وم افزوده: ودوی به حطرت آوردم ۳۴ ت: و حدای ۲۵- ت: ندارد ۶ : محفق ۷ : بر‌سیدیم الحکاية الثا لثةً عشره ۲ - احمد بن ابی الا صبع گفت : « عبد الله-۲ بن‌یحیی در آن ایام که وزیر ابوصالح عبیداللّه بن‌محمد بن حسین"بودسو قصد ابواجوب بن‌احت ؟ ابی‌الوزیر می کرد و ابو اجوب ازصالح برجان و مال حود حائف بودمرا به نزديك ابو ایوب فرستاد و گفت: اورا ببین و دلداریش بکن* باشد که حدای- تعالی- شر او از تو کفایت کند. به نزديلگ" او رفتم" اورا" دیدم برجای‌نماز برمصلی نشسته و قصدای دراز درممحراب آوبخته.مرا از آن حال عجب آمد و باخود ؟ بر آن ۲۳ فعل انکار کردم. و چون رسالت ادا کردم ۲ جواب داد که از این کار اندوهکین نیستم که جون از حلایق نومید گشتم قصه ۲ برحضرت حداو ند تا لین از دست ظالمان عرضه‌داشته ام ورف کرده" » زود باشد که او از سر تعلایق"" دفع کند*. مرا از این‌سخن خنده آمد وخویشتن به تکلف۲ نگاه داشتم و باز گشتم و باعبدالله ۱۷ آنحه دیدم وشنیدم*" حکابت کرده. او نیز از این سخن تعجب نمودو دخندید. ومدت *"همان‌قدر بیش نگذشت که قصه‌ها*۲ را رسم بودی که از "۲ حضرت خلفا جواب "۲ کردندی که ظالم راعزل"" کردند ووی حلاص بافت. مح تست ساپس سا توا سس ات محا: الغا له عسشر . : الما لفعشی 0 حابی: عممد له ین ۳ میداات ‏ م وحایی: یحبی ۴ الاخت ۵-محا : افزوده : و بگو.ت: ویگوی که *#- م: دز ديكث ۷- ت: ددرفتم ۸- محا: ندادد. ۵- محا افز وده: گفتم جه‌حالنست و ۰ تم : بدان _- محا: یگز اددم ۲ ۷ بت اس وصه حود ۳ ت ندادد ۴- م: خلق ۱۵ ت: دود کنند ۶۵ ت: بدتکلیف ٍ_.- محا: عبمد | له ات محا: سنو دم محا: مدانی ٌُ- مل: فقها ۳ مل: ره و ی ۳۳۳ مل : عرص ۲ سس بسا ۵ : ۳ 2 صرف. محأ : صرف وعزل پاب‌سوم ۱۳۱ ۳ ۹ سمعر ۰ قصه برحضرت خداکن رفع تابه زودی ترا جواب دهد زرع امید " را که می کاری از سحاب کرامت آب‌دهد الحكاية الرابعة عشر - ابراهیم بن‌الجباس حکایت کرد و گفت : من کاتب احمدبن‌ابی خالد ۲ بودم» روزی به نزديك اورفتم *؛ او را دیدم به غایت متفر و دلتنگ * و غمناك سوال کردم رقعه‌ای به من نمود و در آنجا نوشته ۲ که خطبه * که دوسترین * جواری وسریتان تست با تو خحیانت می کند و بیگانه‌ای "۱ در فراش ۱۱ خانه"۲ راه مسی‌دهد واکر این سخن را تصدیق نمی‌فرمایی فلان حادم و فلان که امینان ۲۲ تواند براین۲۴ حال وقوف دارند» بحت"۱ این حال از ایشان بفرمای*۲. و گفت ازخادمان این حالت"۱ پرسیدم؛انکار کردند؛ تهدید و وعید فرم‌ودممعترف‌نشدند"". فرمودم" ۲ تا هردورا بزدند ۲۱» اعتراف کردند و به هرچه در رقعه مسطور است تصدیق"۲ آوردند»وازدی"۲ باز ذوق هیچ طعام وشر اب" ندانسته‌ام.۲۹ و همین لحظه به کشتن او فرمان دادم ۲۲. و در پیش او مصحفی دیدم نهاده مصحف باز کردم»۲ آن حط که چشم من‌بروی افتاد ابن آبت‌بود: ۰-۱ : بیت ۷۲ ت: ادمید ۳ ت: خلد. م: احمدین‌خالد. مل: آبی‌احمد بنابی‌خالد ۴ ت: دردفتم ۵- مافزوده: ویر یشان و ت: ازآن حال سو ال کردم ۷- مجا : نیشته . مل : نوشته دیدم ۸ عربی: حظیه. 4 مل: بهترین ۱۰ 0: وپیگانه‌دا ۱۱- ۴: فرآش‌تو ۲ 2 م: ندادد ۳ محا: امنای ۱۴- ت: بدین ۵-: تجسس ۶ 0: فرمای ۷- 0: ندادد ۸- 2: فرمودیم - ۸: ندارد ۰ م: و گفتم ۱ ۵م: وز نند ۲ محا: افر‌اد ۳- مجا: ديكث ۴ ت: مطعوم شر اب ۵- ۶: نیافته‌ام ۶- ت : خواهم داد فر ج دعل از شدات جن بع سا سینت ی بای سب مت تس سس تا ای سین تعاس سس ویک تخد ی سس سر وا مایت بات نس سس مدا سر نس دس بت ,1 تسج ت- ۱ سستت سح یه سم ۱۳ (با ایهاالذین آمنوا ان‌جاءکم فاسق بنباء فتبینوا ان تصیبو! قوما بجهالة فتصحوا علی مافعلتم نادمین) +« جود ادن 1 بر خحو آندم در صورت ان حادثه بدشك افتادم و ای ات بدو نمودم و گفتم : بگذار تا من در ابن حال ۲ تأمل و تفعر ره حای آرم و در بحت و۲ استکشاف ادن ماحری ۲ مبالغه‌ای ۴ به تمام راشده که حقیقت برحلاف آن ظاهر گردد. پس با یکی از آن دو خادم حلوت ساختم و به‌رفق و تطف ۴ مباحثهةٌ آن واقعه به جایآوردم . خادم گفت : النار ولالعار ۲ . راستی حال * آنست که زن * احمد ابی خالد کیسه‌ای هزار دینار زر به‌من‌فرستاده است تا بر آن کنيزك این‌گواهی,دهم و کيسهةٌ زر همچنان به مهر " بهمن نمود و از آن تعادم؟ دیگر نمز تفحص کر دم‌هه‌چنین معلو م شد, و ابشان را فرموده بود" تا رنجی بشما نر ساند ۲۲ و ابد | وصرب صادر نشود بر این جمله گو اهی مدهید و اعتر اف مکنید تا از تهعت دور تر نماید ۱۴ ودردل جایگیر تر آید. چون این‌حال محقق* گشت مبادرت نمودم تا احمد را اعلام کنم . مقّارن وصول من رقعه‌ای رسید از سر ای حرم مشتمل بر آنکه آنجه در آن رقعةٌ اول بود وی فرموده بود از غابت غیرت» ومضمون آن رقعه کذب و باطل است و آن کنیزلك از آن بی‌گناه و پا کست ۲ و حادمان را من رن داش بودم ۳ در آن‌حمله کواهی دهد و من ابن ت: حالت ۲ م: ندارد 6-۳: ماحر | ۴ محجا: مبالفتی ۵- مجا: تمام کنم. ت: بنمایم. #۵ ت: و بر وفق و به لطف بسا ت.: المار و الناد ۸- محا: ندادد هت اصاص .هنن ۰ مجاء م: به مهر آن زن ۱- 2: دیگر خادم ۳- م: بودند که ۳ اساس: نرساند ۴ ت: آید ۵ : مقرد ۵ بی گناهست باب‌سوم ۱۴۳ تست یم یی سس ات وی تحص یی وی سر مت تتصت تحت سا سیر ات ی رت تست ات سس یتح میی سس پد تس تسس سیر ساعت تو ده کردم و با نحدای - تعالی۱- گشتم و بیز ارم از حون این ۲ بیی- کناه رادد که هیچ مکروه بدو " رسانند واورا ثر نجانند. احمدبن‌ابی‌خا لد شاه کت و اندوه از سینه او زابل 0 ۴و باآن کنیز له احسان فرموو ۵ و از من مرت بسبار" داشت. ب #۲ ی ۲ به گقت تجاسد و بد و ی‌بی دفحص ودحدت دریع باشد اک دوست را برنجانی مکن تهور و در کارها صبوری تک که از تهور خیزد همه پشیمانی به بك زمان ۶ بتوان صد هزار دل آزرد ولی * به دست نیاید دلی "" به آسانی الحکاية الخامسة عشر - احمد بن محمد المنذر ۱۱ حکایت کرو ۱۲ و گفت: ابتدای رفتن من به شام و سبب عدو ۲۳ درجه ورفعت ۴ من بدان طرف آن بود که متو کل به تماشای ۱ متتر هی ۳ که آن را محمدیه می خحو اند رفته دود و کتاب عیمت مر | فرصتی شمرده بودند و با متو کل حلوت ساحتند و مقر ر کر دانیدند بر آن سجمله ۸5 مر | ره ر قه‌فر ستد 2 وغرضص اشان آنکه من از حضصرت دورافتم و جود تدبیر محکم دنك ۷ محا بت 6 ند‌ارد ۳ محاء ۰ م: آن ۳ ت: بدودی ۹ مج ت: شد 2 کرد و ت: ندارد ۷ ۴: یت سب اساس : زبان : دلی ۰ - ب: و ۴ 5 حایی : یکی ۱ ۰2 وحایی: المدبر ۲ 2 ندارد ۳ 2 : علو همت ۴ ت: مر تبت‌من ۵ مجاات, م: به تماشا ۱۶ محات: به‌متنزهی. 8 وحایی: ب۵ مدز هی ۷ ب: ند‌آرد نت میحا ت‌ ۰ ملْ فررستند ومرا معلوم نبود فرستادند و مرا حاضر کردند وموسی بن عبدالملك گفت که ۱ امیرالمو‌منین " فرموده است که ۲ به رقه روی و نفقهً راه و استعداد واخحراجات ۴ آن چندمی‌باید تا از حزینه برسانند. گفتم : «ضی‌هز اردینار*). در حال بفرمودند تانقد حاضر کردند و گفتند: همین لحظه بیرون می‌باید رفت. گفتم: امیر الموّمنین را وداع کنم؟ گفتند: نهءالبته اجازت نیست که هیچ توقف کنی و سامان مراجعت وداع نه؟ . و موسی به تعریض مرا" می‌نمود که امیرالمو‌منین بر تو ساحط است و صواب " تو آنست که هیچ‌مر اجعت‌نکنی ودر حال بیرون روی» ومی گفت که چون پادشاه‌بر کسی ساخعط شود * مصلحت ۱ آن بود که هرچه ۱۱ فرماید در حال امتثال‌نماید و هیچ توف نکند و از مراجعت با او احتراز کند و دوری از حضرت او مغتنم شمرد" . گفتم: حدای ‏ عز وجل - لطف فرماید و کفایت کند. و موکلان برمن گماشتند تا در حال بیرون رفتم و من‌تقلید آن عمل و غیبت حویش را از حضرت بلیتی تمام و محنتی کامل شمردم» و در حالتی بودم که اسر و حبس برد من از آن حالت خوشتر بود. وچجون به رقه رسیدم نماز شام شده‌بود» آواز اعر ابی شنیدم که شتر ۲ می‌راند "۲ و اين بیت می‌خجو اند : ت: ندارد ۶-۲ مل: امیر ۳ ندادد. ۴-ت : ندادد ۵ ت: درم ۶ ت.م: وسامان وداع ومراجعت نی ۷ اساس : مرا ۲ 4 واب دتا: باشد ۰ ت: مصلحت‌او ت: هیچ ۲ ت: و دوری از حضرت او غنیمتی بادد و سعادتی مغتنم شناسد. م: و دودی از حصرت او غنیمت شمارد وسعادتی مغتنم شناسد ۳ اساس: ندارد. ت. اشتشر ۴ م. میچراند باب‌سو م ۱۳۵ یتح تاج مت میت پل نا پیت ۱ 0 بت ؟ ادمکار ه ار لا" لله و ادت کار ه معنی آن باشد که بسا و قتها که مکاره و نامرادی جو انب و اطر اف تو فرو گرفته باشد* و تو آنراکاره باشی ۲ وخحدای - عزو جل- به_ افتاد تو درعین " بلاتعبیه کرده بود و آن مکاره را سیب دولت و موحب نعمت* ساخته؛ و من ۱۰ درمعنی آن۱۲ این بیت ۱۲ میگویم: ت۳۳ جنگ مکن اگرجه مجنت داش محنت ز حد| موجب تعمت باشد هرحال که آن را تو بل بنداری جون درنگری غابت دولت باشد ( عسی ان قکرهوا شیناً و هو خر لکم وعسی ان قحبوا شیئاً و هو شر لکم)* درتقریر*۱ این‌حال بينةٌ باهر و آیت*۲ ظاهر" است. چون از اعرابی این‌بیت"" استما ع کردم فال نیک و گرفتم ومستظهر گشتم و پریشانی که در حاطر بود زایل گشت *. واعرابی این بیت چندنوبت ۲ معرر گردانید۲۱» وئوق من زیادت میشد.و چون به رقه نزو کردم روزی چند بیش نگذشته بود که مثال امیرالمژمنین رسید و مرا تعدیل شام: ۲۳ فرمو ده ست: ست ۳۳4 مج و محا: مسرءة ‏ ۲ب حجاأیی : حجفت ‏ ۴-. محأ م : ره ۵ مجا: حادتك. م : حازاك # ت: بود ۷ مجا ت: بودی ۸- محاء..ت: عین‌آن بلا ۰2 ع: نعمت‌تو ۰ محا : ندارد ۱- 2: ددین‌معنی ۲- مجا: من‌آین بیت. ۳ ۰ مل:دباعی ۴ مجا ت, م: دنبالهٌ آیهدا ندارد ۵- : تحر یر ۶ م:حالت و تصدیق این معألت بت ۴ و آیتی‌ظاهر ۸ مجسا: ندادد - ۵: شد ۲مجا ت, م: حندنوبت‌آین بیت ۱ ت: می گر دا نید ۷5۳ محاء ت: ندارد الیقره »۰ ۲۱۳ . بود و دو یست‌هزاردرم جهت اخحراجات من‌مجری داشته» و آن عملی بود که ازعظمت ۱ خطر و غایت جلالت آن امیرالمومنین ۲ مأمون به‌نفس‌خود بدان قیام نموده بود و متو کل مرا اهل" آن دانست وفرمود. و جون بیرون رفتم هر مراد و کامرانی و دولت و شادمانی که بر تختهً مخبله تصور؟ وان * کرد در آن عمل مرا حاصل شد و درجه من در شام عالی کشت و مرتبة من‌بز رک شد وبدان منصب حنان خو شدل گشتم که اگر ۲ عراق با سرها به‌اقطا ع یا به ملکنت به من دادندی مفارقت شام بر " دل من حوش نشدی. الحكاية السادسة عشر - روایت * کرده‌اند که معاوية بن ابی - سفیان"۱ به حسن!۱ بن علی"۱- رضی‌الّه عنهما ۱۳ - کس فرستاد تا حاضر کنند و دستهٌ "۲ چوب * و تازیانه‌ای بفرمود تا بیاوردند بدان عزم که او را به‌چوب بزند و چوبها پیش‌خود بنهاد. چون آن سلالةً نبوت ۲ در آمد و چشم معاویه بروی افتاد بفرمود تاآن چوبها بر گرفتند و گفت: مرحبا سید شباب‌قریش. و بفرمود تاده‌هز ار دینار بیاوردند و به حدمتکاران او تسلیم کردند و ازوی بسی عدذر خحواست. چون او باز کشت حاجب ۲ معاویه بر عقب اوبرفت و گفت"": (ای سلالةٌ خاندان نبوت تا من)۱۹ حدمت ۲ این متسه ۱- مجا. ت: عظم. م: فرط ۰-۲ : حللال امیر المومنین. ۳ ت اهلیت ۴ مجا: ت: مصود ۵-م: نتوآن ۶ م: آمد ۷ مل: که‌آن شهرها ۸- م: در ۰-4 6:حکایت ۰ سمجا: معاویةین‌سفیان 0 2: حسین ۲ مجا: افزوده: د حسین بن‌علی.ت: یابه‌حسن ۱۳-مجا: عدهم ۱۴ ت: بسته. ۴: بشته ‏ ۱۵- ۴:جوبی ۶ ت: خاندان نبوت. نبوت خاندان ۱۷ مل: صاحب .‏ ۱۸- مجاافزوده: با بن‌رسو لاله . ت: یادسو لاله 4 مجا؛ ت: ندارد ۰ ۲ محا.ت ؛ 0 ماحدمت باب‌سوم ۱۴۷ پادشاه میکنم! ازشر او ایمن نیستم "» و دیدم " در آن ساعت که در آمدی لب مبارك میجنبانیدی اکُر لطف‌فرمابی و مارا ۴ بیاموزی تا * دروقتی که از خشم سلطان ترسان باشیم * آن کلمات را عوذه و تمیمةً حود ۷ سازیم. آن ز بدةٌ دودهٌ " رسالت فرمود که باتو بگویم بشرطی که از آل * معاوبه هیچکس ۲ را نیاموزی. قبول کردم که نیاموزم. گفت: چون درورطه‌ای افتی واز شر سلطان خحائف شوی! بکگوی ۱9۷(:۱۲ ۱4اه | لحلیم الکر یم لاله ۷اه الکبیر المتعال» سبحان‌انثه دب السموات ۱۳ ورب‌العرش العظیم » و | لحمدزته رب‌العا لمین» اللهم‌جل ثناء 2 وعز جار لك و لا له غیر ك»ا للهم انی اعوذبك می‌فلان۱۴ واتباعه واشیاعه من‌الجن و الانس‌ان‌یفر طوا علی اوان بیغو)۱۵. الحکاية السابعة عشرب روایت کنند که عباس بن‌جعفر دختر ۴" خود را به خانهةٌ شوهر می‌فرستاد» او را تنها ۱۲ پیش خحسودخواند و گفت: اگر ترا مکروهی پیش آید با کاری از کارهای دنیابرتو سخت"" شود ودرمانده یر گردی ۲ بکُو ": (ل اله الا انثه الحلیم الکر یی) [لا اله الاانثه العلی العظیم ]۲۱ سبحان‌انثژه رب لعرشالعظيم. (الحمدثه ربالعا لمین.) سحسن دصریت رضی الله‌عنهگو ید 1 جون ند حجاج بن‌بو سف ۲۴ مر ا به نزديك خحود خحواند و خحواست که جش‌ی بر من بر اند۲۹ » جون۲ ۱ مجاء ت.: می‌ کنيم ‏ ۲- مجاءت م: نیستیم ۳- مجا.ت: دیدم که. ۴ ت: ندادد. مجا؛ ۶ حاپی: مرا ۵-محاات: تامانیز و اساس: باشم.. ۷ ت: خویش .‏ ۸-مجا: دیدة 4 مجا: آن ۰ - مجا: ندادد. ت: هیچ تا باه : ۸-۲: این‌دعا سیادمیگوی ۳ تع: السمواتالسیم ۴ ۰ م: من‌شر فلان ۵ این حکایت‌دد متن عر بی نیست ۶ ت. م: چون دختر ‏ ۱۷- ت: پتنها ۱۸ م:دشواد ۵ : ندارد ۰ 0: این‌دعا سیادبگوی. ۱ 2: نداد ۲ ت: می گو ید ۳ ت۰2 م: که ۴ محا: ندارد ۲۵ م: راند ات محا: ندارد گفت: «ابن الحظه که ره طلب تو فرستادم بر آن بودم که کردن تو بز نم و و این ساعت هیچکس به نز ديك من دوست‌تر از تو نیس ت؟.» ملكالموت.- علیه السلام "از حقب تعالی ۳ درو است 3 تا به ۲ زیارت یعقوب النبی- علیه‌السلا رود. چون دستوری* یافت بر" بعقوب سلام کرد. بعمقوبت.ت علیه | لسلام" گفت: بد.ان خدای ۱۱ کهترا آفر بد که دودح ۳ بو سف ِ قبض کرده‌ای ر زه؟ کگفت: ۰ بعد از آن ملكالموت گفت : بیاموزم ترا کلماتی که چون بخوانی هر چه از حدای- تعالی_ ۱۵ بخواهی ِ رد‌هد "۳ و کلمات این است: (یا ذا) لمعر وف الذی لاینقطع ابدآ و لایحصیه غیره ). جون این‌بگفت آنذ‌شب ب‌روز نرسیده"۱ که پیراهن پوسف بیاوردند . و از ازدی ۲ روایت است که 1 جبر یل - علیه | لسللام ده نزديك یععوبت آمد " بعهوت از آن‌حالت که در آن بود شکابت کرد ۲ جبر ثیل گفت: ثر | دعابی بیاموزم که جون سس سس تست نوت و بطق وت ببس سس سس ۱ب محأ با یستادم 4 ۲۳۳ محا: و ات مایت بگفتم. 9 این دعا که ذکر دفت بگفتم در حال ۳ مجات: کشت ۴-: هیچکس از اهل بیت تو نزديك من دوستر از تو نیست. ت: هیچکس از اهل وبیت‌تو نزدیکتر نیست. ۵- مجا: صلوات اله علیه ات ۶: عزاسمه ‏ ۷ محا: که م۸ م: دستود ت: وس ۰ محاأ» م: ندادد ۱- ت: دای ۲ م: حان ۳ بوسف‌من ۴ از ت و م نقل‌شد. مج ومجا: ندادد ۱۵ مجاءت: ند‌آدد ۶۵ ت۰ ۶: میحو آهی ۷ سا قافن مجاافز وده: گفت آری بگوی. ت: گفت آدی. : گفت آدی گفت بگوی. ۸ مها م: نررسید.ت: نکشید مجا: ازوی. م: باز ازوی اه که کمن ۵ اپ ۷ب ٩‏ ۳ 1 7 ۳۳ باب سوم ۱۳۵ بخوانی حدای - تعالی - فرح آرد؟ یوت گفت : بلی . گفت: بکو (یامن لایعلم کیف هوالاهو ویامن لایبلغ قدر ته الواصفون فرج‌عنی). بگفت. هم درو قت بشیر بیامد وبشغارت آورد. واز یعمقوب پیغامبر» مردی که در بلائی! مانده بود دعائی خحو است که وسیلت فرح باشد. یعقوب فرمود بکگوی" : (| للهماجعل لی من‌کل ماأاهمنی و کر بنی ۲ من آمر دنیای فرجا ومخرجاء و اغفر لی ذنو بی و ثبت رجاء لك فی‌قلبی و اقطع ممن سوالكٌ حتی لایکون لیر جاء ااباك). الحکاية التاسعة عشر روایت کرده‌اند که جبرئیل پیش ۴ بعتوبت -علیه | اسلام- آمد و گفت*: خدای را بخوان‌ودر دعا؟ تملق نمای. بعقوب گفت: چه گویم؟ جبرئیل کفت : بکو: (یاکثیر الخیر و یادائمالمعردف)» بس خحدای - تعالی- ۲ وحی فرستاد بدو * به دعابی که خواندی *مرا ۱ اگر هر دو *" پسر تو مرده بودندی ۲" زنده کردمی "۲ به بر کت این دعا . ۴ روایت * است ازپیغامیر ۲ صلی‌الله‌علیه و سلم ۲۲ - که یعقوب را دوستی بود» از یعفوب پرسید که سبب زایل شدن نورچشم و دوتا گشتن قامت مستوی ۱ تو چه بود؟ گفت: سبب تاریکی چشم من از * آن بود که‌چون مردم دیدة من بوسف"" درحجابت "" شد جهان برچشم من تاريك کشت" ۱ ت: شدت و بلاگی. مجا: سدرءٌ بلا ۲- مجا: گفت بکو ۲ ت: و ۳ مب محا؛ ۳ ۵ ت ۰ محا؛ و بععو بر | گفت ۳ ند‌ادد . ۷ بت : تبا ره وتعالی ۸- (: بهوی ۳ مج : که بدین‌دع] که حواند‌ی ۲ ت: که به دعائی‌خواندی ۰ - محأ: ندارد ۱- مجا , مل: ده ۲ مل: مرده بودی ‏ ۱۳-مجا؛ م: گردانیدمی ۰ ۰ ۱۴-م: بهپررکت این دعا ایشان دا. ت: بهیر کات این دعا ایشان دا. ۱۵ ت: ومروست. م:مرودست ۶ م: از حضرت پیغمیر ۷- مجا: صلوات‌اله علیه‌دعلی آلهدسلم. ت: صلو ات أله علیه. م: صلعم ۸- 2ت: ندادد ۵- 0: ندارد ۳۰-اساس: از یوسف ۱ محا: نقاب ۷۲ات : شد ۰ ۱۸ فرج بعداآزشدت و چون ابن‌یامین مانند تیر ۱ پرتاب از نزديك من روان کشت پشت‌من از بار اندوه او کمان صفت مقوس کشت. پس از خدای - تعالی- وحی آمد که ای بعقوب از دوستان شکایت نکنند و سری که با ایشات " باشد بااغیار حکایت ۴ روا ندارند شرم نداری که از من با * دیگران کله کنی؟ یعهوت کفت: (ا نما او ا دثی وحزدی ا لیا ده ) ۷ پس این مناجات بر زبان راند که (یارب ارحم) لشیخالکببر اذهبت۲ بصری و قوست"۲ ظهر ی‌اددد علی ر یحانتی ۸ اسمه پوست؟ ثم افعل بی‌ما اددت) . جون پوت این دعا بخو اند جبرئیل بیامد و گفت: دای عز- وجل - سلام ۱۰ می‌رساند و می‌گوید: بشارت تر !۱۱ ومی‌باید" ۲ که شادمان باشی؛ که " به عزت وجلال ۱۴ من که اگر * دوپسر ۲ تو مرده‌بودندی۱۲ بدین مناجات ایشان را احیا فرمودمی» شکرانةٌ آن را طعامی از برای ۷ مساکین ساخته گردان که دوسترین بندکان به نزديك من ۲ انبیا ومساکین‌اند. و بقین بدان که سیب "۲ زوال روشنایی دیده و دوتایی پشت ۲ و جفایی که برادران یوسف با یوسف کردند از ۹ بود که روزه داری را وقتی "۲ که کو سفندی در سر‌ای ت و "ذیح کرده بو دید ده در شتا ام و طعام و است ۵ محسروم سس وت ی ه وس مات ی خی ی یتست تس سس مرس ۱- ت: حون تیر. م: يك‌تیر ۲- مجا: تران گشت. ت: بران گشت. ۶ دورشده ۳ ت: میان ايشان ۴-م: گفتن ۵- : به #۶ مجا: آذهب. : آوهب ۷- ۶: وفو ۶-۸: ریحانی ۰2-۸ : یوسف آسمه. ۰ 6 سللامت ۰۶-۱ مل: بادترا ۱۲ - ت: باید ۱۳ محا: ندارد ۴ ت: حلاات ۵- مجا: که‌ا گر آن ۶۵ م: سرآن. مل: ده یس ۷- مل: بودی ۸ ت: بجهت. : جهت ۰ ۱5- مجا: به‌نزديك من‌دوستر ین بند گان.م: دوسترین بندگان من ۲۰ مجا:پسیب ‏ ۲۱ع: قامت ‏ ۲۲ مجا ت. م: آن ‏ ۲۳ ت: که ددوقتی ‏ ۲۴ ت: شما ۲۵- مجا: می‌خواست بو سف ۰ ۸۲۶ باب سوم ۱۵۱ گردید" . بعداز آن یعقوب - علیه‌السلام- چون خواستی که چاشت خورد بفر مودی تامنادی بانگگ زدی که ۲ هر که مسکین " است باید که چاشت بایعقوی‌خحورد؟ وهر که روزه‌دار است‌افطار با وی کند. ودعابی که‌جبرئیل یوسف را درسجن تلقین کرد وسبب خحلاص او* گشت این بود *: (اللهم‌یا- شاهدا غبرغایب و یاقریبا غیر بعید و یاغالباً غیرمغلوب اجعل‌لی من امری فرجاً ومخر جاً و ارزقنی من‌حبث لایحدسب )۷و به رو آیتی دیکر این دعا در مجلس حبس ۰ جبرئیل بوست را تعلیم * کرد: ( اللهم اجعل لی من‌کل مااهمنی و حزنی‌من امر دنبای و آخرتی فرجا و مخرجاً و ارزقنی من‌حیثلایحتسب و اغفر لی ذنو بسی و ثبت رد جاك فی‌قلسی و اقطعه ممن سواك حتی لارجو احدا غیر ك ) . وبه روایت غالب ۱۰ آنست که‌چون"۱ درسجن کار بر بوسف.- علیه‌السلام- سخت شد این دعا بگفت و سبب خحلاص او کشت: (اللهم انی اشکواليك ما لقبت من‌اهل ودی۱۳ وعدوی. اما اهل ودی فباعدنی. و امام, عدذوی‌فحسنی۱۵ اللهماجعل لی فر جاً دمخر جا). الحکایة ] !عشر ون ابر اهیم تهمی ۴ حکایت کرد ۱۲ که جون حیا ج مرا محبوس کردانید مسوضعی دیدم تنکتر از دل عاشقان و دیدة معشو قان . ۱۶۰ از تنگی موضعء مردم جون درد دل محنت‌زدکان برهم *۲ افتاده بودند و هردو کس "" را يك‌بند برنهاده» و هر کسی را بیش از آن حایگاه سود ۲۱ که نسشسته بو دید . مجلس ومصلی و سح و مر قد و منیر اسات: گر‌دند. محا: باز گر دید ۳ محا: ندارد ۴ محا: طعام حو رد ۵- م: وی *#- محا بت 6م: اشست ۷ :من مت اختست و من حمسث لا یجتست. ار بت : هم در مس نت محأ ت: تلقین ۰ ت: غالب قطان ۱- مجا: و به روایت غالب حون ۲- مجا: ندارد ۳ محا: وقری ۴ ت: و ما ۵- اساس : فصبنی . . ۱۶-ت: همی. مل: بهیمی. چاپی: تیمی ۷ مجا: چنین حکایت کرد ۸- 2: کهاز ت: هیرهم ۲۰ ت: وهردو کسی ۱ع- مجاء. ت: چندان جایگاه بیش نبود ۲ ۵ ۱ > ِكِكِ777 فرج بعد آزشدت وسبرز ۱ ۳ بود و ما ازتنگیموضع و وحشت منزل بر اين حالت بودیم که مردی‌را" از اهل بحر بن در آوردندجایدگاه نشستن نیافت وهیج کدام" او را راه باز ۴ نمی‌دادند * و با ۶ یکدیگر می‌انداختند . آن مسرد گفت : صبر کنید که من امشب بیش در اینجا نخو اهم بود . چون شب در آمد برحاست" و نماز آغاز می‌ کرد" و می‌گزارد * و می‌ گفت : (بسارب مننت عای بدبنك و علمتنی کتا بك ثم سلطت علی شر خلقك یارب الليلاة الا اصبح فیه). هنوز صبح از "۱ گرببان مشرق‌سر ۱۱ برنیاورده بود که در ز ندان بکشادند و آن مرد را آواز دادند. گفتیم ۱۲: مکر برای سیاست‌و فتل بیرون ۲" می‌بر ند. در حال قید از او ۲۴ بر گرفتند و حلاص دادند . بیامد و بردر ز ندان‌بایستاد و برما سلام کرد و گفت (اطیعواانه لایعصیکم). امر خحدای به جای آرید [تا حدای- تعالی- التماس شما به جای آورد۲ . شعر ۲ : هر که نکند حلاف امر حدای ۱۷ حقی حخحلاف مراد او نکند و انکه جوید عناد با اسرش قهر حق جز عناد او نکند الحکاية الحادی و ۱۸ العشرون - ابوسعید بقال ۱٩‏ حکایت کند که من وابراهیم التیمی "" در حبس حجاج بسودیم» يكشب به وقت " نماز ۱- 2: مصلی وسحد و مجلی ومرقد ومبرز ۲ محا: ندادد ۳- محا: و ت: دهیچ کس ‌- محا: ندارد ( محاء ت: نمی‌داد ۶ مجا ت: به. 0-۷ بر خو است ۸- ت: نماز می کرد. ۰۶ ندادد ۵ ت: ندارد. م۰ میگذادد انس ای ۱ ت۰2 ندادد ۲ ت: گفتم ۱۳- ت: برون ۰ ۱۴- : اذپاعاه ‏ ۱۵- اساس : ندارد. ت: تاخدا التماس شما روا گرداند. م۰ تاخدای التماس‌شما روا گر‌داند ۳ ۰6 فمتات مل. قطعه ۷ ست: حدا 2-۱۸ 66 الحاد بة اه 0 البتال ۰ ۲- مل: بهیمی - مجا: ددوقت پاب سوم ۱۵۳ شام ۱ باهم سخن می گفتیم که شخصی را در آوردند. گفتیم: (یاعبدانته ماقصتاك» ؟ ) از حسال و سبب حبس او سژال کردیم. کفت : «هیچ موجب دیگر نمی‌دانم ابا آآنکه عسربف محله رفته است و ازمن‌بر ات کرده و گفته: او نماز بسیارمی کند وروزه بسیارمی‌دارد؛ همانا که مذهب خحوار ح" دارد. و بدین تهمت مرا بکر فته اند و محبوس کرده» وبه خدا ۴ که این مذهبی است* که هر کز نپسندیده‌ام و هوای‌آن بردل من نکذشته است و دوست نداشته‌ام آن مذهب‌را ۴ وبعد از آن‌ گفت: بفرمایید تا مرا آب‌وضو بدهند» التماس کردیم تااو را آب وضو آوردند. وضو بساخعت و برحعاست و جهار ر کعت نماز بکزارد ۲ وبعد از آن‌گفت : (اللهم انك تعلم‌علی اسائتی۸ وظلمی و اسرافی انی‌لم اجعل لك و ندا و لانسدآولا صاحبة ولاکفواً (فان تعذب فبعدل) ٩‏ وان تعف.۱ فا نك انت الغنود الر حیم ۱۱ ۰ اللهم انی اسا لك یامن لایغلطه المسایل دیامن لایشغله سمع عن‌سمع و بامن لایبر مه الحاح الملحین ان تجعل لی فی‌ساعتی ۱۲ فرجاً و مخر جاً من‌حیث ار جوا دومن حبث لاار جوا و خذلی ۱۳ بقلب عبدل۱۴ الحجاج وسمعه و بصره و لسانه و بده ور جله‌فان قلبه و ناصیته بیدك ایرب‌ایدب). چند بار جنین بگفت بدان خدای که جز او حدای یست» که هنوز دعا تمام نکر ده سود که درزندان بکگشادند واو را ۲ آواز دادند. برعاست و گفت:«ا کر عافیت باشد به حدای که شما*۲ را فراموش نکنم و اگر حالی دیگر بود حدای - تعالی- میان‌ما"" در دار ۱ معا ت؛ م۰ صلوءة منرت ۲ محجا: فقصيك ۳ات ادج ۴ مجا. به‌خدای ۵- 0: این‌مذهب._ آ نست و ت: نه‌آن مذهب را و نه اهل آن مذهب دا. م۰ نه آن‌مذهب را ونه اهل مذهب را ۷- ت: بگذارد 6-۸ ایمانی 4- محا ندارد م. فان تمدبنی فانی عردلك ۸ ت. تعفوا ع- م. وان تغفرلی فانك انت المزیز الحکیم ۲ ت. حایی: فی‌ساعتی‌هذه ۳ جایی. اوحدلی: ت: خدنی تین 2 ۵ ت: اوا ۴ ب هم شمارا دردعا ۳ محا. خدآمیانما. 0 خدای درمیان‌ها و شما ۱۵۴ فرج بعد از شدت رحمت وئواب در آعرت جمع گرداناد»" . روز دیگر شنیدیم ۲ که دست تعرض از او کوتاه کردند و او را مطلق‌العنان گردانیدند.۳ الحکاية الثانية و العشرون - آورهده‌اند که مسردی‌ را به نزديك حجاج آوردند و سو گند حورده بود که چون بروی ظفر یابد؟ (حون او بربزد*). چون نظر ححجاج بروی افتاد بانعویشتن کلمه‌ای * می‌گفت و لب می‌جنبانید. حجاج بفرمود" تا اورا اطلاق کردند. اورا" پرسیدند که‌در آن ساعت جه خواندی ٩؟‏ گفت» گفتم : «یاعز یز با حمیدیاذ۱۰1) لعرش| لمجیداصر ف عنی کل ۱۱ شئیء اکره و شر کل جبار عنید». وهم حجاج فر مو ده بود که ۲ مردی را ببارند ودیواری‌بروی‌بنا کنند جون اساس آن‌بنهادند آذ‌مرد راندیدند" "و ازمیان آن‌قوم همچنان‌مقیدپنهانو ناپدیدشد؟۱.حجا پر سید که‌هیچ شنیدیده۱ که‌دعابی خحو اند؟ گفتند: شنیدیم که‌میگفت: «| تلهم لا لهلی غبر لك فادعوه و لارب لی‌سو اك فاد جوه اغثنی ». حجاح گفت : خحدای خود را بخواند" و اجابت بافت. روایت کرده‌اند که مصطفی- صلوات‌الّه وسلامه‌علیه۱۲ - علی را -رضی‌الله عنه*۱ - فرمود؟" چون ترا مهمی پیش آبد"۲ این‌دعا بکو : یاکابنا قبل کل‌شیءیامکون کل‌شیء يا کایناً بعدکل شیء افعل بی‌کذا ) .۰ و امیر الممتین علی ۱"- رضی‌الله عنه - فرزندان خسود را این دعا ۲" تعلیم کرد " اگر ٩‏ اساس: گرداند ‏ ۲-مجا: شنودیم. م: شنیدم ‏ ۳ ت‌افزوده: به بر کات اخماص دردعا ۴ م: یایم ۵- مجا: بکشد. ۶: خون‌وی‌بريزم ۶ م: کاهه ۷ ۵: فرمود ۸- محا: وازوی 4- محا: حه خواند. ء: حه می‌خواندی ۰ 6: ذی 0-۱ وجاپی شر کل ۲ ت: تا ۳- ت: ندید ۴ محا: و از میان‌قوم همچنان مقید نایدید شد. ت: همجنان مقید از مان قوم نایدید شد. ۵ تم: حجاج گفت, هیچ شنیدید ۶۵ 0 حوآأند . ۷- ت: صلوات‌اله علیه. مجا: صلی‌اله علیه دعلی آله دسلم ۱۸-مل: علیه السلام ۹ محا: گفت ۷۲۰ ت: گفت ترا مهمی قرا پیش آید. محا: گفت حون ترا مومی پیش آید. ت: ندارد ۱ ت: ندادد ۲- مجا. ت: این دعا فرزندان ... ۳ ت. م: داد باب سوم ۱۵۵ از سر" اعلاص " بخواند " به همه‌حال ۲ مستجاب گردده. الحکاية الثالثة دالشرون - ابوالبر ایا حکابت کرد که عادت من آن بود ۶ که تنها در ولایت روم رفتمی و بر هر چه ظفر یافتمی غارت کردمی. يك نوبت رفته بودم و درموضعی ازمواضع آن ولایت خفته‌بودم ودرخواب مانده. ناگاه شخصی را دیدم که مرا بیدار می‌ کرد . چون بر عاستم کافری بود از کافر ان‌روم»مراگفت: یااعرابی اختیارتراست اگر" به نیزه * بایکدیگر مطاعنه کنیم در قتال ۲ و اگر نه ۲ به شمشیر بازی و مسابقه باهم محاربه آغاز نهیم ۱۱ واگر باید کشتی گیریم . من مصارعه یعنی کشتی گرفتن ۱۳ اختبار کردم. از اسب فرود"" آمد وبامن بر آویختن* همان بود ومرا برزمین‌افکندن * همان. چون ۴ بیفتادم برسينة من نشست و گفت: کشتن خود چکونه اختیار می کنی؟ من‌درآن حالت خدای را یاد کردم و نظر بر آسمان افکندم و گفتم : «اشهدان کل معبود من دون عسر شالت الی قرادالادضین باطل غیر و جهك الکریم قدتری ما انافیه ففرج عنی». چون این‌سخن بگفتم بیهوش گشتم از صعوبت آن حالت ۱۲.چون بانحویشتن ۷ آمدم چشم ‏ باز کردم ۲۰ » رومی را دیدم کشته در پهلوی ۱ ۰2 م: دچاپی: به ۲ ت. ۶وچاپی: به‌اخلاص .۰ ۳-: خواند ۴-: بههمه‌حالوکار ۵ ت, م: احات یاید وت ت: بودی ۷ محا: اگر خواهی. ت : اگر بایه 8-۸ بافیزه 4 مجا: قتل 0-۱۰: وا گر خواهی ۱- مجا: به‌شمشیر بازی باهم محاربه آغاژ نهیم ۱۲-مجا؛ م: من کشتی گرفتن ۳ بت قرو ۴ سب: در آو بخت ۵ ۱ ت: افکنه ۶ ت: ندادد. ۷- محا: آزصعو بت آن حالت بیهو شگشتم . و بیهوش گشتم از صمو بت آن‌حال. ۸- محجا: باخود. م: باخویش محا: وحشم ۰ ۸: وا کردم فر 7 بعد ازشدت تسس توت خی تا ی یت ی سح جارس ات مس تفس سید سس وی سای و اس ید سس ناخ سس حای. ساخص تسسی ط یسم ی ساب مس سید سس مرب بح مه بت سم ۱۳ من افتاده بر حاستم واسب‌او بکّر فتم و حدای! مر | فر ج داد؟ و سسلامت بي ۴ ی هر که * ز انعلاص خواند ایرد را ۲ بی وانکه گردن نهاد حکمش را ۲ کمان حاچتش در آمد از او وانکه در حور نمود خحدمت او از مرادات بر حور" آمد از او بر حوری از نهال احعلاصش که کرم نك در حور آمد از او اسحق‌بن‌داو ود گفت"۱:این‌دعارا بیاز مودم ومردمان را بیاموختم "() نافع بافتم . الحكاية الر ابعة والعشرون- عامر شعبی ۱۲ حکایت می‌کند ۱۳ که نزديك؟۱ زیاده" بن‌سفیان نشسته بودم" که۱۲مردیرامقید" بیاوردندتابکشند ودر کشت ‌او هیچ شك *۲ نمانده بود. آن‌مرد لب می‌جنبا نید و نمی‌دانستم " دیدجت توت تخاس رم استت ند سس مت ات اجب سامت مامت ۱- مجا: وخدای تعالی ب#ت: وخدای مرا فرج آورد.م: وخدای فرح آودد ۳ ۶: دسلامت یافتم ۴ م: بیت فاد هر که از (اساس: هر کز ) . ۶ اساس: این دردا ‏ ۷ م: وانکه گردن کشید اذحکم‌ش 4ات م مل: تانکه کرد برس آمد ازو هت مج فومی. نت6 حکایت کرد که ۱۱- م وحایی: بیاموختم‌دمردمان‌دا بیاموذانیدم. ۲ مجا : عامر- بن‌یمی . م: شیعی ۳ ۶: کرد ۱۴ مجا: که به نزديك . ۱۵ 0: زید ۶ ت: دفتم ۷ 2 نداد ۱۸ مجا: ممید کرده. ت: مفید بر گرفته نو دند. م: مقید آود ند - ت: ندارد ۰ محا؛ تِ: نمی‌دا نستم که ۱ چه می‌گفت تاناگاه بی‌موجبی ۲" اورا رها کردند. بعد از آن پرسیدم از آن مرد ۳ که چه می گفتی؟ کفت: می‌گفتم : « اللهم رب ابر اهیم‌ف اسماعیل و اسحاق و یعقوب و رب جبرئیل و میکائیل و اسر افیل دمنزل‌التوراة والانجیل و الز بور و الفرقان العظیم ادداء عنی۴ شر زیاد»ه . الحکایه) لخامسة والعشر ون آورده‌اند که‌هارونالرشیدروزی ی از حدمتکاران خودرا بفرمود ۲۷ که جون شب در آبد به فلان حجره رو ۸ ودربگشای ٩‏ و آن کس‌راکه در آن ۰" حجره باشد!۱ بگیر و به فلان‌صحرا و به فلان موضح بر آنجا ۱۲ چاهی‌است محفور" .او را زنده در آن جاه افکن ۱۴ وجاه را به خالك انباشته کن ۱۵ و باید که فلان‌حاجب باتو باشد. آن شخص بر مو جب ۲ فرمان‌درحجره ۲۲ بگشاد. امردی"۱ [دید ]درغابت کمال ۲ ولیاقت "۲ و لطافت و ظرافت که آفتاب از نور روی او حعجل شدی . او را بگرفت! و به عنفی ۲۲ هرچه تمامتر بکشید."" آن جوان گفت از حدای ۲ -عزوجل*۲۹ - بترس ۳" که من‌فرزند رسول‌خداام"۲) الله‌اللّه که" فردای‌قيامت جد؟" مرا بینی وخونمن در کردن توباشد. آن‌شخص به سخن‌او هیچالتفات نکرد و آن جوان را کشان کشان بدان موضع ۲۰ که نامزد ۳۱ بود آورد وچون ت. م: ندارد و 9 ت‌افز وده: 5 ۳ ندارد. محا: بعداذ آن اذ آنمرد در سیدم ۴ جا: اددعنی. حب: آوذعنی ۵- عافزوده: بفصلك و کرمك ۶ ت: بء‌صی ۷ ت: فرمود ۸ بحزمجاوت (سایر نسح: روبد) 4- محا: یگشا ۰۰ محجا. ت: ندادد ‏ ۱۱- مجا: آنجابینی. ت: آنجایابی ۷۲ ت: که آنحا. مجا: ندارد. م: مغشوش است ۱۳ محا: ندادد ۱۴- بجز مجاء ت: افکنید ‏ ۱۵-مجا: گردان به خال. اساس: کنید ۱۶ م:به‌موجب ۷ تب 6: آن حچر ه ۸ ت: در آ نحا سری دید امرد ۱5 م: حمال ۰-۰۰ 8: لیاقت. ۱- ت: بگرفتند ۷۲ : عنف ‏ ۲۳ ت: بکشیدند ۴ مجا: ندادد ۲۵ مجا: ندادد ۲۶ ت: بترسید .‏ ۲۷ : فرز نددسولم ۸- مجاأ: ندارد ۲٩‏ مجا: که‌حجد مومت و رت اعد ها موه ۱۵۸ فرج بعد ازشدت جوان هلاه خحود " معاینه کرد از جان نومید " شد " . گفت: ای فلان ! در ملالك من تعجیل ۴ مکن ( که هرگاه که خواهی توانی )* و مرا چندان امان ده که دور کعت نماز بکُر ارم؛ بعد از آن تودانی بدانجه " ترا فرموده‌اند . پس برحاست ۲ و دور کعت نماز بگزارد ۸ » و آن مو کلان شنیدند؟ که در نماز می گفت: «یاخفیاللطف اغثنی ۱۰ فی‌وقتی هذا و الطف لی‌باطذك الخفی» . گفتند: هنوز دعا تمام‌نکرده بود که بادی سخت برخحاست وغباری تیره‌پدید آمد چنانکه بکدیگر را نتوانستیم دید و از صعوبت آن حالت در روی افتادیم و ره خویشتن جنان مشغول شدیم که بروای آن جوان 2 نود . بعد از آن غبار بنشست ۲ و باد ساکن کشت ۰۲ جوان را طلب کسردیم نيافتیم ۴" و آن۵ بندها که "بروی بود"۲ دیدیم آنجا ۷ افتاده ۲٩‏ بایکدیگر گفتیم"۲: نباید که امیرالممنین‌را گمان افتد که ما اورا اطلاق کردیم. اگر بااو درو غ گوییم تو اند بود که خبر آن‌جوان بعد از این به‌وی رسد واگر راست گونیم شاید ۲۱ که باور ندارد و مارا هلالك گرداند ۲۲. و بعداز آن با بکدرگر گفتیم: ااگر درو غ ما را از بلا بخواهد ۴" رهانید ۴" راست*۲ بهتر رهاند. جون به نزديك ۲۳ مارونالرشید در آمدیم صورت حال راست ۲ ۱- م: ندارد ۲- مجا؛ ناامید ۲-ت: کشت ۴-ت: جندین تعحیل ۵- محا: ندارد ۶ ت: و ]نحه ۷ ت: و بر خاست ۸- ت: گذارد 4 مجا: می‌شنودند. ت: شنودند ۰ ت وحجاپی: اعنی ۱- ت: حوان مان ۲- مجا: چون غباد بنشست ۳ مجا: شد. ۴- مجا: حوان دا نیافتم ۵- محا: ندادد ۶ ت. م: دیدیم که ۷- مجا: نهاده بود 0-۸: که آنجا ۹- مجا: افتاده بود ات گفتی که ۱ 0: باشد ۲-: کند ۲۳- مجا : نخواهد ۴ ت: دهانیدن. م: دهانید تخواهد ۵- : داستی ۶ : نزديك ۷ ت م: بر استی باب‌سوم ۱۵۹ بااو تقریر کردیم" . هارون‌الرشید ۲ گفت: خفی اللطف او را از هلاه ۳ برهانید ۴ و به عدای * که من این (مجط را مقدم4 دعای خحود سازم » بر و ند به سلامت و این سخن باهیچ آفریده * مگوبید". الحکاية السادسة والعشرون - معتمدان و ثقات جنین حکایت ۸ کرده‌اند که مردی را کاری سخت ووافعه‌ای سهمناله وحادثه‌ای هابل‌پیش آمد . شبی در عين آن شدت در دعا و تضر ع مبالغتی* نمود و الحاحی۱ تمام ۲ به جای آورد. آواز هساتفی شنید ۱۲ که گفت: ای فلان بکو ۲۳ : «یاسامع کل صوت ویاباری النفوس بعدالموت و با من لاتغشیه ۱۴ !لظلمات و یامن لابشغله شیء تفع هن آل فره ان دعایگفت * و خحدای. تعالی-۳ او را از آن بلیت ۱۲ خحلاص‌داد"و آن شب هیچ حاجت" از حاجات نخواست الا که حق-تعالی - روا کرد*۳. الحکاية السابعة والعشرون. اسحاق عدوانی ۲۱ روایت کند که ۲ لشکری آمد ۲۳ به نزديك ۴" مابه شهر کر خ۲۹ نام پادشاه ایشان آذرمهر ۲۴ و هشتاد فیل با حود آورده بود. محمدبن‌القاسم " که امیرما بود از آن حال نيك ۲ اندوهگن وپریشان‌خاطر کگشت؟۳. و عمران بن نعمان ۲۰ امیسر ۷ محك تب م: حکابت کردیم ات محا: رشید تک محا؛ هلا کت ۴ ت: رهانید ت؛ م: وبه خدا ۶ مجا ت: کس ‏ ۶-۷: نگویید ۸ - مجاأء م: روایت 4 ۸: میالغه ۰ : الحاح ۱- م: ند‌ادد ۲ مجا: شنود ۱۳ محام: بگوی ۱۴ مجاء ت: یغشیه. ۵ م: آن مرد یگفت ۱۶ محا ت: ندارد ‏ ۱۷ م: ازآن بلیت اودا ‏ ۱۸- م: داشت ت: حاحات » ۲ محا: الا خداحاحت اوروا 9 ت: الا خدا آن‌حاحت او دوا کرد. م: الا که خدای تعالی آن حاحت به فضل و کرم خود روا گردانیه ۱ تب عدولی 7 نیارد ۳ات ۵ بيامد ۴ ۸ : نز دك ۵- هقن عر می: کرعج ۶ ۶افزوده: بود ۷ ت2: محمدین ابوالعاسم ۲۸- مل: ندادد - ت2: بر یشان‌بود. ۰ ۳ ت: وعمران بن‌النعمان.م: وعمروابن النعمان ۱۶۰ فرج بعداز شدت ت‌ سح ح عم سس سو وی بسن نواعت سس وخ رو وا حطس پسرسست سه سم ات حتت ات امل ۱ حمص را آواز داد و لشکرها جمع ۲ کردند و‌جون در مقابله " ایشان ۴ آمدند اسبان تازی * فیل ۶ ندیده بودند رمنده ۲ می‌شدند و بیم آن بود که صف ۹ کر دو٩‏ و منهزم شو ند محمد بن.- القاسم چون از لشکر نومید کشت به آواز بلند چند نوبت ۲۱ بگفت"۱: « لاحوژو لا قوةالابانله العلی العظیم» . در حال فیلان ۲۳ بساز کشتند و حق۱۴ -تعالی ۵ - تبش وحرارت کرما برایشان‌مستولی ۳ گردانید تاعویشتن ۱۷ در آب انداختندو پیلبانان مرچند خو استند ۲ بار نتو انستند گکردانید. ۱ [ واسبان"" روی ۲۱ بدان سپاه نهادند و آن اشکر پیاده در آب افتادند"۲ ولشکر ""هزیمت شدو]؟" از*" بر کات اینذ کرحق - تعالی*"- شر ایشان۷ کفایت کرد. وحبیت مسلمه ۲۶ چون به حرب دشمنی رفتی با محاصره حصنی کردی «لاحو[و لاقوة الابانّه العلی العظیم» بسیار گفتی. يك نوبت به‌حصنی رسید. او و جمله مسلمانان به یکبار بگفتند؟۲: «لاحول ولاقوة الابانتها لعلی ان سس سح نو سس جوا ات مت نف مه 2 ندادد ۲ ت: حاصل ۳ (: وجون ما بل شد زد ات ازتوجاپی. سایر نسخ‌اسبان.مجا: ندادد ۱-۵یشان‌بادی ۳ م :فیلر | ات2 زممده. (: رممد ند ۸ ت: ندارد بُّ_ محا: گردند ۰ 0 گرد ند ۱ : ندارد ۲- ۶: گفت ۶-۳ بیلان ۴ مجا: خداوند. ت: خدای ۵ ت: ندارد ۶ ت. م:غالب ۷ مجاأ ت.م: حویشتن‌دا ۱۸- مجا: سعی کر دند مجا: گردا نیدن ۳ محا: آن فیلان و اسبان. ت: آن فیلانر! داسبان ی ۲ مجا : می‌افتادند ۳ مجا: وسپاه ۴ م: ندادد ۲۵- مجا : به ۶- مجا ت: به بر کات آن ذکر خدای. م: وبه برکت آن ذکر خدای تمالی ۷- مجاء ت: آن ۲۸ مجا دعربی: حبیب بن‌سلمه. ع: وچاپی: حبیب بن‌حسین بن‌مسلم ۸: دد آخر آودده اس تخت ی سس عیرست رتست دس ۵ بخ بح ات سس تا یج سینت سس و مت سس سس مت تست نس تسس سس و تست تا نت مسا ک ویو سس رس باب‌سوم ۱۶۱ تست تحص سس رتیت سین سس تست نطو رورس باق اقا وا رس سر وم ی ود ‌ بسچ سس سب سس مرو و ات مس ات العظیم».۱ دیو ار" حصن به‌یکبار سفتاد از بر کات اد ور وحصن مفتو ح چرس ۲ خخم سا ۰ الحکاية الثامنة و العشرون- حکایت کرده‌اند ۴ که پادشاهی بریکی ازوز بر ان خحویش خحشم کرفت و اد وز بر را از مملکت خحویش ۵ تقرن: .کرد و حلا فر مود از وطن ۲ ۰ آن ۲ وزیر بدین سبت به عایت + ان‌دوهکن * و غمنال* گشت ۱ وبیم آن بود!" که از غلبةً اندوه و وسوسه. جنون بروی غالب کردد تا ۷ روری در راهی شنید که مردی ادن بت می‌خو اند ۲ : شعر ۱۴ احسن الظن‌درب عودل کل احسان وسوی ۵ )و و۶ آن رباً کان بعفيك الذی کان دالامس سيعفيك غدد۱۷ تر جمه به لطف ابزد بیجون گمان نیکو بر چو کارهای تو دایم به اطف او شد راست کند کفادت اندوه و محنت " فردا همان خدای که دیروز نعمتت آراست اين ببت شنبد و در حال آن انسدوه از دل او ۲۳ زایل شد و ان لب العلی| لعظیم رازد‌ارد ۳ رن دیوار ۳ تب مفتوح گشت اذ برات‌آن ذکر. م: از بر کات این ذکر والّه اعلم ۴ م: حکایت کننه ۵- ت۰ م: خود ۶ م: و ازوطن حلافرمود ۷م:وآن تب م: ندارد 3 محا: آندهگن 1 اندوهگین ۰ دد دن‌سیب دلتزنکک بو د و غمناد گشت 0 ت: ندارد ‏ ۱۲-ت2: و تا ۱۳ ۶:همی‌خواند ۴ محا؛ ۵ ۵: دمت ۵ ث: سوعء ۶ من عر ی 9 امس 9 سوی او دك _.- مومل وحاپی: ابیات عر بی رد | ندارد. ۸ ۷ب مج م : به‌فصل ۵- ۸: اندوه محنئت ۰ ۷ 2 آن اندوه و در حال از دل وی ۱۶۲ فرج بعد از شدت بسن نت ۳[ امیدواری و تسلی تمام حاصل کشت ودرمدت نزديك ۱ از آن شدت فر ج بافت؟" . الحکاية التاسعة والعشرون- محمدین رجامولای هاشمی ۲ گفت: «مسراوقتی اندوه ۴ بسیار رسید وبه غایت غمناك گشتم * و تنکدل ۶ شدم و در غلوای آن محنت کنار نهالیچه‌ای! که در آنجا نشسته بودم بر گر فتم* ۰ رقعه‌ای؟ دیدم بر آنجا مکتوب. شعر ۱۰: یاصاحب الهم ان الهم منقطع لاقیاًا سن کان قدفرج ایِلّه۱۲ التر جمه: ای آنکه از اندوه و بلا غمکینی جزصیر سزد که شبوه ای ۱۴ نگزینی د لتنکت مشو اگر فروبندد کار تا بکشایی دیده کشایش ‏ بینی جون برخو اندم آن اندوه ازدل من برفت و شکیبا وصبور گشتم و ره لطف باری- تعالی "هر جه تمامتر امیدو اری۱۹ بحاصل آمد۱۶» و دعد از آن درمدت نزديك از آن محنت فر ج وازآن بلا حلاص‌یافتم. ۱- مجا : اند ۲ عبادت خائمهٌ حکایت بعد از ابیات فادسی (تر‌جمه) ددنسخهةٌ م حنین است: بعد از آن اودا فرمود که دها کردند و ده‌هز اد دیناد بداد وفرج یافت وال اعلم بالصو اب ۳ اساس :مو لی‌هاشمی‌مجا؛ت: مولی هاشم . بتی‌هأشم . ۶ مولای بنی‌هاشم ۴ ت: انده ۵ م: ندارد ۶ مجا: دلنگی ۷ م: نها اجه ۸ب محا: باز گرفتم .م: ندارد 4 م: رقعه ۵-۱۰ مل: دباعی ات تن ۲ مومل: بیت عر بی دا ندادد ۱۳ مل: شیو ها . ۴ ت: تعالی حفی. محا: «لطف خفی. ۵- ت: اومیدوادی هرحه‌تمامتی. محاء مل: امیدواری هر چه تمامتر . ۶- محجاء خاصل گفت: باب‌سوم 1 رتست : الحکاية الثلئون - ابوبکر نفعی ۱ کوبد که وقتی مرا" انسدوهی" سخت‌ رسد وبه غایت دلتنگت واندوهگن؟۴ گشتمو۵ بیقر ار ومضطرب‌شدم ؟ ودر آن عم بخفتم . ره خوات دیدم که کُو بنده‌ای می گفت: العر بیه ": کن للمعاره بالعزاء * مسلیاا فلعل یوماً لاتری ماتکره و دربما ابتصسم الو قورمن‌الاذی و فو آده ۳ من <ر ه جتاأوه التر جمه" : از مکاره به صبر سلوت جوی که نماند غم اربود چون کوه بس که خندد حلیم "۲ ومی کر بد دل پردردش از غم و اندوه آن‌غم بردل من سهل شد ۳ و صبور گشتم تاحدای -تعالی- بعد از آن فرح ارزانی فرمود". الحکاية الحادية و الششون حکایت کرد ابوالحسن ۷ ابی‌طاهر ۶ صاحب الجیش» گفت" : ابوجعفر محمد بن‌القاسم ۷ بن‌عبیداللّه ۲۱ در وقتی " که وزیر القاهر باللّه بود حواست که پدر مرا و مرا قهر کند. و ۱ 2: آلنفعی. م: الثغیفی. مل: نعقی. مقن‌عر بی: اللقفی ۰-۲ : که مرا وقتی ۳ مجا: آندهی ۴ مجا: ندادد. ت؛ م: اندوهمند ۵- 6: شدم نم ال ۱۳-۷ ۷ او هج ات . : بیت. م۸ عربی: بالعزام. اساس: بالعر اء - عر هی : مقطعاً ۰ عر نی : و ضمیر ه. ۱- از محاوت . ۲ بجز (ت) سایر نسخ: حکیم. ۳ ت کشت ۴- محا: تاعداز آن‌خدای فرج ارذانی داشت. ت: تاخدای بعد از آن فر جاددانی داشت. م: تاپی‌ازآن ... ۱۵ حجایی ابوالحسین. *۱- ت: بن‌ابی‌طاهر.م: ابنابی‌طاهر و که ۸- مل: ابوالقاسم. 4 محاأ ۰ جایی: عبداله ‏ ۰ 0: در آن‌وفتی حا نشا ند ندگ و کار برماتنگ‌شد" و هر رو زمارا| یرون می آوردند؟ وپدره را به‌مال مطالبه ومصادره کردندی* ومرا در پیش بدر شکنحه می کرد ند۲ و او را نمی‌زد ند اماتهدید و وعید به جای می آوردند تا شدادد ومشهءهای بسبار* مشاهده کرددم وحندرور در جیس؟ بودیم . دك‌روز بدر مر اگفت: مار | باابن مو کلان معرفتی حاصل شد وجند روز درصست یکدیگر بودیم» ارشانر | مر اعاتی ""بیاید!" کرد" "وفر مود" که" فلان‌صیر فی که‌دوست‌من است بنویس ‏ تاسه‌هز ار درم‌بفرستد ۴و بر ایشان"اموز ع" کن. من آنچه فرمود : به جای آوردم وجون درم برسید ۷ وخواستم که‌برایشان ۲۰ تسلیم ۲۱ کنم امتنا ع نمودند» هر جند کوشیدم المته ِ" قبول نکردند. ازسبب‌ابا و امتناع ایشان تفعص کردم ودر استکشای آن ۲۳ بکو شیدم . «عد‌از استقصا ۲۴ و مبالغت ۲۵ تمام گفتند: وزدر بر قتل شما عزم ۴ کرده است ۲" و حکم جزم فرموده» نشاید که در چنین‌حالتی ما از شما*۲ قبول کنیم. من از شنیدن؟۲ ادن سخن بی آر ام شدم شا واضطرابی هر حه تمامتر در من بدند آمد و لون ۱ محاه ت: مقید و محبوس ‏ ۲ محا: بنشاندند. ‏ ۳- مجا:مشکل شد. ت: نك سخت قرا گر فتند. م: سخت وتنگت قرا گر فتند ۴ محاك ت, م: آوردندی ۵- : فیدر ۶ ت: به‌مال مصادده کردندی . م: به مالو مصادره مطالبت‌گردی. ۷- مجا: می‌فرمودند. ت: شکنجه وانواع‌ایذاء ددحق من تقدیم می کردند. ۴: شکنجه فرمودندی وانواع ایذاء درحق من به تقدیم میر‌سانیدند. . ۸ تم افزوده: در آن‌حبس - ۰2۵ ع: بدین صفقت هل ۸ انا ارم ۱ ۸: باید اس ور ون ۱۳ ع: و گفت ۴ 4 ۱۵-مجاات؛ م: دقعه‌ای بئویس ‏ ۱۶ ت: فرستد . ۱۷ :بت ایشان ۱۸- م: موضع. مل: مودع -۱٩‏ ت: ندارد ۲۰-ت: بدیشان ۱- مجا: سلیم ایشان ۲۲ -م:ندادد ۲۳-م: آن‌حال ‏ ۲۴-م: ندارد ۲۵ م: مپالفه ۲۶ ت: حکم ۲۷-م: بسته است ‏ ۲۸- مجا.مل: جیزی ازشما. ت» م: از شماجیزی ۷۲٩‏ مجا: شنودن ۳۰ م: اذشنیدن‌آن بی‌آدام گشتم باب سوم ۱۶۵ ۱ من شیع کشستن: وجون پدر را از آن‌حال اعلام کر دم ف۶رمود که‌دراهم! باصر اف ۲ فر.ست. چنان کردم.پدرم؟ در آن ایام که درحیس بود پیو سته" صاثئم بودی. شب ۲ چون وقت افطار آمد" غسلی فرمود و نماز شام‌بگز ارو" وافطارنکر و۱ وبر نماز ۲ ودعا وخشو ع؟"مداومت‌نمود ومن"" بااومو اففت کردم تا آن گاهکه نماز ۴"خفتن نیز بگزارد*۱. پس به دوزانو ۴ در آمد و مر اگفت: تو نی زهمچنین نشین. چنان کردم نا به آسمان آورد که قبله دعاست ودست برداشت که) *۱ (یارب محمدبنالماسم*؟ برمن‌ظلم کردو مرا حبس کرد *" چنین که"۲ می‌بینی و قصدجان من ۲۳ کرده است. فا نا بین ید يك‌قد استعنت۲۴ اليكك وانت‌احکمالحا کمین فاحکم بیننا ۲۵ ). (بعداز آن همین می کفت که فاحکم بیننا) ۰۲۲ حکم کن میان‌ما.و بر این هیچ زیادت"۲۲ نمی کرد. بعد از آن آواز نيك بلند برداشت ۲ و اين لفظ ۲ معرر می- گردانید۳۰ که ۲۱ فاحکم‌بیننا؛ به جهر ۲۳ وغلبةٌ هرچه‌تمامتر» تاچهاریک ی *۲ ازشب بگذشت. وال ه که هنوز گفتن فاحکم بینتا قطع نکر ده بود ۲۴ آو از ت: برمن . . 0-۲: فرمود آن دراهم دا ۳ مجا ء ت: با اک ی. تاه ها موه و م: ندارد ۷ ان وت ما ت: آمدی ٩‏ ت: نگذادد ۰ ۶: بکرد ۱ ۸: وبه نماز ۲-ت: ودعا خضوع ودخشوع. مج م: ودعا دخشو ع دخضوع ۳ ندارد ۱۴ محاء ت: تا آنگه که‌نماز... م: تانماز... ۵ ت؛ م: بگذارد ۵ م: به زانو ۷- ت: حنین کردم. محا: ندارد ۸- محا: وروی - م: (به دعا در آمد و گفت) ۰ م: قأسم ۱- مجا: فرمود ۲ م: جنانکه ۲۳- ۶: من‌دپسرم ۳۴ ت: استعدت. م: استعدت. جاپی : استعدیت ۲۵- اساس: (فاحکم بیننا) ندار د. ۶ ۸ ندارد ۷ ۵: زباده ۳ محا: آواذ بلند کر د.م: آو از نيك برداشت محا: کلمه ۰ ۳۲ م: می کرد ۸ ندارد ۲ محا: ندارد ۳ مجا: حون حمادیکی. ت: تاآنکه حجهادیکی. م: تا آنگاه که .۰ ۳ اس فطع نکر ده‌بود که ۷۶۶ ۱ فرج بعداز شدت درشنودم و شك‌نکردم که به‌قتل ما می‌آبند» و" از غایت خوف وصعوبت آن حالت" بیهوش" گشتم. چون نيك بنگریدم* شاپوررا دیدم‌خادمالقاهر- بالله باشمو ع و مشاعل* و فومی بااو» آواز داد و گفت: این ابو طاهر کد ام است" ؟ پدرم بر نعاست و گفت :منم ۲ کفت *: کجاست پسرت ؟ گفتم * ابنك. گفت: بسم الله باز گردید"" به‌سلامت و عافیت» ومکرم " ومحترم ۲۲ با منزل خحود روید"". چون بیرون آمدیم معلوم شد که محمد ابوالقاسم۴ راگرفته‌بودندو قاهر*اوراقهر کرده‌بود (وانته لطیف بعباده) درحق ما[ لطف] مبذول * داشته۱۲. بعداز آن ۷ او سه‌روز در آن قید بزیست و جان به‌حق تسلیم کرد و کار ها هر روز که لو فان ۳ شعر ‏ ": بر توکر ظالمی کند ظلمی داد تو زوخدای بستاند رنجه گردد ز انتقام ۲۲ خدای هر که از خود دلی‌بر نجاند از حری ۲۳ هر که‌بد کند باعلق همچوخردروحل فروماند الحکا به الثا نم و الثلالون. طاهر بن الحسین جون ره محار:4علی- بن‌عیسی بن‌ماهان ۲۴ بیرونرفت روزی آستین پردرم کرده بود تابردرویشان ۳ ت: که ۴ شد محا؛ ‌: حال 0 ترسان و بیهوش ۴ محا: جون نك بنگر ستم . مِ: حون بنگر بستم . ك- مجا: تم ومشعله. اساس: #موع ومشاعیل ۶ ت: این ابوطاهر ۷ مجا: و گفت اینکم . منو. ت: و گفت: اینکم. ۶: و گفت اينك ۸ ت: ندادد 4 محاء ت: گفت ۰ 2 ندارد ۳ ومکرمت مس ت؛ ز دمکر مومحترم) ندارد ۱۳ محا: دوند ۴ ت: م«حمدینابوالفاسم ۵- محا: قاهر ۶ جزّم وجاپی بقّیه( لطف)داندادد ۱۷- مجا: داشت۱۸- ت: وبعدازآن :-۱۵٩‏ و کادما بعد از آن ۰ اس ۵ نیکو شد. مجا. ت : نیکو تر بود ۱- از محا.ت: ودرین‌معنی میگو یم . #: بیت ۲ ۵: اهتمام ۲۳ ن: کزخری ‏ ۲۴- بجز مجا ددسایر نسخ: هامان باب‌سوم ۱ ۱ ۱۶۷ نفقه کند و پرا کنده بدیشان ۱ دهد . ناگاه آستین فرو کذاشت » در مها ۲ بربخت ‏ و متفرق شد. ریختن آن درم و پراکنده شدن ۴ به فال‌نداشت * و حزین وغمناك شد. " و بدین‌سبب متغیر بود. شاعری این شعر بخو اند: شعر ۲ : هذا الفراق لجمعیم لاغیر و۸ و ذهابه منه ذهاب الغم 0 ‌ شیء دکون الهم دعض حروقه .۰ لاخیدر فذی امساکه‌فی ادکم تر جمه ابنست ۱۰: چیزی که یکی نيمه ۱۱ او هم باشد آن به که راتفر کم باشد گر ریخته شد خون حسود تو بود ۱ ور از تو برفت رفتن سم باشد جون این شعر بشنید از آن اندوه سلوت یافت وشاعر را صله فرمود"". الحکاية الثالثة و الثلائون - زوزی بحی‌بن‌خالد برمکی از پیش هادی بیرون آمد» با۴" هادی (مناظره کرده.وسخنهای سرخت استماع کرده و۵) تهدید ووعیدشنیده»و برجان‌ناامید شده که هادی وی‌را تکلیف‌می کرد ۱- محا به‌درویشان . ت: به‌ایشان. م: بااشان ۲ م: و آن درمها ۳ فر‌ودبحت ۴ محا: ومتفرق‌شدن ۵ ت: ... شدن را فال‌ندانست. ۶ ... شدن آن به فال ید داشت و ت. م افزوده: درمیان آن که‌اد. ۷ 2: العر ده ۸- محا: هدالفرق حمییهم ... ت: هذایفر ق‌حمعهم... من عر بی: هذا تفرق جمعهم لاغیره 4- محا: لایکون ۰ از (ت). م: نظم 0- 2: ازو . .۰ ۱۲ ت م: ددآستین ۰ ۱۳ 0: بدین‌سبب از دل او غم برقت و اورا سی‌هز اردرم صلفر مود و ال اعلم بالصو اب. حنین است دد نسح حابی 2 یه من عر بی نزدیکتر است ۴ ۸ از ۵- ۰: عبادت میان پر انتز را نداند ۱2۸ فر جبعدازشدت که هارون را بر آن‌دار که خود را از و لیعهدی خحلع کند تا سر خود را و لیعهد گردانم. و بحیی شب کت می‌خحو رد که من حجهد می کنم ورای میز «ج» مارون امتتا ع می‌نماید.وهادی ویر | دراین معنی تصدبق نمی کرد و کمان می درد که او ره‌علاف آن می‌فر ماید مارون ر بدین سبب بحبی برجان حود حاثف‌بو و" ۰ جو د به خجانه امد در مبال آن پریشانی ۲ باغلامی‌سحن می‌گفت : از * غلام به کلمه‌ای برنجید و تپنجه‌ای ۲ بر روی‌غلام‌زد حلفة انگشتری بحیی ی ونگین او" بیرون افتاد وضایع ون و بحیی بدان سب اندوهکن و غمناه و پریشان گشت* واز صورت آن حال‌مستشعر ۲ ۱ یت ۳ . بشاری!" شاعر در آمد و در صورت حال و قوف‌داشت» دن‌شعر نگفت: شعر ۲۲ : احعلاك می کل السموم سقوطه و اتاك"" دالفرح اخفراج الخاقم قدکان ضاق دفك ۲ حلقه ضیعقه ۲ فاصبر فما ضیق ۲ الزمان بداذم التر جمه*۲ : انکشتعع. ان شحست: باه ۰ کین زنهار بدین سیب نباشی غمکین ۱-: او ۲-: بدین‌سب بود که یحیی برجان خود خائف‌شده بود. ۳ ۵ نداد ات محا: ندارد ۵ ت: آن مک مج : سحه. محا: بنجه. ۶, مل وجابی: طبانجه . از زت) فقل دادن ۷ محا: ندادد. ت: ازو ات۰ م: شد 4- ۰۵ م: انددهگین گشت ۱۵ مجاات: شد. م:ندادد 0 پسادی. متن عریی: الشیادی ۲ 0 بافت 0-۳ نظم.مل: ر پاء ۴- مجا: ایا ۵- مجاء ت:فنك. عربی: فقلت ۱۶- عربی ضیق ۷ عر دی: دیب ۸ ت: تر<مه ۹_.- محأ ِ: افتاد باب‌سو م ۱ ۱ ۱۹ آن حلقه کشاده کشت و آن بند شکست فالیست نکو نيك بیندیش درین ۱ (ودر مدتی نزدياث هادی را وفات آمد وخلافت برهارون مقرر گشت ویحیی در صدر " وزارت بنشست" )۴. الحکاية الر ابعة و الثلائون - قنائی* حکایت کرد* که روزی بامداد پگاه به سرای موسی‌بن عبدالملك رفتم وداودین الجراح " نیز" حاضر شد وبه نزديك من‌باستادو گفت:جون دیروز" از نزديك ۲ ابی‌الحسین!! موسی- بن‌عبد الملك باز گشتم شریفه‌ای مستوره ازخاندان بزرگ درخانه"۲ بودء‌با من شکایت کرد از موسی‌بن‌عبدالملك وبامن ۲۳ گفت که۱۴ می‌خواهد کهه۱ فلان ضیعت‌من ۲ بخرد» وتو می‌دانی که اطفال خرد و ایتام صغار ۲۲ دارم وعهدة معیشت وتمامت ۷ وجوه" اشعراجات من از ارتفا ع ی است» آمدم"" تاباتو مشورت کنم» دراین معنی‌چه صو اب‌می‌بینی ؟ گفتم: در پس‌برده باتو کیست؟ گفت‌هیچکس. گفتم "۲: تدبیر کارتو ۲۳ نمی‌دانم اما۲۴ مشورت آنست که نبطی گوید ۲٩‏ : (لاتبع ادضك من‌قدام ۲۶لر جل۷: ۹ اساس وم: در یبن ۲سا ب: دست ۲ محا؛ ب: شست ۴ عبارت میان برانتز ددم ومل نیست. ۵- ۶: فیانی.عربی وحایی: عنائی. چت : قبالی وت ت: کند وخ ت:(خراج. عر دی : الحاج. : الححاج ۸- م: ندادد - 2: دیروز حون ۰ - از ت وم ۱ ت. مل: ابی‌الحسن. م : ابوالحسن ۲ ت. م: وئثاقمن ۳ ندارد ۳۳۳ محأ بت م: ندارد ۳ م ی ۶ محا : از من. ت: من اذمن ۷ صغیر ۸ ت:تمام ۱۵ م: نداد ۲۰ مج: ضیعه ۲۱- مجا: آمده‌ام دا محا: ند‌ادد ۳ بت محاء ت: اما ند دمن در کارتو . ۴ دسر یا در کار تو ۴ محا: واما ۲۵ مافزوده: شعی ۶ ت؛ مل. عربی وحابی: افدام ۷ 2 الر‌حل الردی. محا: الرحال الرحل الردی ۱۷۰ فی‌ج «معداذشدت فان ۱ المرء یموت والارض تبقی) . یعنی زمین را پیش ازمرد ۲ مفروش که مرد بمیرد وزمین باقی ماند. آنزن جون این‌سخن بشنید مرا دعا کسردو وبرفت. قنائی ۲ می‌گوید: ماهم بر آن ۴ حالت بودیم که موسی بیرون آمد وداوودراگفت: (یا باسلیمانهلاتبع ارضك‌من‌قدامالرجل الشر بر فا نه یموت‌و الارض تبقی) و بر نشست تابه دواد رود. بااو بر نشستیم ", داوودجون این ۲ سخن* بشنید گفت: شنیدی که ۱ جه افتاد؟ و به‌غابت بترسید"" و گفت: ملاك شدم و بی‌شكث این مردبه خون ومال‌من‌سعی کند کجاروم ۰۱۱ کجا روم" کجا گر یزم ۱۲ پناه با که برم۲۴ در کار من تدبیری بکن پیش از آنکه این راه تمام شود و به دیو ان نزول کند. گفتم : هیچ حیله‌ای *۲ نمی‌دانم و او از ۲۶ حوف بی‌صبر و آرام شد ودست به آسمان ۲۳ برداشت و گفت:«الهم کفنی شره وضره‌و امره فا نك عالم بقصتی‌ومااردت بقولی۱ ۱االخیر». می کشت : «خداو ند اشراو وضر او ازمن کفایت کن خداو ندا می‌دانی ۱۰ که نیت‌من*۲ خیر بود. و نصیحت» ۲ ز ۲ و تضر ع و بی آرامی ۲۳ از حد گذشت"۱ وهمهٌ راه همچنان ز اری می کرد و به خدای می‌نالید تابه نزديك دیو ان۲۴ ر سید یم . موسی گفت: این 1 رسمان ِ« سباه دار 1 ر اه ما از هن دسته ۱ سه محا: فان! لردی ۲ اب ۶: معردید و از قیانی درا ۵- م:افز وده: شمر. ۶- م: من‌نیز بااه بر نشستم. مجا مل: با او بر نشستم ۷- محا: آن ۸- م: ندادد ۵ ت؛, م: تا ۰ -: ترسید ۱۱- مجاهت م: ندارد ۲- محاء ت, م: ندارد ۳ محا ت, مافزوده: کجاروم ۴- محا, ت: دهم ۵ محا: حیل. ت: حبله. م: حیلت ۶ م: وا ۱۷ م: ازحان 0-۸: بماقلت ۰ ۱٩‏ ت؛ م: تومی‌دانی ۰ ت» : من برین ۲۱ ت: فضصیحت ۳۲ تء م: بی آدامی او ۳ ت: بگذشت. م: بگشت ۴- مجا: تایه دبوان. م: تا نزديك دیوان ۵ ت: آن ۶ حا: کوه (عربی: الحبل) ۷ ه<ا: درداه‌ما. ع: که درراهها. ت: درین‌راه‌ها ۲۸ م: ندادد : باب‌سوم ۱۷۱ است! ؟ وازز ین بجنبیدو بیفتاد ۲ و سکته‌اش بگرفت وبه مفاجساة ۲ بمرد و دعای او ِ احابت‌شد * واز او امن کی ۱ سعر : دعا چو از سر اعلاص و صدق کوید مرد حدای - عروجل - زود مستجاب کند سوال از سر درد و نیاز کن تا *حق ۱ به فیض وفضل و کرم در زمان* جواب کند الحکاية الخامسة والثلائون- اصمعی حکایت کرد که در قبیلهبنی کلب بودم در سالی که حط مستولی بود» و چند سال بود که باران کمتر می‌باریدواز زمین‌نبات‌نمی‌رست» ۱ وهرچند میغ سیاه ۲ از جهت ۲" قبله بر آمدی ومردمان ۳ را امیدوار گردانیدی۱۴ جون*۱ وعدة لشمان‌عشوة ۱۶ میان تهی بودی وچون لمعان سراب‌موجب التهاب آتش حسرت؛ وحیوان را از نبات و آدمی‌را از حیات ۱ یأس*۱ تمام حساصل شده بود .چون* شدت بی‌پایان*۲ به نهایت‌رسید وبلیت بی‌نانی "" به‌غایت کشید عجوزی" خر تس خر سوت مساق حخ نت هه سس تب م: سته| ند ۹ مج 2 3 2 3 واذذین در حنبید تاییفتاد.م: واز آن‌جادر نحنیید ۱۶...مل: واز زین‌بیفتاد ۳- محا:ومفاحا.ت: ومناحاة.م: وبه مقاجا ۴ ت, م: داود ۵- مجا: دداحایت آمد. ت: احات آمد. م: مستحاب‌شد ۶ محا: وایمن گشت ازو. ت: وامن گشت ۷ م: نم . مل: قطمءه ۸- ت: ما ۵- م: دردمش ۰ ت, م: و نبات از دمن نمی‌درست ۱ ت: هر بك چند يك‌ميغ‌صیاه . م وهر دوز یکچند میفی‌سیاه ۲ محا: ندادد. ت, م: ازحانب ۳ محا: مردم ۴ مجا کردی ۵ ت. م: وچون ۶ مجا: نداد ۱۷- مج و مجا: حبوب ۸ مجا: م: و ت: ندادد ۵۹- مجا: چون آن ۰ م: پی‌بادانی ۸-۱: نا کامی ۲ م: عجوزه. مل : عجوزیرا. محاأ : عجوزه‌ای ۱۷۲ فرج بعداز شدت دیدم که از ۱ قبیله بیرون آمدو بر بلندترین موضعی‌رفت وبه آو از بلند گفت: «باذا العرش اصتع کیف شئت فارزاقنا علينك). هنوزاز آن موضع‌فرو ۲ نیامده بود که جندان ۲ بار ان بمار ند ۴ ک4 بیم بود که در آب‌غرقه گردند» (وتمامت سیراپ شدند) * الحکاية السادسة و الثلائون - ثقات وه‌عتمدان چنین‌حکابت کردند* که سلیمانبن عبدالملك درایام ولابت‌خویش عراق" به حکم محمدیزید" کر دوجو ن‌محمد یز ید" به‌عر اق آمد هرمال که دربیت‌المال بود به‌مصارف امل استحقاق"" رسانید ۱۱ ومحبوس و مقید۲" که در محابس و سجون بودند ۲۳ ۳ ۴ اطلاق کرد و اعزازو ا کرام" فرمودالا بر ند بن ابی‌مسلم ۴ کاتب حجاج را که ۲۲ کاربروی ۹ سخت تر ۲ فرو کراقتت شین ۲ عداوت ی که میان ۲۲ ابشان بود. بعداز مدقی ۲۳ مدید که ۲۴ از تقلب‌ادوار و انقلاب روز کارمحمدبن‌بزید به افربقیه افتاد وهم در آن نزدیکی ۲۵ امیری افر بقیه به یزید ابی‌مسلم ۳" دادند و درافریقیه ۲۲ برمحمد پزید*" ظفریافت» تا از آن ۲ م: فرود ۳ اساس ومل: حنان ۴ ت, م: بادیه ۵- محاء که تمامت سیر اب شدند وبیم بود که غر قه گر دند: ت و م: عبارت میان برانتز را ندادد. ۶ م: کرده‌اند ۷ ت, م: ولابت عراق ۰-۸ ۰2 ۶: محمد ین یز ید - 2: محمد بن‌یز ید. ع: او ۰ اساس, مجاء ت: به مصارف واهل استحماق. ء. مل: به معادف واهل استحقاق ۱ محا: دسانند ۱۲ ت. م: وهر‌محبوس... ۱۳ مجا: و محیوسان که مقید بودند ۴ ت: همه. ۶: ندارد ‏ ۱۵ ت. م: وا کرام واعز از ۶ تا افزوده : که. م: راکه ۷ ت م: ححاج بود ۸- محا: برو ۹ مج مجاء ۴: سختر. ت: سحت ‏ ۲۰ ت: ندادد. م: فرا ۱- ت: و یه سیب ۷۲ ۸ که ددمیان ۲۳ ت: بعداز آن به مدتی ‏ ۲۴- م: ندارد ۵- ت: نزديك ۶ ت۰2 : به یز یدین‌آبی‌مسلم. مجا: بدو ۷ افزوده: او ۲۸ ت ؛ ۶ : مجمد دن در بد پاب‌سوم . . ۱ ۱۷۳ ونماز شامی بود ۱ از شبهای رمضان که محمدبن ۲ یزید را به نزديك ۳ بر بد؟ ابیمسلم آوردند (ویزیدبن ابیمسلم حوشه‌ای انگور دردست‌داشت» محمد ین بز ید)؟ بانعدای؟ مناجات کرد و گفت: «حداو ندا اگر می‌دانی که" اسرارا * که اطلاق کردم و آن فقرا را که عطا دادم به جهت رضای تو خحدای ۰ بود مرا ازدست این ظا لم دلاص‌ده و شر او "۲ کفابت کن». و ۲ چون یزبد زا نظر برمحمد افتاد گفت: « اما والته اطال ۱۲ ماساًلت‌الثه - تعالی آن‌یمکننی ۱۳ منك بغیر عقد ولا عهد ». دبر است ۴ تا ازعدای- تعالیسمی- خواستم که ۱۵ مرا بی‌سابَةً عقدی ووسیلت‌عهدی۲ برتو دست دهد.محمد گفت: « وانی سألت ۱۷اه ان‌یجیر نی منك ویعیذانی 6۸: من نیز از خحدای ۲ می‌خو استه‌ام*۲ که مرا به ز نهار ۲۱ حود در آرد ۲۳ ودر حرم عصمت‌خود پذاه دهد واز تو نگاه‌دارد. بز بد کفت: «یس جرا ترا در پناه نیاورد و زگاه۲۳ نداشت و زنهار ۲۴ نداد؟ به عدای ۲۵ که پیش از آنکه این حوشهٌ انگور بخورم ترا قتل کنم». و در روایتی گفته‌اند ۲۶: به حدای که ا کر ملك‌الموت درگرفتن ۲۲ جان تو ۸" با من مسابقت و مبادرت نماید بر *۲ ملك‌الموت ۱ 2: ندادد ۱ ۲۳ محا: ندارد ۳ محا: ندادد ۴ ت. م: قفوم ۵- ازت و م وحایی نقل‌شد (اساس» مجاء مل: ندادد) ۶ م: باخدای‌تعالی ۷ 2 که آن ۰6-۸ حب : اسادادا 4 ت: حدا. : ندارد ۰ - مجا: وشر اورا. ۶: وازشراو ۱-- مجا: ندارد. ۲- . جاپی وعربی: اناواله لطالما 8-۱۳۰: تمکننی ۴ع- م: دیر ست ۵- م: تا ۶ ت: ندارد ۷- مجا: اساأل. ت: قد سالت ۱۸مو حابی افزوده: من‌شرك ۱۵ ت: خدا. م: خدای‌تعالی ۲۰-جا: می‌خواستم ی ۱ تب 6 درز ینهار ۳ دد آورد ۳ فد محأ ..ت: نگه ۴ ۲محأ ۱ ت. م: زینهاد ۵- مجا: به خدایی ۲۶ مجا: گویند. ت: گفت ۳ محا؛ ت‌: پر فش ۸ ۷۲ بت افز وده ِ باشد ۷ نت که در ۱۷۴ فر ج‌بعداز شدت پیشی کیرم و تر | بکشم . ابن سخن دردهان داشت که 9 نماز شام ۲ بگفتند. خحو شه انگور از دست ننهاد و به نماز بر نعاست و فر | پیش شد نا امامت کند.در ۲ محر اب»عمودی بر سرش‌زد ند وهلا کش ۴ کردند * ومحمد را رها کردند تا به سلامت برفت *. شمر ۲: قصد مردم مکن به سرت بد زود باشد که کار بر کُردد بیشتر آن بود که حاسد را سرسینه قضای سر گردد ٩‏ الحکاية السابعة والثلائون -حکایت کرد ابوعبدالله بن‌ابی‌عوف ٩‏ الززوزنی ۱۰ که به نزديك ابوالعباس بن‌نواله"۱ رفتم"۱ و او محبوس‌بود» این‌دو یت املا کرد" : شعر ۲۵ : عواقب معروه الامور خیار وایام سر لاقدوم ۴ قصار و لسمس.د. اق بی‌سها ودعیمها۱۳ ادا گر لیل شم کر نار التر حمه"۱ : برعقب انده و غم شادی است برانر محنت ورنحست از *۱ ۷ نت حاپی : اقامت ۹ ندارد ۳ ت: که در نت محا؛ ت‌ م : هلال ۵- ت. م: شد ۶ مجا: و محمد به سلامت برست. م: و حا : ۵ مجمد را دها کردنه تا به سامت و طالع سعد برقت ۷- م: نظم. مل: قطعه. ۸- م: جای دوروایت رامقدم وموٌخر آودده است. ‏ 4 مجا: عود ۰ سس عر هی : البز وری ۱ لب: بو ابه. 6 عر دی : و ابه. حجاء جب : بو به سس بت: دررفتم ۳ لب این دو بمت‌شعر ۴ ت» ۳۹ افزوده: وگفت یادگیر ۱6 ت: العربية ور ت: لایدوم.. ‏ ۱۷-م: بیأی نعیه‌ها و بوسها ۸ اد (ت) ۵ ت: وناز اسای: باز باب‌سوم ۱۷۵ چون نبود دائم کوته شمر روز بلا کر چه نماید دراز دولت و محنت بنپایند در تا ز" شب و روز بود ترك تاز؟ نگذشت از این‌سخن بس روز گاری " که کار ؟ ابوالعیاس نیکو شد و باطر اوت * اول رفت*. ۱ الحکاية الثامنة والثلائون- یکی از بازر گانان مدینه حکایت کرد که‌در وقتی ۲ از اوقات روز کاریامن ناساز گاری کر ده وبعداز آن که‌شمول نعم وعموم" کرم ایزدی بود "۱ به فقر ودرویشی مبتلا گشتم وبه نزديك *" جعفر بن محمد صادق ۱۲ - رضی‌اللّه عنه و عن آبائه الکرام " بسیار رفتمی. روزی دربدترین حالتی"" به نزديك ۲ او در رفتم‌واثر ۳ پریشانی برظاهر وباطن من مطالعه" کرد ودلش برمن رفت آورد و این‌ابیات بر نعو اند : شعر ۲۰ فلا تجزع و اذاعسرت "۲ یوماً فقدایسرت! آفی‌الز من ۲۲)لطویل فان‌العسر یتبعه ۳" یسار و قول الله اصدق کل قیل 3 مجا: یار . .. ۹۳۳ مج ؛ محا: ننگ باذ. مجایی : اببات فادسی دا ندارد (متن از ت) ۲ ت: الااندك روزگاری . م: الا اندکی. مجا: پس رو زگادی نگذشهه بود ازین‌سحن ۴ب 6م: حال ۵- م: قراد. جاپی: و به‌طر ز قم: باز کشت 0-۷ وفتی ۸- مجا: ساز گادی نکر دم. م : ناسازی کرد. اساس: ساز گاری کرد (متن اذت ومل) 4- ت. م: مشمول نعم دمه‌مور ۸۰ 2 بودم ۱ 27: دومن به‌نزديك. م: ومن نزديك ‏ ۱۲- مج » مجاأ مل: محمد حمفر ضادق. م: جعفر‌صادق. ت: حعفر بن‌محمد بنالصادق 3 ندادد. مل و جاپی: علیه‌السلام. ۴ م حالی ۵- 0: نزديك ۵ م واو اش ۷ مجا: غله ۸- مع<ا: بخواند. ت افزوده: به جهت تسلی من وهده 2-۵ : العر بیه ۰ 0 فان‌عسرت ۳۱ 0: و قد سرت ۲ ۰۵ جابی 2عر بی : فی|لدهر ت اساس : تمییه م5 فرج‌بعداز شدت فلا قیأس فان البأس کفر تعرادنه بغنی عن‌قلین ۱ ولا قظنن بردك‌ظن سوء فانالله اولی" بالجمیل فلو ان العقول قسوق " رز قا لعانالمال عند ذویالعفول الر حمه: ۱ اگر به ر نج فتادی جز ع مکن جندلن بسا که بودی در خرمی و آسانی جو گفت ایزد: آسانی است با سختی کلام حق را تکذیب کرد نتوانی ز فضل ایزد کفر است ناامید شدن مبر امید که زایل کند پریشانی گمان‌عو بش نکو کن که او نکو کار است ار چنانکه شوی بدگمان تو درمانی غنا و فقر به تعدیر اوست از وی دادن مکو که هست اثر زیرکی و نادانی چون این ابیات بشنیدم خدای" مرا چندان قسلی و حرسندی* داد که از آنجا بیرون آمدم کمان بردم که تواذگر ترین مردمان منم و دای -تعالی - بعد از آن مرا از آن محنت حلاص داد" . الحكاية التاسعة والثلائون - آورده‌اند که مردی را از اهل قر آن و ز هاد ۲ به نزديك عبیدالّه‌ین‌زیاد * آوردند. عبیدالله ۲ آن "" مرد را به ۱ : قبیل و ۳ ۴: یسوق ۴ ت: خدای‌تعالی ۵ محا: حودسندی *- ت‌افز وده: و الّه اعلم . م‌: وحابی: دفر ج یافتم ۷ ت: و زهادرا ب: عبید ال ز یاد - ب: وعبید اله ۰ این سس نت سوت تست وت وی سس ۳ و رم بات سوم ۷۷۷ صم ۱ شتم و فحش ایذا ۲ کرد و گفت: تو حروربی. آن مرد ایمان غلاظ و شداد برزفان راند " که من حروری نیستم »وعبیدالله درحق اوبسی تهدید؟ ووعید راند * واشارت کرد ۶ که محبوس گردانید ۲ تا آنچه اورا سزاباشده درحق‌او * تقدیم کنم"۱. چون وی‌را باز گردانیدند باخود سخنی آهسته گفت۱۱: عبیداللّه فرمود ۲۲ تاویر اباز کردانیدند ۲۳. پرسید که چه می‌گفتی ؟ گفت.* ۳ ۴ از شعر ۱۵ بر حاطر ۳۲ کّدشت به ۲ طریق تمتل برزبان* می‌راندم*۲. گفت: پس "۲ توعظیم دل فارغی که‌پروای آن داری ۲۳۱. گفت"* تو گفتی این شعر ۳" یاگفتةٌ دیگران است ۲۴. گفت من گفته‌ام . عبیداللّه فرمود که برخو ان بر جو اند: شعر 3 عسی فرح بأتی به الله ائه . له کل دوم فی خحلیفتد امر اذااشتد؟۲ عسر آفارج"۲ یسر آفانها قضیا له انا لعسر یتسعه! لیسر التر جمه: بود که کار گشاده شود » مشو نومید که کار ایزد پیوشته حال گردانیست ۰7-0 ۲: به ستم ۲ مجا: انذاد ۶۳ ایمان غلاظ و شداد یحو دد ۴ م: افزوده: فرمود ‏ ۵ مجا: وعید کرد . ت: و وعید کرد ۶ : نمود ۷- مج : محبوس گردانند.ت: محبوسش گردانید ۸ ت.م: تا آنچه فز‌ای آنست محجا.ت: وی ۰ - مجا: تقدیم کنند. ت: تقدیم افتد. ۶: به تقدیم دسد 0۱- هت : هی گفت ۲۳ محا: گفت که ۳_ت: باز گردانند ۴ ت: ندادد ۸-۵: ندادد ‏ ۱۶ محا: پررخاطرم. م: برخاطرمن ۷مجابر هب ت: زفان ٩۱-مجا:‏ راندم ۳ مج ؛ میج بت (س ۷ ۲ ند مافز وده: که شعر بگویی ۲ 2 ت : ندادد ۰ حال ۳( ۵ شعر را و 2 5 محا: دگرانست. ش- محاء ت: العر بیه ۶ ت: آستد ۷ مجا: قارح ۱/۸ ور ج بعد آزشدت جو سخت کردد کارت امد راحت دار عدای گفت که از بعد سختی آسانیست پسر ژیاد جون این سخن راست" بشنید رشتهة سه‌تای" اوصاف ذمیمه که (ثلاث مهلکات: شح مطاع و هوی متبع و اعجاب المرء بنفسه) بکسست وزیاد برفت وعفو جرایم " او کرده؟ هزار بود تحانه کیر دل او شد تا ازوی هک وی و اطلاق کسردند وبعد از آن مدقی ۶ طوبل در نحعصب ۲ عیش و سلامت " و رفع منز لت و درجت روزکار کذرانید ٩.‏ الحكاية الار عونت محمد بن‌موسی بن‌الثر ات حکایت کنل. ‏ کن4 علی بن‌یزید ۱۰ صاحب البرید گفت که من مدتی ۱۱ کتابت‌عباس مأمون"۱ می کردم ودر وقتی ۲ عباس درمن حشم گرفت‌و مرامصادرة سخت‌فر مود ۲۴ وهرچه درمال وملك من‌بود ازمن بشد ۲ وبیرون" از جامه‌ای و اسبی"۲ ۱۵ - ۵ هیچ دیکر ف نداشتم . در اول روز بر نسشستمی و به‌سلام هر کس رفتمی‌و جون به آحر روز فرود آمد می اسب را ره گر بدادمی تا بار بر نهادندی سم نت اساس : حون راست که این‌سجن 1 ۳۳ مج ومحا: دوتای ۳ب از جرایم ۴ مجاات: اگر. م: که و۵ ت: در ‌گذاشت *_ت: مدت ۷- محا: خفص. ت: تن م. وحایی: حفظ ۸ ت» م: دامن سلامت 4- محا ت: گذاشت ۰ مجا: علی‌یز بد ۱- 2: گفت من مدتی . م: گفت: مدتی ۷۲ ت: عباس‌بن‌مآمون ‏ ۱۳ ت» م: دروقتی. مجا:دقتی ۴ : بفر‌مود ۱۵ اساس : دش ۴ محا: ومن سردون... ت: ومن 2 سر‌من رای دماندم که. ۴ 2من سس من جنان بی‌بر" گث ماندیم که ۳ محا؛ تا اسبی وزین ولگامی دجامه‌ای که ميپوشيدم. م: بنیر از اسبی وزینی ولگامی وغلام و جامه که می بو شیدیم ۸ 8 جیز عادیگر :2 نداشتّیم و وحجو ه معشت من از اجره ۱ آن اسب دور دی . در روزی ۱ از روزه) چنان اتفاق افتاد که کسی چهارپای " به اجرت نگرفت و آن کسب‌میسرٌ نشد؟ ومنه وغلام واسب آن شب گرسنه خفتیم* و آن روز ۲ دیگر اتفاق* افتاد که کسبی میسر نشد*. غلام گفت: ما هر گونه"۱ که باشد صبر کنیم امامی‌ترسم که این حهاریا از کرسنگی هملالشود. گفتم: ای‌بسر ۱۱ چه حیله"۱ سازم"؟ اکر زین و لگام وجامه‌بفروشم ۴ آمد شد وطلبکاری متعذر شود.درائتاث حانه‌نظر کردم حصیری ۱ خلق" بود و بالش خحشتی که به نحر فه آن هشت را بو شید می۲" و سر براو ف‌ نهادمی ومطهر ه‌ای سفالین که در او*" آب خوردمی و ووضو ساختمی و دستاری دبیقی کهنه که ازوی جزرسمی نما نده‌بود.غلام‌را گفتم: آن‌دستار ببر ""و بفروش‌ويك "درم گوشت بخر وبریان کن که نيكك ۲۴ آرزومند گوشتم 0 غلام برفت و من تنها در حانه بماندم 9 شاه مرغی بود *۲ به هزار ۲ بار از ما کرسنه‌تر ناگاه ۱ محاات, م: احرت ۲ مجا: دوزی ۳ مجا: حهاریا ۴ ت: نگشت ۵- ۴: ومند سرد ۶ مجا: گرسنه بودیم وشب گرسنه حفتیم . ت: گرسنه بودیم و آن‌شب گرسنه خفتیم ۷- مجا: و روز ۸ تم : همچنان اتقاق 4 م: که کسی اسب به کرایه نگرفت ۰ 2 : ماهر چگونه. م: ماهر نوع 0-۱: امین ۲ م: حیلت ۰ ۱۳-م: سازیم ۴ ت . هر کدام بفروشيم ۱۵-مجاء ت: فراش حصیری . م. فرشم حصیری ۶ م: ندادد ۷ مجا : آنرا ۸- ت:وی ۹ مجا: ازو. ت , م : دروی ۰ ۲ مجا: این کهنه دستاد بپر . ت. آن دستار 2 ۱- محأ.ت؛ م و به‌يك ۲-مجا: بفایت: م: اینك ۳ 0 گوشت شده|م ۴ ت. م: ومن تنها بماندم ‏ ۲۵ ت. م: وددخانه شاه مرغی‌بود ۶ محاء ت؛ م: هزاد ۱۸۰ فر ج بعداز شدت بنجشکی ۱ بیامد ۲ و خحواست که از مطهره 1 خحو رد . شاه‌مر غ رد تقمیت مات« آن تنس ۰ ۳ :۱ بکرفت وفرو برد و جون بنجشك؟ به حو صله شاه مرِغ رسد نشاطی و قوتی۵ دروی بدید آ مد و بال و بر دیفشا نك وبه تشاط آواز بر کشید وحر کت وهزتی دروی یدید آمد مرا از حالت ۲ حجود وشدت * جوعی که در آن بودم گریستن * آمد» روی به آسمان کردم و گفتم : خحد او ند اهمچنانکه این‌شاه‌مر غ را روزی رسانیدی"" مرا ازاین‌ضیق وشدت‌برهان واز آنجاکه نیندیشم۱ روزی برسان. هنوز چشم از آسمان بر نکر فته بودم که در بزدند. گفتم کیستی تو ؟ کفت ابر آهیم بن‌تو ح و کیل عبماس بن‌مآمون. گفتم: در آی"۱. جون ۳ درآمددرحال وهیأت من نظر کرد» جون مرا متغیر و پربشان دید از کیفیت حال من استفسار فرمود» بروی ۱۴ پنهان داشتم و آشکار| نکردم* . بعداز آن کفت: «آمیر سلام میرساند و امروز بامداد ازتو باد کرد وان باتصد دینار زر ۲۳ فرستاده است ۲۲ تا در مصالح خحود "۷ صرف کنی»؛ ۱ کون ۱۳ من بنهاد. من "۲ اول ۲۱ شکر باری 5 بگزاردم ز و آمیر را دعا کردم" و بعد از آن حکایت‌حال حود از ُرسنکگی دوروزه وفروختن مندیل۹؟ وسخن ۳ شاه مر غ ومناجاتی یرجه ۱- مجا: گنجشکی فد آ هن ۳ مجا: گنحشك ۴ مجاء ت: گنجهك ۵- مجاء ت: قوتی ونشاطی # اساس: بقشأ ند ۷ م: از آن حالت ۸- م: وحال مجا: گرستن ۰- مجأء. ت: افزوده واذشدت جوم برهانیدی ۱۱- ت: پیدستم (ظ: نبیوسم) ۷ ت: در [ ۳ ندادد ۴ ۸ ازوی ۵- مجا: آشکارا نکر دم وینهان داشتم ۶ ت: زرست ۷ بت. 8 ندارد ی ۶ حویش ۵- محاأ ت؛, م. مل: زر » ۷۲ ت: ندادد. ۲۱ م:ازدل ۲- مجا: بادی‌تعالی.م: تعالی‌وتقدس ۲۳ ت, م: بگذاددم ۲۴- ت»م: گفتم ۵- : دستاد ۶ ۸: وحال. باب سوم ۱۳۸ که آنلحظه کردم همه بااوتقریر کردم واورا کرد سر ای‌حویش بر آوردم! تابدید که در"همه سرای چیزی ۳ .که يك" درم ارزد نبود.او باز کشت و هم درحال معاودت کرد و کفت: حال‌تو باامیر شر حدادم»پانصد دینار دیکر فرستاده است؛فرمود*که آن * پانصد دینار دروجه "اثاث‌بیت * ومایحتاج- الیه * صرف کن ۱ واين ۱۱پانصد دینار دروجه نفقه صرف کن ۲ تا آنگاه۱۳ که خدای - تعالی- کار را ۴ ساخته گرداند. و غلام باز آمد و حکایت تمام* بااو بگفتم وزر ۱۳ پیش او بنهادم. اونیز حدای ۳ شکر ها 1 کرد» و بعداز آن هرروز از الطاف باری- تعالی- لطفی دیگر ۳ مشاهده کردم*۲ ونعمتی دیگر دیدم ۲۱ وبه مرادی دیگر رسیدم "۳. شعر : ببین به‌دیدة عبرت که ایزد بی‌چون چه لطفهاست که در حق هر کسی کردست به يك‌زمان کند اندوه توبدل به‌نشاط ۱ حدای_عز وجل- اینچنین بسی کردست الحکاية الحادی و الار بعون- حکایت۲۳ کرده‌اند که زنی اعرابیه ۱-ت: بگردانیدم. ۲-مجا: به .‏ ۳۲ ت: تابدید هیچ چیزی درهمه سر‌ای من نبود که. .. ۴ مجا: که به‌يك ۵- مجا: ودفرموده بو ت: نداد ۷ ت: ندادد ۸ م: اثاث البیت 4 مجا:ومایحتاج ۰ ۱ ت2: ندادد ۱ ت: وآن ۷۲ ت: دردحه نفقهکن ۱۳- مجا؛ نت تا آانکه. م: تا آن‌وقت ۹۹ دحا ت م: کادتو ۵ ۱- ت؛ م: مامت ۶ مجا: در ۷ ت: خدا 6-۸: شکر ۹ ت: ددحق‌خود ۸-۰: میکردم ۱- م: میدیدم ۷- ۸: هی رسیدم ۳ مجاه ت: دوایت دا ۱ فر ج بعد آزشدت رن سم بو د که حدمت جر ات سل کاننات.- صلو ات الله و سلامه‌علیه ,۱ - کردی ر ره طردق ‏ تمنل 1 و بسبار کفتی : شعر ۲: ویوم الوشاح من تعاجیب * ردنا الا * اذه من ظلمته الکفر دجان ی" التر جمةه: مرحند رز کفرم بر هانید حدای ذوق سخن خودم چشانید خدای اکنون منت ز روز گردن بند است" کز ننک فضیحتم جهانید دای او ر | کفتند : تو بدین بت مثل بسیار می‌ز نی ) ره همه حال این ر قصه‌ای* و باشد: گفت: بلی»من حدمت جماعتی می کردم دك بادبه 1 از دعتران ایشان‌یکی گردن‌بندی ۱۱ از آن خود بنهاد. عقابی آن گردن‌بند در ر بود جنانکه هیچکس ددیدیم 1 و مر | بدآن منهم کردانیدند » و هر حنكد سو گند حوردم باور ند اشتند و ره مردان استعانت کزویبده ومرداد یامد و هرمبالغه " که ۴ ممگن بود در ۲ تهدید و وعید و بحث و تفتیش‌به تس سس و هتم ۱ مجا: ندارد ت: علیه| لسلام سم اهید ۳سات: فمت. م: نطم . محا؛ نداد د ۳ اساأس : اعاحیت ۵ بت جبت: علی ۶_ت. جا وعربی: انجانی. ۷ ت: اکثر منت زددز گر‌دن‌شه است. مجا و چاپی: اکنون به‌شوردوز همی شکر کنم. م: اکنون منت زدور گرده نم نیست (اساس: اکنون منت‌دوذ گر دن‌بند‌است) ۸- ت: تمتل 4 محا: قصه ۰۰ ت: سببی ‏ ۱۱- مجا: یکی ازدختران ايشان گردن‌بندی. ۱۲- مجا: ندید ۳ محجا ت: و هر‌میالفت ۴ ت: ندارد : ۵ محا: از باب‌سوم ۱۸۳ حای آوردند»ه جون ظاهر نشد بیر 7 میات ایشان بود که از حدای ۱ خحبر نداشت و ازشفقت‌دردلش اثرنبود» آواز داد (فتشوا فلها" ای‌فرجها) یعنی ۲ درفرجش طلب کنید که‌در آنجا پنهان کرده باشد» وقصد آن کردند که آنجه او گفته بود ۴ به جبای آرند * واز آن فضیحت عالم برمن سیاه کشت وسرسوی " آسمان برداشتم * و گفتم: «یارباه اغثنی و یا غیاث- المستغیئین اغثنی». هنوز (اين سخن ٩‏ ) تمام نکرده*۱ بودم که عقاب برسر ما پرواز کرد و آن وشاح در میان ۱" ما انداعت وایشان حجل شدند ( واز من۱۲ ) عذار خواستند» و این معنی‌را من ۲۳ دراین‌بیت ""نظم دادم ۵ و ورد حود گردانیدم تانعست خدای ‏ تعالی - در ۳" دل مسن فراموش نشود و شکر آن ترك نکنم. ۳ ِ شعر ترا عدای جو از ورطه‌ای رمایی داد همان بهست که پیوسته شکر آن گویی یه کام حود چورسیدی‌به‌شکر لب‌جنبان که او سزاست که‌شکرش به صد زبان‌ و بی الحکاية الثا نبة والار بعون- فضل بن الربیع روزی‌به‌نزديك فضل- بن‌بحیی بن‌حا لد البرمکی در آمد. فضل بن‌بحیی قدر فضل ۰ ندانست و ی خدای‌تعالی 1 قلهما ۰ ۱ مل » جا: فبله) ۰ جب : قلمها ۳ ت: یعنی که ۴ محا ت: فرمود ۵-م: آودند و م: شد ۷ : وروی به ۵-۸: کردم 4- محا: ندارد ۰ - محا: نگفته ۱ محا: ند‌ادد. ی نداد ۳ محاء بت : ومن این معفی را ۴- ۸: ندادد کردم 8 مچا: پر 0-۷: نم ۸- مجا : فضل د بیع ۱ ۱۸۴ فرج بعداز شدت سح ر حون سلام کسرد سر از پیش بر ماورد» وجنانکه جساعتی ۱ که ره دولت ۱ (مغرور شده باشند و ۲ به) نعمت مستظهر گشته به سخن ۵ او هیچ التقات نکرد وهیج حاحت ازحاحتهای ۳ نگردانید* وجون دلتنگک و حشمناله بر بای حاست بدان نیز التفاتی نکر و۲ ۰ و بحیی بن‌خحا لد در آن مجلس بو د. جودفضل ربیع از آن‌مجلس "بیرون رقت یکی از حاصکان خود رافر»مود که برعغب 3 بیرود رو گر :۲ که آن ساعت که بر يشت اسب سو ارشو د محه گوید؟ که مرد در سه‌حالت آنچه‌در ضمیر دارد ظاهر کرداند:جون بهلو بر بستر نهد» وچون بامنکوحة خود خحالی بنشیند» وچون‌برپشت اسب‌سوار ۱ شو د. آن‌شخص از ۱ عغب فضل بیامد. فضل بر اسب ۳ و اين‌دو ۳۹ ت. لیس بکفت ت بر 9 سر ۰ عسی وعسی بشنی القضاء عنافه ۱۵ بددور ز مان و الزمان پدور ۲ فیعق "۲ روعات سر ور | و غحطه ور دحدت من ددع الامور امور ودر روابتی * چنین کفت: عسی و عسی‌جشنی القضاء *" عناخه دعشره دهر و الزمان عشور ۱ : دسم جماعتی باشد . مجا: جماعتی باشند. ت : حماعتی ب-اشد ۲- ت: به دولتی ۳- محا: منرور و ۴ همحا: گشته باشند ۵- ت: وبه‌سخن و ت: نکرد ۷- مجات» م: مبالاتی ننمود ۸ اذ آتعا 4 مجا. ت: برعقب فصل ۰ محجاء ت: رک ۱- مج ت: بر. ۶: دد ۲- مجا: بر بشت‌اسب ۳ مافزوده : یدازآ نکه هر دولبدا بگز ید 2-۴: العر‌بیه . م: یت ۵ اساس‌وت: غنایف ۵ دور ۷ محجا: فتعقب ۸ محا: و به روایتی . ت: ودد دوایتی دیگر - عر بی: الزمان پاب‌سوم ۱ ۱۸۵ فیدرك آمال وبجری رغائت ! و بحدث من "بعدالامور امور ار جمه: قضا عجب نبود کُرعنان بگر داند صفات اهل زمان در زمان بکر داند سروروغبطت "بخشدتر اپس‌ازاندوه چو حال گردان‌حال جهان‌بگرداند میان این سخن و میان آنکه هارونالرشیدبر برامکه ساحط گشت روزی چند معدود بیش نبود". الحکاية الثاللة والار بعون- عبدالله‌ین‌جعفر- رضی‌الله عنهماسرو ات کند * که مردی را رنجوری سخت رسید جنانکه طعام وشرابت و آر ام و خوات بروی متعذر ۳ شبی بیدار بود» آواز سخن گفتنی " شنود ۲ ۰ ور ۸ ححجر ه حو دش استما ع کرد شخصی * این‌دعا می‌خو اند: «اللیم اضی عبدله و انت ۱۳ ولی املی فاجعل الشفاء فی‌جسدی والیقین فی‌قلبی و التور فی بصری والشکر فی‌صدری وذکرك مابقیت الدیل والنهار ۱۱ فی لسانی و ارز قنی منگ رزقاًغیر محظور و لاممنو ع». او این دءا باد گرفت ویکبار بخواند "۲ (هم برجایگاه)"" در حال صحت افت (و از اد علت ومرضص برست. شعر : جون دعا باشد از سر اتعلاص کر احایت شود مدار عجب دستکیری هر کف او را حو اند نبود از اطف کرد کار عجب؟۲) 9 ت. تحوی رعات. عر دی : نعضی مآدب ۲- عر‌بی: عن ۳ جا: سرورویس. جب: سرودویسرت ۴- مافْزوده: وال اعلم . ۵- محا: کرد نت محأ؛ ت‌ِ: گفتن ۷- ۵: وسنو د. محا: شنیدیم ۸ م: ودر 4- مجا: ددحجرء خویش که شخصی ۰ 2 ندادد ۱- موجایی: والذ کر لك‌باللیل والنهاد ۱۲ ت: خواند 3 5 محا: زی‌ادد ۴ م: عبارت وا یات مبان دویرآنتز را ندارد. الیاب الر ایح فی۱ من استعطف صادق, لفظ او استدفع۲ مکر وهه بموقظ بیان ووعظ باب‌چهادم- درحکایت ۴ کسانی که به سخن راست پادشاهان را باسر ۵ عاطفت آوردند و بلیت‌و مکروه را به تصیحت و وعظ از حود دفع کر دند. الحکاية الاولی- عمروبن مسعده ۲ از جمله مقربان مأمون تعلیقه 4 وارکان دولت او بود ویوسته کارهای بزر کث ومهمات نازك از مصالح ملك ودولت بدو حوااه بودی. روزی‌امیرالمومنین * درپیش احمدبن‌ابی- خحا لد که وزیر ومشیراو بودازوی استزادتی "۲ فرا نمود واورا به تقصیر "۱ در مهماتی که بدو تعلق داشت منسوب 9 و شکایت کته دهع ظاهر گردانید. ۱ ت: ندارد ۲- محا: یصدق ‏ ۳ ت: استوفت ۴- محا.ت: حکات‌حال ۵- مجا:. که بادشاهی باایشان به غضب بود به‌سخن دراست... ت: که بادشاهی دا که باایغان به غضب بود. م: که بادشاهی را باایشان غذب‌شد... ‏ ۶ مجا: باسر‌عاطفت وشفمّت آوردند وبلیت ومکردهی که بدیشان خواست دسید. ت. م: باسر عاطفت و شفمّت آوردند و بلیت دمکروهی که پدیشان خواست دسید ۷- اساس: مسعد ات محا: مقر بان حلیفه. ت ۳ حصر ت‌ ما ون جلیفه 1 ۳ مه تب امیر المو منین مامتان ۵ ات جابی شر اد تی ۱۳ محا: ندارد پاب‌چهادم ۱ ۱۸۷ احمدبناپی‌خالد» عمروبن مسعده ۱ را از این حال اعلام کرد . عمرو بن‌مسعده از غایت انبساطی که درحضرت مأمون و وثوقی که بر حدمتکاری ۲ و کفایت‌خود داشت‌برفور علی سبیل التهتور به خدمت‌آمون ‏ در آمد وتیغ ازدست بنداخت و گفت:: پناه می گیرم به حدای - تعالی "‏ از حح شم امیر الم منین؟ ؛ ومن درجهٌ خود از آن کمتر می‌دانم که امیرالمو‌منین را ۱ واری در دل و غباری برخاطر باشدو استز ادتی* بر زبان ۶ راند. مأمون گفت: این‌خبر جیست که ۱ که ترا اینچنین بی آر ام کردانیده است ۲ و اضطراب در خاطر تو آورده ۰1۸ او آن ماجری که مأمون بااحمدین‌ابی‌خالد" گفته بود بعینه حکایت کرد . امیر الم‌منین مأمون به وجه احسن آن سخن را عذری بگفت ت ومحملی بنهاد "۱ . وجون سخن راست بود از بحث آن شرمسار می‌شد و سخن خود راتزیینی۱۱ وترس"۱ عمرو را تسکینی می‌داد تا آنگاه ۳ که ابنابی‌خا لد۴ سا ای که تاه 6 اما و را وی اش ۱9 رد باتو شکایتی ۱۷ می کنم :سخنی که در این مجلس رود بیرون می‌بر ند و درافشا واشاعت آن م ی کوشند وحرمت مجلس"۲ ما رعایت نمی کنند » تااین کلمه که درباب عمرو باتو گفتم ازعمرو بازشنودم و گمان بردم که ۱- اساس: مسعد ۲ محا ت: حد‌کادی ۳ محاات: ندادد ۴- محا؛ ۶: امیر ۵ ت: یااز استزادتی. م: يا آنکه استز ادتی. و ت: زفان ۷ ت: ندارد ۸-مجا: آودد 4 مجا: احمد | بی‌خالد ۰۰ مج؛ مجا: دمحلی بنهاد 19[ ۷۲ ت: ودوع وترس ۳ محا ت: تاآنگه ۴ ت: احمدین.. ۵ مجا. ت: این ۶ ت: وخدم وحواشی ۷ محاأ ت. م شکات ۸ 2 که سخنی سس مجا: می‌دود ۰ ۲ مجا: محلس امامت. ت: محلی امانت. ع: امانت مجلی‌ما ۱۸۸ فرج بعد ازشدت هتك این‌ستر وافشای این ضرفلان هاشمی کرده‌است. و من بدین سبب در تالف عدری که مبین ۱ باشد ازثبوت حیا نت مضطر گشتم وصخن دراعتدار نمی‌شد؟ وبه لطف وتخدص ازمظنهة ریب منهج قویم نمی‌پذیرفت که گفته‌اند:( ان لسانالباطل لفی‌الباطن و الظاهر ").احمد گفت‌یاامیر المومنین هیچکس را بدین تهمت متهمم مفرمای ۴ که این خن * من به گوش عمرو رسانیدم. مأمون گفت: ترا چه براین داشت؟ گفت: شکر امیر المومنین و نصیحت و محیت ۶ اولبای دو لت واعدای ۲ نعمت که ِ از حسن <علق و کمال مرحمت امیر المومنین معلوم من بود. که پیو سته‌در استدناء * اباعد و تأألیف اعداء و اجانب ۱۳ می کوشد[و ]استصلاح اولیا واقر با ۱ او لیترداند تعصو صاً چون مثل‌عمرو که ر کنو یق دو لت و عمده| کیدمملکت ۱۲[است] و مقامات ومرافقت ۱۳ اودرخدمت آن‌حضرت و ماثر ومفاعر او در نصرت این دولت معروف ومشهور؟ ؛ واکر من‌استزادنی که امیر المو منین‌فرمود ویرا اعلام نکردمی او از آن غفلت * متنببه نگشتی و براصلاح کار نعود و ۶ استعطاف امیرالممنین اقدام نتمودی ۷ ۰ اندك غباری که بر خاطر امیر المومنین بود به‌سخط او.-نعو ذبالله‌منه.سرایت کردی و بر پوشیدگی ۱ تیان 2۵ عون ۲ ۲- اساس: نمی‌شود ۳ محا: ان‌لسان الباطن لمی‌الباطن دالظاهر . ت: ان‌لسان الباطل لعسی الباطن و الظاهر . ۶ : ان‌لسانالباطل مااحنی‌الباطن والظاهر. عربی: ینبیعنالظاهر بالباطن.حابی: ما... ماحی‌الباطن والظاهر . ۴- مجا: نفرمایی ۵- محا. سجن را مج ت: ندارد ۷ ت. اعدیاء. م: ندارد 2-۸ نعمت اوآنست که 4- محا: ادناء ۰- اساس: جوانت 0-۱:قر بی ۲ از ت ۳ 2 معاقف. م: موافعت ۴ مجاء ت : مشهور و معروف ۱۵- محا: واواز زود غفلت. ت: واو ازرقد؛‌غنات. م: واوداازرقدء‌غفلت ۶ مجا: ندادد . ۱۷ جرا ت: بقیه کلمة اقدام دا ندارد.. ۱۸ ۴ پو شیده کادی باب جهادم ۱۸۹ عمرو ۱ به‌عطائی مخاطب گشتی که تدارك آذ‌بر امیرالمومنین بعداز آن که براءعت ساحت اومعلوم شدی دشو ار بودی» پس اعلام‌او دراین" حادثه لازم‌دانستم تااگر تقصیری کرده است بعداز این به کفایت و محافظت " مر اسم جد کاری؟ عذر آن بخواهد.واگرنه سلامت جانب خوبشه برامیر الم منین مکشوفی؟* گرداند.وموضع عتاب ومحل باز خواست جابی باشد که افشای سری رود" که مصلحتی از مصالح ملك و ملت بدان سبب مختل کردد ویا به نقص تدبیری سرایت کند. مأمون گفت: سسخت نیکو کردی که مر | از مخاطرةٌ * ظن ومهلکةً کمان بیرون آوردی» و از هردو عفو کرد. شعر : از حصالی که در کرام بود هیچ بهتر ز راستگوئی نیست و ز فعالی که با لام بود ۱ بتر از کذب و از دوروبی ۲ نیست جو ن‌شعارتور استکوبی کت در دو گیتی جزآنچه‌گویی"۱ نیست"۱ الحکاية الثانية ‏ جعفر بن محمسدین علی‌بن‌السین بن‌علی بن- ابی‌طالب ۳" - رضی‌الله عنهم ۳ که حون صبح صادق بود و چون آفتاب 7 8: عمر 3 بدن‌هسمده .. . ۲۳ ت: در ۷ات : ندارد. ۴ م: خدمتکاری ۵ ت افزوده : ازآن معرت. م: از آن معروف #۶ ت: دوشن ۷- 2: باشد ۸- اذمجا نقل‌شد. (ددسایر نسخ : محاطبه) - مجا: وززددهی ۰ 7 حویی ۰-۱ 0: ابیات را ندادد ۲- مج : جعفر پن‌محمدا لحسین بن‌علی بن‌ابی‌طالب . مجا: جعفر بن- معدمل بن| لحسین بن‌علی بنآبی‌طالب ۳ محأ» : دضی ال عنه مهو فرج بمداذشدت منیر» چنین حکایت کرد ۱ که ابوجعفر منصور چون ابسراهیم عبدالله ". را قتل کردند فرمودتامر ا وجملهٌ " آل ابی‌طالب‌را ازمدینه به کوفه برند؟ ويك محتلم را از ما آنجا رها نکردند» وچون به کوفه رسیدیم مدت يكماه در کوفه بودیم وساعة بعد ساعة منتظر قتل وتعذیب و آنچه از توابع ۵ آن‌باشد می‌بودیم . بعداز يك‌ماه ربیع حاجب از پیش ابوجعفر برسید * و گفت: آن علویان کجااند؟ ایشان رابگویید تا دومرد از (بزرگان وافاضل " خحویش )"۲ که عاقلتر و تمامتر * باشند به * نزديك امیر المومنین فرستند . من و حسن‌زید "۲ به نزديگ او رفتیم. جون ۲۱ مرا و گفت: انت الذی تعلم ‌" الغیب؟تویی که‌غیب‌می‌دانی؟ گفتم که" (غیب‌جزخحدای ۲"-تعالی"- کسی نداند)* . گفت: تویی که این حراجهابه نرديك تو می‌آرند؟ گفتم: به نزديك ۲ امیر المو‌منین آرند. گفت : هیچ مسی‌دانی ۱ که شمارا چرا خوانده‌ام؟ گفتم: و کت می نو اهم که‌منازل شما جر اب کنم وحاهها بینبارم ودرخحتهای‌شما از بیخ بر کنم‌وشمارا در بیشه‌هایی ۲۱ که ازعمارت دور واز مردم مهجور باشد جای دهم تا اهل‌عراق و حجاز به نزديك شما نيایند که مفسدت‌شما در زیارت *" کسردن و ۲۳ اعتقاد وتقرت ۲۴ نمودن ۱ ت: کند 7 فد دن عید الله ۳ ت: تاحمله ۴ ت: آودند. ۵- محا: لوازم ۶ مجا ت. م : بیرون آمد ۷- محا: (ایغان) ۸- محا: که فاضلتر وعافلتر. ت. م : که عاقلتر و پاتمیز تر 4- ت: در ۰ - بت: حسن بنز ید ۱ مجا: ندارد ۲ یعلم ۳ ت: ندارد ۴ ت: حدا ۵ ت: ندارد ۶ مجا: حز خدای کسی غیب نداند. ۷- ت: بل که به نزدیلث. م: بلی که از نز ديك ۸- هحا: دانی.ت: می‌دانید ۱ ت م: نی ۲۰- ۴: پسازیم ۱ اساس: بیشها ۲- ازجاپی.ت و م سایر نسخ: زیادت ۲۳-محا: ندادد ۴ ت: تعویت. باب چهادم ۱ ۱۹۱ ایشان تاه گفتم: یاامیرالمقمنین: (ان سلیمان علیه‌النلام اعطی فشکر > وان‌ایوب - علیه‌السلام - ابتلی‌فصبرو ان بوسف - علیه‌السلام - ظلم فغفرو انت من‌ذلك النسل ). معنی آنست که سلیمان را - علیها اسلام - پادشاهی دادند شکر کرد وایوت را - علیه| لسلام- محنت وبلیت دادند ۱ صبر کرد و بریوسف! ته علیه! لسلام - ظلم کردند عفو کرد و دو فرع آن اصل " وزبده آن نسل وغصن" آن‌دوحه ومیوةٌ آن شجره‌ای. ابوجعفر ون این‌سخن بشنید تیسم کرد و گفت: اعادت کن» دیگر بار بگفتم . گفت: (مثلك فلیکن زعیم القوع)» باید که پیشو ای قوم چون توبی‌باشد. وروایت * ربیع‌بن‌حاجب *چنانست که چون ابوجعفر منصوررا گفتند که جعفر بردرسراست گفت که اورا در آریده. جون در آمدگفت : (السلام‌عليك‌یا امیر المو منین ورحمةالّه وبر کاته). ابوجعفر گفت : (الاسلم؟ له عليك یاعدو ""الّ)» تویی که درسلطنت وخلافت مرا ۱۱ طعن می کنی وملك مرا متزلزل ونامستفیم می‌خواهی ؟.(خدای مرا بکشاد) رت ترا نکشم.۱۳ جعفر آن کلمات که‌پیش ازاين مسطور گشت بگفت. ابوجعفر لحظه‌ای سر؟" در پیش افکند» پس سربر آورد و گفت: به نزديك‌من آی‌یا اباعبد الله که برائت ساحت وسلامت ناحیت‌و کثرت ۲ فضایل وقلت‌غوابل تومعلوم و محتّق شد. حدای جزا دهادترا بهترین جزائی که ذوی‌الارحام را به صلهرحم دهد» پس دست او بگرفتو اورا باعود برنهالی۱ نشاند و ۱- محاأ ت. ۶: فرستادند ۲- مجا: ویوسفدا ۳ مجا: فضصل ۴ ت: حصن ۵-ت: و دد روایت تب بت. دبیم حاجبت مت محأ ب: مر ا فرمود #- محا, ت: در آد ۵ سس : لاسام ۰ ت: عده‌ی ۱- محأ ت: من ۷۲ اساس : عبادت میان پرانتزر! ندارد ۳- اساس : بکشم ۴ ت : ندادد ۵- ت: کش مت ۳ محا: غالی 75 ۱ فرج بعد اذ شدت غالیه خحو است وبه دست خود محاسن او مطیب کر دانید ۲ وانگاه گفت : باز گرد و در حفظ "باری-تعالی -باش " . و جون باز کشت‌مرا ۴ فرمودکه جایزه و کسوت لایق * بزرگی او بر ۴ . من فرمانبرداری کردم و آنچه فرموده بود ۲ به جای آوردم و چون به ابوعبداللّه جعفر رسیدم گفتم: با فرزند رسول خدای پیش از آنکه تو در آمدی * عزیمت" آن مرد برقتل‌تو و اهل‌بیت‌تو می‌دیدم !»و بعضی از آن امارات ۱۱ تو مشاهده کردی۱۲»ودیدم که چون در آمدی لب می‌جنبانیدی آن‌چه بود که می‌خواندی ۱۳ که ۲۴ به بر کات آن‌خدای- تعالی ۷ -شر او کفایت کرد؟ جعفر صادق گفت :تومردی (هستی‌هم از ماو )۳ دوستی و محبت‌تو اهل‌بیت۱۲راظاهر است»دعائیست که آن را دعای فرح خوانند" که رسول. علیه‌السلام *"- را چون کاری سخت فرا پیش آمدی این دعاخو اندی ودعا اینست : (اللْیم احرسنی بعينك‌التیلاتنام‌وا کنفنی‌بر کنك""الذی لایر اموارحمنی بقدر تك علّی وا کنف‌اهلی""وانت رجائیفم دعمها مت بهاعنی۲"قن لك ۱- مجا: محاسن وشاب به طیب مطیب گردانید. ت. م: محاسن وثیاب او به‌طیب مطیب گردانید ۲- مجا: باذ گرد به‌حاظ و کلاءعت باری‌تعالی. ت: باز گرد در حفظ و کلاء ت بادی‌تعالی ۳ محا: ندادد. ‏ ۴- محا: ندارد ۵ محا ت: فراخور #2 مجا: ببر. ت: برعقب اوبیر. ۷-مجا ت: ق ود ۸- مجا ت: ددآیی یف مجاء ت: تصمیم عزیمت ۱۰-مجا ‏ ت: دانستم ۱ مج ت: ندادد ۲- مجا: کردم.ت : کرده ۳ مجا: ت: ۳ ۴ ت2: ندارد ۵ محا ت: ندارد ۶ ازمجاه ت ۷ ت: مر | ۸- 2: که آن دعا دعای فرج خوانند ۹- مجا: صلی‌ال‌علیه دعلی آله دسلم. » ۲ محا: ببر کتك. عر بی : بکنفك ۱ محأ: و کیف املك. ت: علی‌اهلك ۲ ت2: ندارد باب چهارم ۱۹۳ بها شکری ( و کم‌من بيّة ابتلیتنی بها قل لك بهاصبری فیامن قل عند نعمته شکری ۱ ) فلم تحرمنی» ویامن قلّ عند بلیته صبری فلم یخذلنی ۲ (و با من‌ر آنی علی‌الخطایا فلم تفضحنی " اسالك ان‌تصلی علی محمد وعلی آل محمّد و بارك علی محمّد وعلی آل محمد و ترحم محمداً و آل محمّد ۴ ) کما صلیّت وبار کت وترحمت علی‌ابراهیم و علی آل ابر اهیم» اك حمید مجید االیم اعتی علی دینی بالدنیا وعلی آخرتی بالتقوی و احفظنی فیما ها دیا فیس فا میا یرومم و المغفرة» هب‌لی مالاینقصك و اغفرلی مالا برك اتك وهاب. اللیّم اتی اس لك‌فر جاقریباً وصبر آجمیلا ورزقآو اسعاآو اسا لك العافيةمن کل بلیةواسا لك تماما لعافیه واسأ نات دوم العافية» و اسالك الشعر علی العافية و اسالك‌الغنی عن الناس » ولاحولولا قو ع٩‏ دالله العلی‌العظیم). الحکاية الثالثة مد کور است که موسی ان بریکی * از کتاب وندمای۲ حویش ساحطشد و اوراتفریع * وتعريك" من کوا3 و تهدیدوتو بیخ می‌فر مود. آن مردگفت: باامیرالمومنین این‌جر یمه که مر ال یه به من‌منسوب می‌فرماید ۱۱ واين گناه که مرا بدان موسوم ۱۲ ومعاتب"۱ می- گرداند * اگر گویم که ۱۵ نکرده‌ام وبربرائت ساحت خود حجت گویم‌رد سخن‌امیر المو منین باشدومر | زهرة آذ‌نبود»و گر ۱۶ اقرار و اعتراف‌نمایم گناه ت: عبادت میان برانتزدا ندارد ۲ ت: یحدانی ۰۶-۳ عر بی: یفضحنی ۴ ت: عیادت میان پرانتز دا ندادد ۵-ت: ینفعه مجا: یکی‌را ۱ ۷ از کباد زمان ۸ جاأپی: تعز یع اساس فمجا: تحريك ۰ ۱۰-مجا: ندارد ۱ مجا. م:می‌فرمابی ۲- ت: ملوم. م: موّاخذ ۳ مجاء ت, م: معاقب ۴ مجا؛ م: هی گر دا نزن - ت: ندارد ۳9 ت: که ۱۹۴ ۱ فر جبعدازشدت سس سح نااکرده برخود بسته باشم و نشایدامامی گویم: اذا کنت قر جو فی العقاب قشفیاً فلا قز هدن عند التجاوز فی‌الاجر الترجمه" : اگر چنانکه " عذابم ترا مراد دلست ثواب وقت تجاوز به از عذاب بود مکن عذاب وبه عفوم و اب‌جوی‌ازحق که هر که عفو کند در خور واب بود موسی چود این ۳ معدرت استماع فر مود درصفح و احساد ددییضا نمود و آن جرم ازاو درگذ اشت. الحکاية الر ابعق ابوعبدالله الزنجی ؟ الکاتب گوید که چسون ابوالحسن * بن‌الفرات درسوم‌نوبت که * وز بر شدابو علی بن‌مقله رامنکوت گردانید با اآنکه " میان من و ابن‌مقله‌دوستی در دنه ومصت قدیم بود دراین. مدت که محبوس بود هیچ به نز ديك او نر فتم " و بدور قعه ننوشتم و دلداری ننمودم به سبب؟ آنکه می‌ترسیدم که این الفرات بدان ۱۰ وقوف یابد و مضرتی به‌من رساند!. چون مدت‌نکبت‌او ۲ امتدادی گرفت وایام حبس دیر در کشد روری به‌من رقعه‌ای ۱۳ نوشت که او ل آن ر قعه این ابیات ۱ محا: ندارد ۲- اساس: از آ نکه ۷ ت: آن لا ت: ددون نعطه . جأبی : الر یخی. عر دی : بن‌یحیی بت اساس » مل ابو لحسین ۶ محا: ندارد ۷- مجا. ت: باز آ نکه ار تاد در نرفتم ت: سیب اد ی ۷۱ 2: دسانید. ۱۲- مجا: ندارد ‏ ۱۳- محا: رقمه‌ای به‌من ۴ ب: شت دری حرمت کب الاخلاء دینهم ۲ ابن‌لی‌ام القرطاس اصبح غالیا فا کات کار تا کش وا 0 وقد دهمتنا فعبه وهی ماهما صدیقات می ر اعاك عند شدیدة و کل قر اه فیدر خاء مر اعدا فك عدوی لا صدیقی فر دما بعاد " الاعادی یر حمون الاعادیا 2 > التر جمه۴ نامه نوشتن میان اهل مودت سست روا یا شدست کاغد نایاب؟ کر تو بیر سی زحال دوست حه باشد دوست نباشد که او یر سید از احبابت دوست مرا روز رنج باید و محنت خود که اقبال کم نیاید * اصحاب گیر که خحود دشمنی ۰ نمادد دشضمن رحم بر آنُ دشمنی که دید به کردات و بعداز آن عتابی کرده 7 وبازخو استی فرموده ۲ هر تقصیری که در مکاتبات ۸ و تفقد حال او * کرده بودم» و التماس نموده ۱۰ که‌رقعه‌ای ته شته‌ام ۱۱ ۲ 0 ار - ۲ ۱ ۱۵ توشههام . به ویر و درطی .‏ این رلعه است بروی بر هب دارد و ۱ محا. ت: العر یه ۲ ت: یدلهم ۲ عربی : تکاد ۳ از (ت) #8 محا: ثیایاد. ۶ ت: کرد. و ند‌آرد #ت محا؛ ت: فرمود ت: مکاتیت 4- محا: ندادد ۰ سا ت: کر ده بت: نبشته ام ی وطن ۳ ندارد ی 2 ۳ محا : عر‌ ض ۵ جزم وحایبی: دارد ۹ فر ج دعد از شدت و فتی ۱ که بسر وزیر ابو احمدالمحسن ِ حاضر ماشد؟ » که محسن در آن وفت بااومسی ۳ دسو ده و رقعه‌ای که ره ور در نو شته دود مطا لعه کسردم: ادن درازباد کوتاه داشته‌امتاتباهی کار من به تناهی رسیك و محنت ۲ و شدری۷ ره غادت کشید و به نس ومال و حشم و حمال سر ایت کرد و ددال‌حد رسید که دشمن برمن سخشاید" ومن حیران وشوریده واهل وعیال‌بی بر کت و برده- دردد ه مرگ یل . ومی گویم که تعر یلک و نو بیحی که وزدر درحی من فرمود ٩‏ و تأدیبی که مر | نود ت حقی واحب وادبی *۲ باستحفای بو د ومن فرع و ومعترفم به‌گناه کاری ۱۲ اما گفته‌اند: «القدرةتذهب ۲۳ الحفيظة و الاعتراف یزیل ۴" الا قتر اف۱۹):هر کجاقدرت آ مد حشم نما درل و ۲هر کجا اعتر اف بو و۲۲ افتر اف را عبرت نباشد. و بدیر | به نیکی‌مکافات کردن و اساءعت راب4 ۰ ۱۹ ۰ ی ۰ ۱ ۳2 ۳۳ ‌ اسان جوات کفتن از افعال متقیران و حصال کر بمانست. وحعوی حدمت ددر دنه و ذمام معرفت قدیم اک من به اساعت و بدحدمتی 1 ضایع گذاشتم از کمال کرم وغابت لطف وزیر - ایده‌الله - آنزیید که به حسن عهد و حوظ ذمام ات فرماید ار مصاحت‌داند که بر این ببحاره دمخشا ند ۱-حزت:9فتی .م: آنکه ۲-ت.حجایی: احمدینالمحسن ‏ ۳اساس: باشد 0 حابی : دشمن هات: نداد ۲ ت: محدت بلو ک.مجا محاتو بلو ی ۷ب محا: وشدت ولا. ت: وشدت ولارا 0 و شدت‌ولاوی میحا , ار وده : ومنتقم دا تشفی بیش‌آاذین نیاید . ع: ومتید دا بیش‌آذاین سعی نباید ه ت: نمود کف و فر مود + وادت ۲ نت اه : گنیکادی ۳ مجا م: بدهت نت اساس : بدیل. بر دد ۵- محا مل: با لافتر اق ی ت :از ۷ محا: نمود ۸ - محا: اقتراف عیررتی . ت:افتر ابرا عبر ه ب۹_.- ناتیاه و بدحتی 4 ت م: زماء 13 عر بی‌وحاپی: <سم سس سس ون تست میت مت سب خی مسس طت مت خمس بت ب تست یت سس بت سرت سس عیسو رس سس بط اس بصن سس تس ها مس بات جهارم ۲ واین درما ندهر | به‌عین رات ملحو ظ کرداند واز عاطفت ومرحمتمحفو ظ دارد وبه احیاءبهجت وابقای مهجت ۱ او منت نهد و از اين " عدذاب ؟ شدید ۴ حلاص ارزانی دارد از * کرامت و انعام وموهست و | کر ام غریب وعحمب تاش , زهجی کاتتت گفت: من مدتها آنر قعه ۱ در آستین داشتم ومنمهز فررصتی می بو دم و خاو تی‌می جستم که ر قعه۸ عرضه‌دار م میس نمی شند تاروزی حدمت اورا تنها * بیافتم و گفتم :امپاا لو زر حشوق صحیت و ممالحت ۱ که میان من و اين‌مقله ثابت است بررای منیر بوشیده نباشد و سو کندها باد کردم که تا وریبر بروی ای جتته: اس ۲۱ میان من و او مکاتبه ومر اسله‌نبوده است وهیج ۲۲ نوعی‌ازانواع به قضای ۲ حمّی از آن او قیام ننموده‌ام و ابنكت رقعه اوو استزادتی که از بی‌التفاتی که ۳ در باب‌او نموده‌ام ۱۵ دلیل و بر صدقی سجن من» ور فعه ردو نسودم و گفتم: اکر اجازت باشد ۲ رفقعه ۲۲ او عرضهد ارم . گفت مار ان هدن دادم و ۱ چون برخواند کفت: باباعبداللّه این مردقصد جان ومال واهل وولدان من به‌همه غایت کوشیده است"۲ وهر ۲۱ سعایت وغمز که ممکن بوده‌است در حق من به جای آورده‌است "۳ ودر آن وقت که من محیسوس بودم از مس سب سم ی د ست بخ مت تست من تست سا اب سس ات وی یس و سس مس تا سر سم نت محا: همحدت ۹ محا:و این مد اه و از ینعتاتب وعدات ۴ محا آفزوده: وحهد حندین . ت؛ م: وحهد جهیدش هو ت: آن مجا ت: واکرام بغی‌ماید ان‌شاءاله. م:وا کرام بود انشاءاله ۷ ت افز وده: باخود ۸ ت: که آن‌دقعه ۵- محا: اوتنها ۶-۰۵۰ : ممالحه ۱- ۶: بردک‌خشم کرده است ‏ ۱۲- مجا: وبه‌هيچ ۱۳ مجا: از انواع نقصان ۳۴ ت: نداد ۵- محا: اقدام نموده‌ام. ۵۶ ت: احاذتست ۷- م<ا, ت: تارقعه ۸- محا: دقعه. ت: دقعهٌ ادمن .‏ ۱5 محا: ندارد ۰ ۲- محجا ت: به همه غایتها برسیده ات و قافن ۲- ازمجاوت. سایر نسخ: آورد ۱۹۸ قر ج بعداز شدت سس سس سس مت تست مت سس تفت موی اس ترصن و نعدای - تعالی- آن می‌نعو استم۱ که مرا بروی وبرباقطائی ۲ دست‌ندهد وبر ایشان ۲ قدرت نباشد ؟. اما بروی*به حهت آنکه مرا در حق اواحسان بسیار ومبرقهای بی‌شمار است تا آن احسان را به انتقامی که باوی کنم باطل نگ ردانم »و اما برباقطائی جهت آنکه او ازمشایخ دبیرانست ازخحود نپسند یدم که جزای‌او * به بدی کنم» دعای من در حق با فطائی ۲ اجابت آمد ! ودرحق او نیامد. اما چون بدینجا رسید نذر کردم که بعداز این از من جز نکویی * نبیند تاجزای بدی نیکویی کرده باشم.وروز دیکر حلاص ه ۷۰ فرمود. : 5 ۱ شعر ۰ در ۳۰ بل ند نو نیکی ص کزبدی حجز بدی نیفز اید از بدان بدرسد ز نبکان نیلگ"۱ هن ی 0 نا کرق:. ایا الحکاية الخاسة- روزی طریح"" بن‌اسماعیل الَمی ۱۴ به نزديك ابوجعفر منصور در آمد ۲ درمیان ۲ شاعران»و سلام کرد منصور کفت : لا حیال اللّه و لا بار له ۷ قبلت. تو آن ۳ تیستی که از حدای سر سبدی 9 ودر حق و لید عبدالملك ۲ گفتی: سس بیرسته. -. ۱- مجا: ازخدا آن می‌خواستم ۲- ازم. چاوعربی . مج : قطانی . مجا: فطای (بی‌ناطه). ت: باوطانی ۳-مجا: بدیشان ۴ مجا: باشد ۵- ت: برو ۶ محا: که حزای معامله دا. ت: حزای معاملهً او ۷ مج: فطانی. مجا: باقطانی. ت: بافطاتی ۸ محا: بود هه محاا ت: نیکویی ۰ مجا: داد. ت: اورا خلاص داد قفا ۲ ت: ازبدان بدذنيك نيك‌بود. ۳ اساس: ضریح ۴ ت:الععقی (رکذا) ۵ ت: آمد ۶ب محا: مثال ۷ مجا: تبارك . ت: مرا . م‌: ثناك.عر بی وحابی: ربا رت محا: در آن ت: آزحدا بتر سیدی ۰ ۲ ت: ندادد باب‌چهادم ۱۹۹ شعر ۱ ‌ لو قلت للسیل دی طرجمقك و الموح علیبه الضاب قعتلج ۲ لغاروارشد اولعان #۴ له الی طریقی نواك منعرج ا دعر جم۴4 ار به سیل بکوبی که رو بگردان زود در آن زمان که بود مو ج‌او جو کوه روان فرو رود به زمين با ز راه بر گردد تاو زود ور لاف ان فرفان طریح ۲ گفت: یاامیر المومنین حدای می‌داند که من این می گفتم وهردو دست بر داشته بودم ره حد ای عزوجل - و بدین» تحد| ۲۷ رامی‌خحو استم. ابو حعفر گفت: یار بیسع دددی که جک نه و درا از این ورطه حلاص‌داد؟ الحکاية السادسة. اسحاق بنابر اهیم المووصلی حکایت 8 و گفت: پیش امیر المو منین مأمون اه بودم» ابن‌التوات حاحبت ۳ در آمد رقعه‌ای دردست» وجندبیت بر او ۱۱ نبشته"۱. گفت: اکّررای امیرالممنین اقتضا کند و اجازت ۱۳ فرماید این ابیات برخوانم. مأمون پنداشت که او انشا کرده است » گفت: برخوان. (برخواند ۴" وابیات این است)*" : العر بیه ستبت سس ت: ندادد ‏ ۲-عربیوت: یعتلج ۳-مجا. ت: لساح , عر بی : لساح ۴- محا: ندادد ۵ ت: نیارد وبرود. م: نیادد او که دود ۶ اساس ضر یح ۷ ت: جدای ۸- محا؛ ت: المامون - ت: استاده ۰ اساس: حجاب ۱۱ محا: درو ۱۲-مجا.ات: نوشته ۱۳ ت:اجابت ۴ ت: نداد ۵- محا: ندارد کذ‌ادد کلمة نسخ دعر بی 3 فر ج بعدآزذشدت اجردی فادی قدضظمئت ۲ الی اوعد متی قنحز ۲ الوعد الم کد جالع.د اعسذك من تلف الملود وقدقری دقطع ائفاسی علیات من الوجد رای | ثله عسدالله جر عساده قملکه: والله اعرف شا اعد الا ادما المامقن للناس ‏ ععصمه مت کر .یال اه اند التر حمه: وفا نمای به وعده که نت مشة قم ؟ ار به و عده و ایمان وفا کنند کرام مکن حلاف که از بیم خلف وعدة تو گسسته می‌شود از غم مرا نفس در کام هدای داد ثرا * ملك و نك داند اوی سوت لا دق مك وسزای حاهت کدام و حجود ست فقز میان رشد و ضلال عدای س عز و جل ۱ | کر ام مآمون چون این ابیات‌بشنید کفت: احسنت‌ای "عبداللّه بن‌المو اب. کف فا لو مین ۰ آن نوا فهای. که انضا کدف اسستت. مت ات ال ۱ 1 گفت: دمد 5 و الحسین ۱۱ بن | لضیحال . مأمون حون نام تافو مات ۲- عر بی : سنُجز ۳- عر دی : بهحه و محا: میناقم وا اساس : مرآ ترنبت 8 وحایی : حکم هت محاأ ت: با تن محا: نداد د تن میحا افز #ده: احسئت ۰ محا: ان تن دش ۱ سس اساس : الحسن. ۴ <سسن ۳ عس تست باب چهاد) ۳ ۳ 9۳ اس ۳ سل ۳ او تسیل ۱ روی درس هد +س کت («لاحیا) دنله سن ذ کرت و دساه۲6 هیچ چشم به دیدار او روشن مباد. ۲ !| ینی‌جودا «وابکبالی محمدا ولاتذخر!؟ دمعاً علیبه واسعداً فلاقمت الاشیباء بعد محما ولاز ال ندمل الملك فیه مدا ولا فرح المامون حالمدك بعده ولاراز فی‌الدنبا طریداً مشرداً التر جمه : جو بر محمد گریید * ای دو دیدةمن ذخیره منهید اشك و" شوید ۲ باهم یار نه هیچ کار پس از مر کث او تمام شو د نه ملك یابد بی هیبتش * نظام و قر ار جنان شود به جهان زانده * زمان مأمون که شاد نبود هر کز ز ملك برحوردار ۲ ابن تمد ح با آن ذم مقابله کر دیم اورا ره نز ديك‌ما هت حفی دمانك. ادن البواب۱۱ کت «بس کحاست کمال فضل و اخسان ۳ امیر الم منین وسعت حام وعادتی که اورا درعفو جر ام معتاد است؟ مأمون کفت: اور | سات: شود تج وجایی افز وده: ولا قر به ولا نعم ر۵ عیناً ( کذا عر بی) ۳- ت: آفز وده: نه او گفته است نت ت: بدخر أ. عر دی : تد خر | ش- اساس ؛ محا: ۹ اه ند «بی نععه » ِ من ازم‌وجابی ات نب:: دمهمدو حر م: | ينك . ۷ محا: و ند ۸ ت: همنش۰ 0: هسئیش مت محا: رانده. ت: زاندهو. حب زنده ۵۰۵ محجا: مصراع دوم ابیات دوم سوم دا به حای تاک آورده است تا این‌المواب. 0 آین‌تواب دب وغات احسان حاضر 0 جود حاضر آمدسلام کرد جو ابش داد سلامی اس آهسته. بس روی بدو آورد و گفت: مر | خبر کن تا آذروز که بر ادرم محمد آمین‌ر | بحشتنن هیچ زد را از بنی‌هاشم ٩‏ ۳ پرده دریده کر دند 1 جو ات داد که نه ۳؟ پس فرمود ۴ که جرا این گفته‌ای؟